Bonda – Taganga – Bonda

18 februari 2020

De omgeving leent zich hier voor relaxen….we hadden ons ontbijt pas om negen uur gevraagd. We konden dus eerst nog lekker op ons terras zitten voordat we gingen ontbijten. Rustig aan….van het zonnetje genieten. Wat doen ze hier hun best om het hun gasten naar hun zin te maken. We hadden bij het ontbijt iets wat op onze borden lag niet op. Zelfs Ria bedankte voor deze uitdaging. Na het ontbijt werd er aangeklopt bij ons en werd er gevraagd of het ontbijt goed was, want we hadden de uitdaging niet op. Het ontbijt was verder prima, maar of we iets anders wilden? We mogen namelijk geen honger hebben. Maar wij vonden het wel goed zo.  We sloegen tevens de lunch en het diner af, omdat we op pad gaan vandaag.

Maar eerst even genieten in de hangmatten op de berg. De hangmatten schommelden vanzelf, want de wind is erg krachtig vandaag. Maar met deze temperatuur is dat niet zo erg. 

Tegen elf uur rijden we naar Taganga, een vissersdorpje naast Santa Marta. Het is maar een half uurtje rijden. We zijn benieuwd het strand schijnt er niet zo schoon te zijn en het dorpje lijkt steeds meer een partydorp voor backpackers te worden. We rijden door een armoedige wijk. Soms lijken het meer tenten dan huizen die er staan. Er ligt heel veel vuil op straat en hangt ontzettend veel plastic in de bomen. Eenmaal om de berg krijgen we het uitzicht op de baai. Van bovenaf in ieder geval nog mooi. Eenmaal in het dorp worden we gelijk aangesproken of we met de boot naar andere stranden willen. Mooie stranden en de boot gaat over vijf minuten. We bedanken keer op keer vriendelijk. Laten we eerst maar eens met wat te drinken beginnen. Het is namelijk boven de vijfendertig graden, dus goed drinken…. We kijken uit over de baai en zien hoe menig toerist aangeklampt wordt en zich laat verleiden om mee te gaan.

We wandelen even langs de baai, maar het is waar…..het strand is niet veel hier. We zoeken een plekje waar we steeds de boten af en aan zien komen. De ene boot beter uitgerust dan de ander….maar bomvol varen ze steeds weg. 

We eten hier onze hele late lunch of hele vroege diner….het smaakt ons goed. Langzaam aan zien we dat de bootjes niet meer richting de stranden varen, maar alleen nog maar met mensen terug komen. De opdringerige mannetjes verdwijnen ook. Er is plaats gemaakt voor marktkraampjes met zelfgemaakte sieraden. 

We rijden via de grote bananenhaven van Santa Marta terug richting huis. Onderweg eten we nog een ijsje als verlaat toetje. Net voor zes uur komen we de poort van ons huis binnen en kunnen we vanaf ons terras nog de mooie kleuren in de lucht zien van de zonsondergang. Het is aangenaam buiten. We zitten aan de goede kant van het huis. We hebben nauwelijks last van de wind. 

Genieten met een grote G!

vrolijke groet,

Ria en Linda

 

Categorien: LieveLinda | Geef een reactie

Mompos – Bonda

17 februari 2020

Het gaat zoals het gaat….omdat we een reisdag hebben vandaag was de bedoeling om op tijd weg te rijden. Maar….Linda werd pas om kwart voor zeven wakker. Tja….maar ach het is vakantie en we komen er toch wel. Sprong onder de douche….oeps geen warm water deze ochtend….zo halen we weer wat tijd in. 

Het kan bijna geen toeval zijn maar wederom zitten we om elf minuten over acht in de auto. We hebben nu al een aantal keer gehad dat dit de vertrektijd is. Als je het zo wil plannen dan lukt het je niet. Okay….daar gaan we dan. We willen niet meer dezelfde weg terug als hoe we gekomen zijn. Dus we gaan het anders proberen. 

We hebben gisteren flink wat speurwerk gedaan om te achterhalen wat wijsheid is voor de komende dagen en hoe dan weg te rijden. Ze hebben bijvoorbeeld een brug gelegd richting Cartegena, maar die is niet in gebruik. Waardoor je met de pont de oversteek moet maken. Het tochtje duurt maar veertig minuten, maar de pont vaart maar om de vier uur. We willen dit risico niet nemen. We hebben inmiddels ervaring met de weg hier in Colombia en de tijd die je over een stuk doet is niet te voorspellen. Het schijnt trouwens wel gewoon te zijn hier in Mompos om iets nieuws niet gelijk in gebruik te nemen. Er is ook een vliegveld aangelegd, maar er worden geen vluchten gepland. Mooi glimmend asfalt ligt te schitteren in de zon.

