Cartagena naar Amsterdam

28 februari 2020

Tja…het is zo ver….alsof de duivel er mee speelt worden we vandaag later wakker dan anders. Maar we beginnen voorzichtig in te pakken, ontbijten en douchen. We hebben na deze vakantie niet zoveel over, maar we laten toch wat zaken achter. Wat kleding, douchemschuim, Nutella, toast en ons koeltasje…..we hopen dat er iemand er blij van wordt. We doen het in een tasje en brengen het naar een plek waar we weten dat veel daklozen voorbij komen. Terwijl we weglopen en nog even achterom kijken zien we dat het tasje al opgepikt wordt. Fijn!

We drinken nog een cappuccino in het winkelcentrum….even ons ritueel vasthouden. Daarna checken we uit, maar omdat het nog te vroeg is om naar vliegveld te gaan blijven we in het hotel. Tof dat dit kan en mag. We zorgen nog even voor de innerlijke mens.

Tegen drie uur rijden we naar het vliegveld. We leveren onze auto zonder problemen in. We hebben in deze zes weken 42 tolpoortjes gezien en mochten hier in totaal 110,50 euro betalen. Ach….de Colombiaanse regering is goed geweest met ons. Op het vliegveld de korte broeken uit en de lange aan. Dit voelt als echt echt. 

Laten we hopen op een goede vlucht! 

Nogmaals kei tof dat jullie weer met ons mee wilden lezen en tot binnenkort.

warme groet,

Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | 3 Reacties

Cartagena – Getsemani

27 februari 2020

Heel de ochtend zwerven we door de straten van de wijk Getsemani. Deze wijk ligt ook binnen de stadsmuren, maar vroeger was dit de volkswijk. De huizen zijn hier nog minder opgeknapt dan in het historisch centrum. We hebben veel graffiti gezien. Vele kunstenaars zijn actief geweest hier. Sommige kunstwerken zijn aan het vervagen, maar er zijn er ook zeker die schitteren op de muren. Het is hier echt minder druk dan in het historisch centrum. De beroemde straat met parasols is hier ook terug te vinden. Het is echt opvallend dat de Colombianen over het algemeen echt vriendelijk en vrolijk zijn. Bijna iedereen groet je en als ze de kans krijgen maken ze een praatje.

In het park in deze wijk zien we een luiaard in de bomen hangen met zijn kleintje in zijn pels. Wat zij het toch mooie beesten. We hebben geluk want zij komt in beweging. Heel traag verplaatst zij zich in de boom op zoek naar verse blaadjes. Er slingeren ook nog aapjes door de bomen. Ook hier een moeder met twee kleintjes op haar rug. Op de bank aan de vijver ligt een leguaan te zonnen. Wat zijn die beesten toch enorm en zo lelijk dat ze weer mooi zijn. Dan komen er nog wat eenkhoorns over de takken rennen. Zij zijn wel nieuwsgierig en komen aardig laag in de bomen kijken. In ene komt daar ook een leguaan over de grond aan gelopen met een blaadje wat uit zijn mond steekt waar hij op kauwt. Machtig mooi.

We lunchen op een plek die kansarme jongeren een mogelijkheid biedt om goed op hun pootjes terecht te komen. Er wordt gezegd dat het mogelijk allemaal wat langer kan duren, omdat het als het ware een leerbedrijf is. Maar het valt ons honderd procent mee. Tevens maken we hier gebruik van de WiFi en zorgen we dat we inchecken op onze vlucht van vrijdag. Tja….het gaat er toch van komen. 

De tweede helft van de middag brengen we door in het historisch centrum. Het plein van San Pedro Claver is een prettige plek om te vertoeven. Het waait er altijd iets en er ligt altijd wel een terras in de schaduw. Een heerlijke plek om mensen te kijken. Er lijken vandaag ook wel meer mensen door de stad te lopen dan de overige dagen. Keer op keer komen de straatverkopers aan tafel, maar iedere keer opnieuw bedanken we hen vriendelijk. Hoe vaak zouden die mannen nee te horen krijgen? Maar waarschijnlijk verdienen ze er goed aan en kunnen ze er van leven.