Maar goed…..Cartagena viel af, Baranquilla gaan we aan het einde van de week naar toe en deze stad is niet zo mooi om er een week te verblijven. We hebben nagedacht over Valledupar, maar dit ligt dichter tegen de grens met Venezuela. Is dus geen optie, want sinds vrijdag is de ELN weer actiever. Dilemma….. Daarom uiteindelijk de keuze gemaakt om naar Bonda te gaan. Volgens Google is de weg tussen Sint Ana en La Gloria geasfalteerd. Volgens de wegenkaart nog niet….en is de brug naar Sint Ana wel in gebruik. Op hoop van zegen dus.

Google had gelijk…..we konden de brug over en de weg was geasfalteerd. We reden dus een stuk relaxter dan de heenweg. Langs de weg stonden ontelbare mangobomen. Hoe kaal de boom soms ook was…..hij had een aantal mango’s aan zijn takken hangen. Het is echt ongelooflijk hoe droog het momenteel is. Er is weinig te zien van het moerasgebied. We toeren lekker en zingen wat mee met de Nederlandse artiesten die op de achterbank meereizen. Het is maar goed dat de ramen dicht zitten. Een aantal kleine dorpjes passeren we en de melk moet nog geleverd worden waarschijnlijk. Vele mensen zitten langs de kant van de weg met hun melkbussen te wachten. Deze ezel staat ondertussen gras te eten, zodat hij weer energie heeft als hij terug naar de casa mag rijden.

Voordat we het weten zitten we weer terug op wegnummer 45. De weg van Santa Marta naar Bogota. We hebben het deze keer dus kunnen rijen zonder zandwegen. Joehoe! We rijden behendig over de rotondes bij Santa Marta. We kennen het systeem inmiddels. Bij Bonda gaan we van de weg af en daar gaan we over in een kuilenpad. Ach tegenwoordig deinzen we nergens meer van terug en we weten dat het goed gaat komen. Het pad wordt steeds smaller,  maar we zijn niet meer gek te krijgen. Daar is het…..het blauwe huis tussen de bergen…..

Het ziet er schitterend uit. Ook hier gaan we onze draai wel weer vinden. We krijgen een welkomstdrankje. Koude citroenlimonade….goed tegen de dorst. Als we gesetteld zijn, zoeken we een plekje op de heuvel samen met onze boeken. De wind is krachtig, maar de temperatuur is vijfendertig graden. Prima uit te houden. Tegen half vijf krijgen we een cocosnoot met een rietje…..ze weten hier kennelijk wat verwennen is. 

Vanavond eten we hier….altijd spannend….er is geen menu namelijk. Dus Linda heeft aangekondigd dat zijn geen saus over het vlees wil. Duimen maar…. het kwam goed….geen saus over het vlees. Ook hier werd erg hun best gedaan om ons te verwennen. Voorgerechtje, hoofdgerecht en een toetje…..sapje erbij….

Of we morgen weer mee eten…..dat is dan weer lastig he….dat willen we nu helemaal nog niet beslissen…..morgenochtend eerst maar eens opstaan en bedenken wat we gaan doen.

ciao,

Ria en Linda

 

Categorien: LieveLinda | 2 Reacties

Mompos – je kunt je er echt langer dan één dag vermaken

16 februari 2020

Deze ochtend zijn we iets trager in opstaan, maar dat mag tijdens de vakantie. 😀

Deze ochtend zijn we alleen in het hotel. Alleen ons tafeltje is gedekt. Het is toch wat….een heel hotel open voor ons samen. Na het ontbijt lopen we naar de begraafplaats. We hadden ingeschat dat daar weinig schaduw zou zijn. Het is wel korter lopen dan we verwacht hadden. Net voordat we de begraafplaats op willen lopen spreekt een man ons aan in het Engels. Hij vertelt dat er op de begraafplaats veel poezen lopen en hij heeft wel een doosje als we er een vast willen houden. Ja ja…..tuurlijk we nemen een poesje mee. We bedanken en lopen het kerkhof op. De begraafplaats is volledig wit op de bloemen na dan. Hele oude graven, maar ook graven die net gezet zijn. Veel jonge mensen liggen er. Na 3 jaar wordt het graf leeg gehaald en worden de botten in een kleiner graf gedaan. Die graven worden opgestapeld langs de kant van het kerkhof. Het is bijzonder. Het is duidelijk te zien dat er kaarsen branden. De graven zitten onder kaarsvet. Er zijn ook graven bij die geen steen hebben, maar slechts in het beton de naam gekrast is. Dat heeft toch wel iets tragedisch. Er lopen inderdaad veel poezen rond hier. Het is erg warm hier, dus we verlaten de plek weer.