Wat een mooie dag hebben we vandaag toch weer gehad en wat een super toffe vakantie hebben we gehad! Maar we hebben morgen ook nog….Haha….

vrolijke groet,

Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | 2 Reacties

Cartagena – fort San Felipe de Barajas

26 februari 2020

We zorgen dat we vandaag op tijd klaar zijn met het ontbijt, want we willen het fort bezoeken. Een historische plek voor Colombia, omdat dit het grootste fort is wat de Spanjaarden in een kolonie gebouwd hebben. Het ligt op een heuvel, tegenover ons huis, maar door het vroeg te beklimmen is het nog niet zo warm en nog niet zo druk. Vanaf het fort kunnen we goed over de stad en de zee uitkijken. We begrijpen dat dit strategisch lag voor de verdediging van de stad. Er staan nog mooie torentjes en er liggen nog kanonnen, die goed bewaard zijn gebleven. Er liggen ook ondergrondse gangen onder het fort. Het is er donker en stil. Bijzonder dat het fort ook omgeven is met wolkenkrabbers. Het contrast tussen oud en nieuw is hier goed te zien. We zijn aardig verhit als we hier een kleine twee uur rond gelopen hebben. Er was weinig schaduw. Als we het fort uit gaan, gaan we nog op zoek naar bronzen schoenen. Deze moeten ergens aan de rand van het fort liggen ter nagedachtenis aan een schrijver. Deze waren inmens groot.

We bikkelen nog even door naar het winkelcentrum. We zweten eerst even uit in de airco ruimte en dan is het toch echt tijd voor onze dagelijkse cappuccino. We nemen daar de tijd voor, want het grootste deel van het oude centrum hebben we gezien. We hebben geen “moetjes” op ons lijstje staan. Al willen we het plein met het Botero beeld eigenlijk nog wel vinden.

Als we het winkelcentrum uit willen lopen is aan het einde van het centrum een kerkdienst bezig. Het is Aswoensdag en de mensen komen een askruisje halen. Vele mensen zullen we vandaag tegen komen met een askruisje op hun voorhoofd. 

Binnen de oude stadsmuren ligt een arena. Een nieuw winkelcentrum en evenementenplek in één. Ook vanaf deze plek kunnen we over de oude stadsmuren heen kijken. Het geeft weer een ander perspectief. Ook hier draait de airco op volle toeren en kunnen we dus even afkoelen om vervolgens de warmte weer te ervaren. Ja het is warm, maar het tempo hebben we aangepast en we moeten dus gewoon vaker onze waterhuishouding bijvullen. 

We wandelen vervolgens door de stad en vinden het plein Santa Domingo. Hier ligt een dame van Botero de kerk in te kijken. Grappig, want ze is hartstikke bloot, maar het kan…. Ook deze kerk is open, zodat de mensen hun askruisje kunnen halen. Andere kleur as en verschillen van kruisjes. Sommige zijn echt niet bescheiden en nemen het hele voorhoofd in beslag. 

Even lunchen….we wilden eigenlijk lekker buiten zitten, maar het waait nog niet echt en er vliegen allemaal kleine vliegen op dit plein. Ze kriebelen en dat is niet echt aangenaam. We gaan daarom toch maar binnen zitten. Het is er niet echt koel, maar in ieder geval geen vliegende aanvallers.

Vanmiddag wandelen we nog door de straten van het oude centrum. We hoeven niet per sé iets meer te zien, maar we komen nog steeds op plaatsen die we nog niet ontdekt hadden. Leuk hoor! Ook kruist er een indiaan ons pad. We konden het niet laten en hebben hem toch op de gevoelige plaat vastgelegd. We stranden vervolgens op een terrasje tegenover een kerk. We zien daar dat een bedelende vrouw vriendelijk verzocht wordt om uit de deuropening te gaan zitten. WoW…..die vrouw werd kwaad…..ze riep van alles. Ze gaat een eindje verderop zitten, maar voordat onze glazen leeg zijn zit zij al weer in de deuropening. Tja….zo gaan die dingen.

We lopen nog een eindje over de stadsmuren en komen bij het beroemde café uit waar kennelijk de mooiste zonsondergang te zien is. Ze zijn nog niet open….kennelijk staan er aan het einde van de middag rijen dik om daar op het terras te mogen zitten. Dus het café kan zich waarschijnlijk permitteren pas laat open te gaan. Overigens ligt naast het café de stadsmuur, dus daar is de zonsondergang net zo goed te zien…..