Tijd voor koffie…..we zoeken een terras aan het water op. Hier waait het wat. Tevens kunnen we hier wel wat lezen en rond kijken. Opvallend is dat mensen hier echt gastvrij zijn. Ze groeten en heten  ons welkom. Er lijkt hier tijd zat te zijn.  

Tegen twaalven beginnen we aan onze siësta. Even de ergste warmte mijden. 

Als we buiten stappen om te gaan eten, zitten er heel wat mensen aan de kant van de weg. Dat is opvallend want wij wonen niet midden in het centrum. We horen ook muziek en het het begin van onze straat is afgesloten. We zien de kinderoptocht staan. Wat leuk! Hoe klein ze ook zijn….ze swingen de pan uit. Ineens worden we aangesproken en roept een man heel vrolijk….vriendinnen uit Holland. We krijgen een hand. Het is de man van de eerste avond. Hij komt nog een keer terug gelopen en zegt dat het meisje op de eerste wagen familie van hem is. Natuurlijk zeggen we dat ze knap is en hij loopt stralend verder.

Tijd om te gaan eten na deze optocht. We besluiten terug te gaan na het eerste restaurant. Het eten was daar goed en dat bleek vanavond ook weer.

Deze avond geen cappuccino meer. Onze koffietent was dicht. Jammer. Dan maar op tijd naar huis. Morgen trekken we verder en hebben we weer een lange rit voor de boeg. 

Buenos noches,

Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | Geef een reactie

Mompos

15 februari 2020

Een mooie start van de dag…..we verblijven dus in een mooi hotel (vinden wij) en als we deze ochtend bij het ontbijt komen zijn er maar twee tafeltjes gedekt. Het is niet druk dus in het hotel….geen wonder want er is hier niet te komen. Haha… Maar goed het mannetje wat ons helpt spreekt dus geen Engels, maar lost het slim op. Hij brengt twee sappen en gebaart ons dat we moeten proeven. Dan maakt hij duidelijk dat we aan moeten geven welke we het lekkerst vinden. Wij maken onze keuze en hij neemt alles mee en komt vervolgens met twee gevulde glazen sap terug. Heerlijk toch?! 

Om acht uur lopen we richting het dorp. Het is dan zo’n achtentwintig graden en nog te doen om te wandelen. We worden eigenlijk direct aangesproken door iemand die zegt dat hij gids is. Hij spreekt geen Engels, maar gaat heel langzaam Spaans spreken. We kunnen er dus flarden uit halen. Hij stelt voor een tour te doen door Mompos met de tuktuk. Hij heeft de sleutel van één van de kerken waardoor we in de toren kunnen. Wij bedanken vriendelijk en zeggen dat we willen wandelen. Hij denkt vast dat wij gek geworden zijn. Ze hebben hier zeven kerken. De eerste kerk heeft ook Arabische invloeden, maar helaas is deze dicht en kunnen we alleen het bijzondere torentje van de buitenkant bewonderen. Die gids staat op de hoek van de straat weer te wachten en we horen hem bijna denken….ik heb de sleutel….we lachen vriendelijk naar hem en lopen door.

Dan beginnen onze darmen te rommelen…..is het de sap van deze ochtend of is het mogelijk de warmte die doorwerkt? We zoeken een koffiebar op. Tijd voor een cappuccino en een wc bezoek 😉

Langs de rivier lopen we langs koloniale gebouwen. Prachtig hier! In de rivier liggen langgerekte boten die voortgeduwd worden met een stok. Het is een mooi zicht. Bijzondere vogels vliegen af en aan. We leggen het één en ander vast op de gevoelige plaat. Het is vervolgens altijd de vraag of het dan straks ook zo mooi op de foto staat als dat wij het nu zien. Maar bij ons hangt het aan een kapstokje in ons hoofd. Een aantal kerken kunnen we in, maar een aantal ook niet. Ach ja….het is zoals het is. In één kerk zijn ze aan het verven….een ontzettend hoge steiger…..pppffff….gelukkig niet ons vak. 