Vanavond verwennen we ons zelf nog maar eens met een lekker biefstukje en een stukje zalm…..volop genieten al moet je dat eigenlijk gewoon elke dag doen, nietwaar?!

warme groet,

Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | Geef een reactie

Cartagena – historisch centrum

25 februari 2020

Wat een dag…..jullie zullen het spannend gaan vinden….hahaha…

We starten de dag met een ontbijtje. Niet te uitgebreid, maar genoeg voor een bodempje. Vervolgens wandelen we door het winkelcentrum via de brug naar het oude stadscentrum. Het winkelcentrum is gelukkig al open. De meeste winkels nog niet, maar we hebben het winkelcentrum alleen nodig voor de route.

Eerst maar eens op zoek naar het Bolivar plein. Daar hebben we goede herinneringen aan in de tijd van Bogota,  maar gelukkig kan hier geen vergissing ontstaan. Het is een plein met palmbomen en amandelbomen waar vele mensen schaduw komen zoeken. Wij vinden het plein wat naar urine ruiken, maar dat zal dan vast aan ons liggen. We bezoeken de kathedraal. Tja….wij vinden deze niet heel geweldig om te zien. Natuurlijk lopen we via de oude stadspoort. Heel lang is Cartagena alleen maar toegankelijk geweest via deze poort. 

En dan….jawel tijd voor koffie. We drinken deze bij een koffiezaak, die al heel wat prijzen voor de beste koffie heeft gehad. De cappuccino was lekker. Ze vermelden dat ze hun koffie wereldwijd verschepen, maar waarschijnlijk gaat deze niet richting Berkel- Enschot. 

De temperatuur is inmiddels opgeklommen naar ruim dertig graden, dus we proberen zoveel mogelijk in de schaduw te blijven lopen. Toch laten we ons verleiden om over de stadsmuur even naar de zee te gaan kijken. Geen schaduw natuurlijk. We wandelen langs vissers en diverse vogels langs de zee naar een plek waar we de stadsmuur weer op kunnen. Onderweg worden we aangesproken door een Colombiaan, die zegt op straat te leven. Hij spreekt een aantal woorden Nederlands en wil dit graag oefenen. Mmmm….kan niet anders dan dat deze jongeman om geld gaat vragen en jawel het gebeurt. We geven hem tweeduizend peso’s wat wel om vijftig eurocent gaat. 

We klimmen over de muur en door een tunneltje kunnen we terug de stad in. Tijd voor het aanvullen van onze vochthuishouding. Op een terrasje onder een parasol met een briesje genieten we van dit moment. Het is inmiddels tegen twaalf uur. Er komt een auto voor rijden en een vrouwtje stapt uit met een aantal tassen in haar hand. Ze stalt haar spullen uit op de bank en haar man komt met grote emmers en dozen achter haar aan. Het vrouwtje heeft gekookt en verkoopt haar warme eten hier. Er komt soep uit de emmer, in de andere emmer zit witte rijst en in de dozen groenten en sauzen. Ze lijkt wel bekend, want uit alle straten komen mensen bij haar eten kopen. Mooi om te zien.

Wat doen wij….tja dan gaan wij ook maar op zoek naar eten. We wandelen door de mooie straten met vaak ook kleurrijke bloemen langs de gevels. We lunchen uitgebreid en eten vanavond dan wel een lichte maaltijd. Deze keer zoeken we een airco ruimte op. Even op temperatuur komen.

Naast het restaurant ligt het cacao museum. We wippen even binnen. Het proces lijkt veel op het proces van de koffiebonen. We proeven een aantal smaken. Heerlijk, maar onmogelijk mee te nemen. Het is waarschijnlijk al chocolademelk voordat we in het hotel aankomen. We slenteren nog wat door de straten. Elke straat heeft wel iets, dus het is geen straf om hier rond te wandelen. Uitgekomen op een plein vinden we weer dat het tijd wordt voor een terrasje. We moeten er zelf wel om lachen. We lijken vandaag niets anders te doen. 

Inmiddels is het einde van de middag, dus het wordt tijd om zachtjes aan terug naar huis te lopen. Wat wil het lot….we wandelen langs een kunstcentrum en tevens koffietentje. Het zag er zo leuk uit….die koffie moeten we toch ook even proeven, nadat we de kunstwerken bekeken hadden. Dus daar zitten we in een artistieke omgeving. 

Voordat we de brug over gaan, maken we nog even een foto van India Catalina. Zij is een nationaal symbool van Colombia, omdat ze een belangrijke rol als vertaler heeft gespeeld tijdens de vroege verovering van het Noorden van Colombia. Ze staat de schitteren in de zon.

Uiteindelijk is het allemaal niet zo erg als het lijkt. We hebben namelijk gewoon tien kilometer gewandeld en zijn moe maar voldaan. We gaan terug naar huis om te bedenken wat we morgen zullen gaan doen.

zonnige groet,

Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | 2 Reacties

Barranquilla – Cartagena

24 februari 2020

Soms kun je je blijven verbazen….wij toch ook weer deze ochtend. Omdat we wel klaar waren met dit hotel waren we op tijd bepakt en bezakt. Ria loopt met een grote rugzak alvast naar de auto, terwijl Linda de laatste kleine dingetjes in de handbagage doet. Ineens staat daar de beruchte schoonmaakster binnen. Ze vraagt aan Linda of we uitchecken? Linda knikt en zij pakt de sleutel van het bureautje en gaat. Enigszins verbaasd staat Linda te bedenken wat er nu eigenlijk gebeurde. Ria komt terug en zegt dat zij de schoonmaakster tegen kwam en haar vroeg of ze uitcheckte. Daarop is de jongedame waarschijnlijk naar de kamer gelopen. Normaal klop je voordat je ergens binnen gaat, maar zij was er gewoon ineens. 

Voordat we naar Cartegena rijden, gaan we nog even op de koffie bij Shakira. Er is hier een groot standbeeld van haar, omdat Barranquilla haar geboortegrond is. Waarschijnlijk komen we hier nooit meer terug, dus we moeten Shakira gezien hebben. In de volle zon staat ze over het plein heen te kijken. Natuurlijk hebben we haar op de foto vastgelegd.

Nu nog even ontbijten en dan kunnen we echt gaan. We rijden door diverse wijken van de stad en zien overal mensen in Carnavalskleren. Op de weg is het nog steeds uitgestorven. Ergens staat midden op de weg een groep dansers te oefenen op de muziek. De dranghekken hebben zich op een aantal plaatsen verplaatst voor de feestjes van vandaag. 

De weg naar Cartagena is eigenlijk niet heel bijzonder. Het is vooral erg droog om te zien. De weg loopt bijna helemaal langs de kust, maar er valt weinig te zien. Gelukkig laat de radio nog steeds swingende muziek horen. En dan komen daar ineens de hoge torens weer aan, waar de beachresorts in gevestigd zijn. Op de weg ligt het nodige zand wat van het strand is afgewaaid. Gelukkig zien we ook vrij snel het oude fort liggen. Oud en nieuw komen hier zichtbaar samen.

We moeten even zoeken naar ons hotel. Het helpt dat we weten dat deze uit kijkt op het fort. Een prachtige ruime parkeergarage onder het hotel….daar werd het chauffeurtje toch wel even blij van. We worden hartelijk ontvangen. Onze kamer is nog niet gereed, omdat we te vroeg daar zijn. Maar we mogen gebruik maken van de faciliteiten van het hotel. Och…..het is zo fijn om weer gastvrijheid te voelen. We hebben dat eigenlijk heel de reis gehad, hoor….tot Barranquilla dan. 

We gaan lekker op het terras zitten met een cappuccino en een amaretto. Lekker hoor! Op de relaxte vakantie! Als we vervolgens op onze kamer komen…..worden we nog een keer blij. Ruim, netjes, groot bed, fijne badkamer en we kijken uit op het fort. 

Einde van de middag lopen we nog even naar het centrum binnen de stadsmuren. De gastvrouw heeft ons gezegd dat we naar daar kunnen lopen zolang het winkelcentrum open is. Als deze dicht is dan moeten we gebruik maken van een taxi. Het is niet perse gevaarlijk, maar toch. Als we het winkelcentrum uitlopen dan komen we vrij snel in een stukje stad waar de levensstandaard iets lager lijkt te liggen. Zodra we de brug over zijn lijkt dit ook weer weg te zijn. Het is druk in het centrum. We moeten weer even oriënteren. Maar het belangrijkste doel voor nu is een leuk restaurantje zoeken waar we kunnen eten. Kijken doen we morgen weer! We strijken neer op een pleintje waar genoeg te zien is en we kunnen eten. Fijn hoor buiten op een terrasje eten. Er komen wat straatartiesten voorbij. De één met iets betere kwaliteiten dan de ander. Dan komen er nog straatverkopers voorbij, die tot op heden nog niet vervelend zijn als we ze vriendelijk bedanken.