We sluiten de ochtend af met een terras. Even een verkoelend drankje drinken en dan zit de bezichtiging er voor dit moment op. Het is inmiddels achtendertig graden en dat is geen weer meer om door het dorp te lopen. De bijzondere begraafplaats bewaren we voor morgenochtend. 

We houden siësta in ons airco huis. We hebben even gekeken of het zwembad een optie is, maar deze ligt in de zon en het water kookt bijna…..doe maar even niet. We denken wat vooruit wat we nog willen zien de komende week, maar we komen er nog niet aan uit. Hoeft ook nog niet…..maar we weten dat het weggaan van hier veel reistijd vraagt….we moeten dus wel richting gaan bepalen. Maar we hebben morgen nog een siësta.

Vanavond wandelen we eerst nog even door het dorp en kijken vast of we een leuk restaurantje zien. Ons oog valt op een crêperie, dus die gaan we maar eens onveilig maken. We turen even op de menukaart en proberen te achterhalen wat zij allemaal op een crêpe doen. Ria gaat voor een hartige crêpe en Linda voor een zoete. Als de crêpes komen moeten we echt wel hard lachen. De crêpe van Ria nergens te vinden….ver verstopt onder de champignonensaus (het lijkt wel soep trouwens) en de crêpe van Linda ligt onder een pot Nutella. Verder zijn de crêpes best taai, maar we geven niet op…..de bordjes zijn leeg als we weg gaan.

Een afzakkertje aan het water, maar het voelt drukkend….alsof elk moment een onweersbui los kan barsten. Ook al weten we dat dit niet gaat gebeuren. Erg lang zitten op het terras doen we daarom niet. We gaan lekker terug naar huis en pakken er weer eens een boek bij.

Hasta Luego!

Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | Geef een reactie

Minca – Mompos

14 februari 2020

Heerlijk vanuit je bed de zon over de bergen op zien komen. De vogels zingen al vroeg. We staan op tijd op, want we weten dat we vandaag een behoorlijk ritje voor de boeg hebben.

Na het ontbijt tussen de kolibries rijden we aan. We dachten nog zo’n lekker stokbrood mee te nemen, maar helaas de bakker had deze pas om negen uur klaar. Dat is te laat voor ons. Om goed acht uur rijden we Minca dus uit. Minca was zeker de moeite waard en had nog meer wandelingen in het verschiet, maar wij willen graag ook Mompos nog zien.

We zakken terug naar Santa Marta en dit gaat aardig soepel. Er is nog niet zo veel verkeer op de weg. Met het dalen daalt ook de temperatuur en dat is toch eigenlijk raar. We rijden langs het vliegveld van Santa Marta langs de resorts aan zee. Bijna dorpen, die op zichzelf staan. Ondanks dat we hier nu al een aantal weken rijden blijven we ons soms verbazen over het weggedrag van de Colombianen. We rijden echt op een tweebaansweg, maar zij maken er net zo vlot een driebaansweg van en daar rijden de brommers dan ook nog tussen. En niet te vergeten paard met wagen en fietsers….maar goed we proberen zoveel mogelijk mee te bewegen. 

Bij de afslag richting Bogota schiet het niet echt op. Het is een tweebaansweg, maar er rijden veel vrachtwagens en inhalen gaat maar mondjesmaat. Alhoewel de Colombianen daar anders over denken. Vrachtwagens met gevaarlijke vloeistoffen halen net zo makkelijk in en missen dan op een haar na de tegenligger. Dan krijgen we ineens een dubbele baan en kunnen we even voort maken. Zover we kunnen kijken zien we bananenplantages, maar zachtjes aan zien we het landschap veranderen. De bergen veranderen in heuvels. De groene plantages worden steeds meer dorre weilanden waar de koeien in staan te grazen. Nou ja….dat proberen ze in de volle zon. 

We maken een plaspauze, maar deze keer geen benzinepomp met een klein verkoopstalletje of restaurant. Het zijn bijna allemaal benzinestations met hotels voor de vrachtwagenchauffeurs. De temperatuur is te hoog om zomaar in het zonnetje wat te eten en te drinken. Dus we rijden na het wc bezoek direct weer door. 

Dan is daar de afslag….we gaan richting het moerasgebied ookwel de oven van Colombia genoemd. Inmiddels is de temperatuur rond de zevenendertig graden blijven hangen. Ondanks dat het zo warm is, ligt hier en daar een plas water. De omgeving heeft eigenlijk wel iets weg  van het polderlandschap in Nederland. Het verkeer neemt wel af, maar de koeien, geiten en ezels op de weg nemen toe. Zelfs varkens steken hier spontaan de weg over. Dan komen we op het punt dat de weg geen asfaltweg meer is. We gaan over op een kiezelweg en die weg duurt en duurt en wordt alleen maar slechter. Nou het avontuur is begonnen….we hebben heel de vakantie nog niet zoveel spanning in ons lijf gehad als nu. Deze weg zou echt niet misstaan in een aflevering van de Gevaarlijkste wegen. We hebben het eerder gezegd, maar het kan dus erger. We passeren een dorpje en als we het dorp uit willen hangt daar een touw met een rode lap over de weg. We kunnen niet anders dan stoppen. De jongedame begint in het Spaans, maar zo snel dat we er echt niets van kunnen maken. We vragen om Engels, maar nu kijkt zij benauwd. Waarschijnlijk wil ze geld, maar ja wij snappen niets….ze zucht en ineens gaat het touw naar beneden. Zou ze geld gewild hebben of wilden ze ons waarschuwen? Maar dan zou ze ons toch niet door hebben laten gaan? 

De weg lijkt wat zandiger te worden en auto’s komen we nauwelijks meer tegen. We gaan van rechts naar links over het pad om maar zoveel mogelijk kuilen te omzeilen en los zand. Inmiddels is de temperatuur gestegen naar éénenveertig graden. Als we dit geweten hadden…..we zijn niet naar San Agustin gegaan i.v.m. de weg….als we hier toch stukken krijgen. We zeggen het hardop tegen elkaar, maar terug gaan is geen opties…..nog zestig kilometer en daar gaan we twee uur over doen zegt maps.me. We tellen af.

Jaaaaaa daar is asfalt weg….nog twintig kilometer…maar we kunnen gewoon rijden. Ehm….niet dus…..gaten zo groot dat de helft van de weg zeker weg is. Maar we hebben dit al heel lang volgehouden, dus dit ook. En dan is daar Mompos…..het is ons gelukt! 

We worden hartelijk ontvangen in het hotel en dat is tof na een dagje ploeteren. We koelen even af in de airco en videobellen even met het thuisfront. Altijd fijn om even te zien dat alles goed gaat aan beide zijde. 

Vanavond gaan we het dorp in om wat te eten. We strijken neer in een restaurantje en eten smakelijk. Het was overigens nog steeds achtendertig graden, dus de zweetpareltjes liepen over ons lijf. We vonden half zeven naar huis eigenlijk nog te vroeg, dus gaan een cappuccino drinken. Wie doet dit moet dit weer? De warmte hangt ook overal, maar we genieten toch van het koloniale huis waar we in zitten. Bij het naar huis lopen, lopen we op een menigte in de straat uit. We hadden al heel wat jeugd in tropische shirtjes voorbij zien komen. We proberen te achterhalen wat er is, maar de omgeving spreekt Spaans en is uitgelaten. Dan komt er een hele optocht met dansende mensen voorbij. De mevrouw naast ons probeert uit te leggen wat er is gaande is, maar we begrijpen het echt niet. Het lijkt zeker met carnaval te maken te hebben. We zien de stoet elders nog een keer voorbij komen, maar dan houden wij het voor gezien. 

We willen nog een fles koud water kopen en dan worden we aangesproken door een oudere meneer. Hij geeft ons een hand en stelt zich voor en dan krijgen we zo ongeveer de hele geschiedenis van Mompos in het Spaans te horen. Na een tijdje proberen we hem vriendelijk te bedanken, want anders blijft hij maar door ratelen. Hij is zichtbaar trots op zijn dorp.

Warme groet uit de oven van Colombia,

Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | Geef een reactie

Minca

13 februari 2020

We wilden vandaag eigenlijk al vroeg vertrekken, want lopen in deze temperatuur kost de nodige tijd. Maar het ontbijt was pas om 7 uur beschikbaar en lopen zonder eten is ook geen optie. We ontbijten en genieten ondetussen van de rondvliegende kolibries. Wat is het toch mooi om die snelle beestjes te zien. 

Om acht uur lopen we aan. Natuurlijk wordt er in het dorp gevraagd of we een motortaxi willen, maar nee….wij gaan lopen. Qua afstand is het niet heel ver eigenlijk, maar door het stijgen gaat er gewoon veel tijd in zitten. We lopen hetzelfde pad als dat de 4×4 wagens rijden en de motortaxi’s. Maar op dit tijdstip rijden er nog weinig voertuigen voorbij. Er zitten best flinke stukken klimmen in door een pad vol met kuilen. We moeten een aantal keer water oversteken. De ene keer wat meer water dan de andere keer. Maar er liggen altijd wel wat stenen om op te stappen. Dus natte voeten krijgen hoeft niet. We kunnen grotendeels in de schaduw lopen en dat is echt wel fijn. Af en toe haalt en terreinwagen ons in. Helemaal bepakt komt deze dan voorbij. Ongelooflijk. Na ongeveer anderhalf uur wandelen staat het bord Casacadas de Marinka nog 300 meter. Haha….we hebben het gedaan….nou die 300 meter…..echt…..steil omhoog….maar we ploeteren door. 

Bovenaan mogen we ieder vijfduizend peso’s betalen en dan kunnen we door. We zijn er dus nog niet. Trappen op en af…..en jawel daar liggen ze. Niet enorm, maar het is ook geen regentijd, maar er komt nog wel wat water uit. We hebben wel eens vakanties dat we eigenlijk niet meer kunnen zien dat we naar een waterval staan te kijken. Ze hebben een klein barretje gemaakt met de beroemde hangmatten. Je hangt dus boven niets…..met de waterval achter je. Ria kruipt er natuurlijk als eerst op….Linda dacht dat durf ik ook wel, maar eenmaal voor het net….poeh he…..wat een hoogte….met een peptalk van Ria heeft ook Linda ervaren hoe het is om in Colombia op het net te liggen in de Sierra Nevada. We drinken wat en peuzelen van ons stokbrood wat we vers gekocht hadden in Minca. Wat een mooie plek hier!

Tegen elf uur besluiten we op ons gemak terug te wandelen. Het wordt alleen maar warmer en het is nog een eindje terug. Toch gaat de terugweg een stuk sneller. We dalen natuurlijk ook veel meer nu en we herkennen punten op de route. In een goed uur zijn we terug gewandeld. 

In Minca lunchen we eerst en wandelen daarna terug naar huis. Het zweet blijft maar met straaltjes van ons lijf aflopen. Het is echt warm. We kunnen niet anders dan een douche nemen ook al weten we dat het nog wel even warm blijft. Het helpt even, maar het idee dat we minder stinken nu is toch ook tof! 

Einde van de middag lopen we nog eens terug naar het dorp om te eten. We sluiten af met een cappuccino. Eigenlijk is het te warm voor koffie, maar de koffie hier willen we ook nog proeven. We hebben er geen spijt van.

Inmiddels is het donker en hebben we ruim 12 kilometer in de benen zitten. Tijd om in standje rust te gaan. 

Morgen zakken we af naar een gebied wat ze hier de oven van Colombia noemen. Het warmste plekje van Amerika zeggen de boeken. We zijn benieuwd.

Zonnige groet,

Ria en Linda

PS. Het lukt niet altijd om foto’s te koppelen….dus…gebruik jullie verbeelding 😉

 

Categorien: LieveLinda | 1 reactie

Santa Marta – Minca

12 februari 2020

Het is zo ver…..het vertrek vanaf het paradijs moet een feit worden. Voor jullie mogelijk fijn, want tja….er gebeurde momenteel weinig om over te schrijven of we zouden over onze boeken moeten gaan vertellen. We waren overigens nog lang niet door onze boeken heen, want de eerste drie weken hebben we weinig gelezen. 

Maar goed rond een uur of twaalf is het tijd om door de bananenplantages weer terug te rijden naar de doorgaande weg. Op de één of andere manier lijkt de weg nu korter. Dit komt waarschijnlijk omdat we al weten wat ons te wachten staat. We rijden langs het Tayrona park richting Santa Marta. Helaas is dit natuurpark de hele maand februari gesloten. De natuur moet in rust herstellen van het toerisme. We snappen dit, maar het is wel jammer. Gelukkig wisten we het van te voren. We waren niet heel goed voorbereid dit jaar, maar dit hadden we toevallig gelezen. 

Het is niet druk op de weg. Wel militairen en politie op de weg, maar vandaag is er geen interesse voor ons. We vinden de weg naar Minca gemakkelijk en tot Minca zelf is het ook prima te doen. Pas in Minca wordt de asfaltweg een weg van stenen en kuilen. We zijn blij met onze hoge Iron Horse.  De weg wordt steeds smaller en de bochten steeds scherper. Toch bereiken we ons huis weer zonder zogenaamde kleerscheuren. Jeetje wat is het warm hier. Men gaat naar Minca om af te koelen en de rust op te zoeken, zegt men. Wel het is vijfendertig graden en er staat geen zuchtje wind. Wat zijn we verwend geweest de afgelopen dagen. 

We nemen de korte weg naar het dorp. Dat houdt in dat we over een bruggetje de rivier over moeten. Er staat duidelijk bij dat er niet meer dan één persoon tegelijk over de brug mag en je mag niet springen op de brug. Deze aanwijzigingen zeggen genoeg over het bruggetje, toch?! Maar goed het is wel echt een korte weg en niet zoals in Salento dat je voor weken niet meer naar de sportschool hoeft. In Minca zelf staan heel veel mannetjes te proberen hun motorritjes te verkopen. Zij willen dagtochten verkopen, maar wij gaan eerst zelf eens op onderzoek uit. We wandelen eigenlijk liever zelf ergens naar toe. 

We eten een verlate lunch bij de Lazy Cat en doen nog een sapbar aan. Met een stokbrood onder onze arm wandelen we terug naar huis. Vanavond vullen we onze magen met een soepje en stokbrood. Op het terras genieten we van het uitzicht over de bergen. Het zal warm zijn vannacht. Dit huis heeft geen airco, alleen maar waaiers……tja…wie wat wil zien….

warme groet,

Ria en Linda

 

Categorien: LieveLinda | 2 Reacties

Santa Marta – rust

11 februari 2020

Je stapt je kamer uit…..het is 24 graden….de zee ruist en je voeten voelen het zand….heerlijk….

We beginnen de dag met een lekker ontbijtje en hebben direct het doe maar rustig aan gevoel. In ene zit daar een toekan op een tafeltje bij iemand. Brutaal als hij is, is hij bezig met het opeten van een oordopje van een hoofdtelefoon. Niet okay, maar ja….haal het maar eens uit zijn snavel. Ondertussen komt er ook nog een nieuwsgierige eenkhoorn vanuit de boom kijken. 

Na het ontbijt hebben we een lange tijd naar de hoge golven zitten kijken. Wat zijn zij machtig. Er lag ook een hele grot boomstam op het strand, maar die legt het toch echt af tegen de ruige zee. Uiteindelijk zoeken we de schaduw op, want de zon brandt en we hebben geen zin om verbrand te raken. Met een briesje in onze rug lezen we verder in onze spannende boeken en zo brengen we de hele dag door tot een uur of vier. Met als enige hoogtepunt dat de toekan deze keer ons op kwam zoeken. Hij onderzocht de brillenkoker, maar kon daar niets mee. Verder lag er niets op tafel waar hij mee weg kon…..tenminste de sleutel lag er ook en die hebben we maar even van tafel gegrist. Op een afstandje zien de toekans er mooi uit, maar van zo dichtbij kijken ze helemaal niet zo vriendelijk.

Einde van de middag wandelen we een klein uurtje over het strand. De zee is aan het opkomen en komt op sommige plekken echt al ver het strand op. Opletten dus…..

Vanavond is het nog zo lekker buiten, dus we blijven wat langer hangen op het terras. Wat een heerlijke dagen hier ondanks dat we geen strandmensen zijn. Een week lang hier zijn zou te veel van het goede zijn, maar we hadden best nog een dag langer hier kunnen blijven. Toch trekken we morgen weer verder…..

zonnige groet,

Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | 1 reactie

Palomino – Santa Marta

10 februari 2020

Wat een relaxt begin van de dag…..tegen zeven uur wakker zijn, voelen dat het buiten precies de goede temperatuur is….gaan ontbijten met de  lekkerste eieren tot nu in Colombia met stokbrood en toen……gewoon nog even terug de hangmat in op ons eigen balkon….gewoon omdat het kon.

Tegen tien uur checken we uit en vragen of de auto nog even mag blijven staan. We lopen naar het strand, maar we zijn zo klaar daar. De zee is nog steeds woest en het is vloed, dus geen wandeling voor ons daar.

Op ons gemakje terug naar de auto om toch maar aan te rijden naar ons volgende huisje. Het ligt maar 37 kilometer verderop, maar we gaan er toch ruim een uur over doen zegt Google. Dat belooft wat voor de weg dan.

Onderweg komen we met regelmaat indianen tegen vanuit deze omgeving. Mooi gekleed in ecru kleurige kleding. Jammer dat we ze niet kunnen fotografen. Het is rustig op de weg. Het is wat bewolkt vandaag, dus de zee kleurt niet zo mooi turquoise op als gisteren. 

Uiteindelijk slaan we van de weg af naar naar ons nieuwe huis. We zijn wel te vroeg, maar dan wachten we wel op het strand. Door de bananenplantages aan de ene kant en het strand aan de andere kant rijden we over een ruige weg vol met kuilen en bulten. De weg wordt steeds smaller. Op een gegeven moment een poort met een mannetje. Of hij ons kon helpen….denk het wel….we willen naar het blue mango hotel. We mochten door. Op die smalle weg komt een tegenligger, maar die rijdt er vast vaker. Ria krijgt instructies van die man en zo passeren we elkaar.

Helemaal aan het einde van de weg ligt het hotel. We worden hartelijk ontvangen en mogen al in onze kamer. We zijn in het paradijs aangekomen. Wat is het het relaxt hier! Privé strand, zwembad, bar en restaurant en palmbomen…..hier houden wij het wel een paar dagen vol.

We vinden een lekker plekje onder de palmbomen en brengen hier de middag door. Wij zijn helemaal geen zon, zee en strand mensen….maar hier is het echt goed toeven.

Alleen vanavond voor de allereerste keer hier in Colombia komt er iets op het bord van Linda te liggen wat ze echt niet op gaat eten. De stukjes kip zijn te redden, maar er lijkt wel iets van wortelstamp naast te liggen met een geur waar je echt niet blij van wordt. Gelukkig had Ria de vangst van de dag met cocosrijst. De cocosrijst is aan Ria niet besteed, dus we happen wat van elkaars bord. Ach…..de eerste keer op al die weken hier…..valt dus reuze mee!

Zonnige groet,

Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | 3 Reacties

Santa Marta – Palomino

9 februari 2020

Eerst maar weer een een flinke voorraad water kopen, want bij deze temperatuur moeten we goed drinken en dus water op voorraad hebben. Het winkelcentrum is al versierd voor carnaval. We zagen gisteren in de straten van Santa Marta ook al kleding voorbij komen. Dat was in Panama twee jaar geleden niet aan de orde. We worden nieuwsgierig, maar denken er nog niet aan…..dat is pas aan het einde van onze vakantie.

We rijden via het landgoed waar Bolivar begraven ligt en tegenwoordig een museum heeft. Ze zijn hier flink aan de weg aan het timmeren, maar wij checken nog even wat het museum ons zal brengen en besluiten het te laten voor wat het is.

op ons gemakje rijden we naar Palomino. Een gehucht aan de zee met een hele relaxte sfeer, zegt men. Onderweg moeten we stoppen bij een aantal militairen. Hun Engels is beroerd, maar er wordt duidelijk gemaakt dat ze in onze kofferbak willen kijken. Dus klep open…..ooooohhh turismo….en we mochten doorrijden. Ze moesten er zelf erg om lachen. We zijn al een aantal keren door de politie aan gehouden, die staan hier aan de lopende band aan de weg, maar dan mochten we altijd direct door als we zeiden geen Spaans te spreken.

We zijn te vroeg bij ons huis, maar we krijgen een welkomstdrankje en mogen lekker in de tuin genieten van de mooie omgeving. Aan het einde van de middag lopen we even naar het strand. De rode vlag wappert, maar de zee staat hier ook bekend om zijn gevaarlijke stromingen. We pakken er wat te drinken en kijken naar de hoge golven. 

Vanavond besluiten we niet naar Riohacha te rijden. Deze stad is de poort tot het indianengebied, maar dat gebied mogen we niet in. Dus waarom zouden we deze rit maken. We komen dan tevens aardig in de buurt van de grens met Venezuela en dat is een No go area. We zakken morgen dus iets verder terug naar Santa Marta. 

Warme groet,

Ria en Linda

 

Categorien: LieveLinda | Geef een reactie