Tegen half zeven lopen we terug. Het is al wat schemerig. Het winkelcentrum is open tot half tien, dus nog tijd zat. Maar laten we de eerste avond hier maar gewoon op tijd binnen zijn. Er lopen nog genoeg mensen op straat en het voelt ook zeker niet onveilig. We eten nog een ijsje, want vanuit het winkelcentrum is het nog maar één straatje door naar huis.

We zijn net thuis als er op de deur geklopt wordt. Het is Roodkapje…..een kamermeisje die in haar mandje allemaal snoepjes heeft die ze uitdeelt. Blijft een mooi gebaar! Wat zullen we vannacht toch lekker slapen.

Buenos noches!

Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | 1 reactie

Baranquilla – carnaval II

23 februari 2020

Als je geen ontbijt hebt bij je hotel dan moet je op zondagochtend op zoek naar eten. Gelukkig hoeven wij dan niet de vuilnisbak in. We gaan op zoek naar een Juan Valdez die op dit tijdstip al open is. Op ongeveer een kilometer lopen zou er één moeten zitten. 

We hebben waarschijnlijk een aantal parochianen vandaag een wonder mee laten maken. De schuifdeuren openen zich achter de pastoor en in het licht staan wij daar……Haha…..eigenlijk was het zo dat wij even schrokken. We vinden namelijk een winkelcentrum waar waarschijnlijk Juan gehuisvest is. De schuifdeuren openen zich en is daar gewoon een mis bezig. De pastoor staat met zijn rug naar ons toe. Oeps….laten we een andere ingang proberen. Als we het hebben over ruimtes mulifunctioneel inzetten….nou dit is een top voorbeeld. In het gekoelde winkelcentrum de mis houden. 

We nuttigen dus hier ons ontbijt en wandelen vervolgens weer een eindje. Het is zondag en het lijkt wel uitgestorven op straat. Het heeft iets troosteloos. In het volgende winkelcentrum vullen we onze vochthuishouding weer aan en koelen even af. We kennen inmiddels de route naar Via 40 waar ook vandaag weer een optocht zal zijn. Deze keer 300 dansgroepen, die voorbij zullen komen. 

Het is warm vandaag en geen wolkje aan de lucht. Het lijkt warmer dan gisteren. Het is nog niet zo druk als we bij Via 40 aan komen. We wandelen nu iets verder de route op. We zien daar rijen met stoeltjes in de schaduw. Ooohhhh verleidelijk….we doen het. Voor vijf euro hebben we twee stoeltjes op de eerste rij in de schaduw. We moeten wel even wachten voordat de optocht werkelijk bij ons aan komt. Eerst komen de hulpdiensten weer voorbij met luide sirenes. Deze keer ook de motorpolitie met achterop de motor de agentes staand op de motor. 

Dan komen de dansgroepen. Eerst traditionele folklore groepen. Het is duidelijk te zien dat zij het ook erg warm hebben. Wat opvallend is, is dat vele dansers toch echt al wel op leeftijd zijn. Prachtige jurken en hoofddeksels en de mannen in mooie pakjes. Mooi om te zien! Afwisselend komen er ook meer showballets tussendoor. Tegen half vijf houden wij het voor gezien. Er vallen meer gaten in de optocht en er lijkt wat herhaling te komen. De groepen komen ongetwijfeld ergens anders vandaan dan, maar de stijl zien we terugkomen.

Door de menigte zoeken we onze weg terug naar huis. Maar alsof we hier al dagen zijn, vinden we erg snel ons pad terug. Het blijft geweldig hoe overal de muziek over straat galmt en de menen niet anders kunnen dan bewegen.

Als we bijna thuis zijn, komen we nog bij een concert op een plein uitgelopen. Concert is misschien een groot woord, maar er wordt live muziek gemaakt. En wordt natuurlijk weer gedanst door de Colombianen. De mensen die op de tribune zitten, swingen allemaal mee. 

Morgen is het weer tijd om te gaan. Ondanks dat het hier echt slikken was zijn we blij dat we hier de optochten gezien hebben. De komende twee dagen gaan ze hier nog volledig los. Elke dag hebben zij drie optochten die allemaal wel een aantal uren duren. Maar voor ons is het genoeg geweest.

hasta luego!

Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | Geef een reactie

Barranquila – carnaval I

22 februari 2020

Na een redelijke nacht….de bouwvakkers stopten rond half tien en de feestgangers riepen af en toe dat ze thuis waren of zo….gingen we op zoek naar het ontbijt. De gastvrouw deed de voordeur open….en wij zeggen ondertussen nog tegen elkaar hé het is elders….en sluit bijna direct de deur weer. Hoho….wacht even waar dan? Ze kijkt ons raar aan en zegt ooohhhh WiFi…..neeeeee het ontbijt waar? Wij doen niet aan ontbijt zegt zij. Dat kan er ook nog wel bij…..we hebben er voor betaald zeggen we tegen Google Translate. Okay, zegt ze en begint weer in het Spaans te praten. We bieden haar Google aan, zodat we kunnen begrijpen wat ze zegt. Zij typt dus…dat we een kwartier moeten wachten. Ze gaan dan ontbijten dat doen ze hier niet vroeg. We worden in de wacht gezet…..raar gevoel….vervolgens zien we haar terug komen van buiten met in haar tasje een fles sinaasappelsap en waarschijnlijk wat te eten. Ze hadden niet op ons gerekend. Maar uiteindelijk worden we geroepen en echt…..in al die weken nog niets zo smakelijkloos gehad als hier. Roerbakei zonder peper en of zout en ieder twee arequipas. Hoe komen we hier nu met goed fatsoen weg? Niet waarschijnlijk. We laten ons eten staan en gaan.

We vullen onze rugzak en gaan op pad. Eerst maar naar Juan Valdez. Koffie drinken en kijken of er wat te eten is. We wandelen dus onze eerste kilometers rond kwart over negen….we settelen ons bij Juan. Ondertussen loggen we in op de WiFi daar….en wat blijkt….we hebben helemaal geen ontbijt bij dit hotel. Oeps….. Ach we lachen hartelijk en maakt dat we alles zo ongeveer van deze ochtend vergeten. 

Vanuit Juan lopen we naar het winkelcentrum, omdat het nog te vroeg is om naar Via 40 te lopen. Daar zal de parade zijn, maar de zon nu al op je bol is niet goed. Bij het winkelcentrum nemen we een pauze om ons vocht aan te vullen. De straten beginnen zich al te vullen met mensen die uitgedost zijn. Door vele straatjes komen we bij Via 40 aan. Al snel blijkt dat we op het eindpunt staan, dus we gaan iets verder de route op. Op die manier zien we de parade beter. Wat is het toch geweldig om al die mensen te zien. Hier geen confetti, maar schuim wat gespoten wordt en maizena wat gestrooid wordt. Geeft ook een lekkere troep, maar kan geen kwaad voor het milieu. 

De rijen langs de kant van de weg worden steeds gevulder en er is weinig schaduw. Maar Ria heeft een mooi plekje gevonden om foto’s te maken en zorgt dat de parade vast gelegd wordt. Bij sommige wagens waar muziek uit komt gaat de menigte helemaal uit hun bol….komt het door de muziek of door de artiest die het zingt of is het de prinses die er op staat? Voor ons een vraag. Het leger loopt mee, de matrozen, de helpverleners bij rampen en veel schitterend uitgedoste loopgroepen. Tegen half vier zorgen we dat we de menigte uit gaan. De mensen hebben inmiddels allemaal het nodige gedronken en links en rechts ruiken we de geur van de joints. We zoeken ons weg terug naar het winkelcentrum, waar we een lekkere gegrilde kipfilet eten. 

Tegen half zeven lopen we ons hotel weer binnen. Als we bij onze kamer aankomen maakt een schoonmaakster duidelijk dat ze onze kamer niet had kunnen schoonmaken, omdat we de sleutel niet hadden ingeleverd. Maar ze wilde het nu wel doen. Prima…..we worden naar een anders slaapkamer gebracht en mogen daar wachten. Op een gegeven moment komt ze terug om te zeggen dat we in onze eigen kamer mochten. Ze had het bed opgedekt en ging nu aan de badkamer beginnen. We hebben in ieder geval gezien dat deze dame haar best doet om te poetsen. Daarbij was zij heel vrolijk en aardig. Dus dat maakt toch weer iets goed. De dag van morgen blijven we daarom ook maar gewoon hier. Een nieuwe parade….dus gewoon een dag buiten de deur blijven hier… 😉

ciao,

Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | Geef een reactie

Bonda – Barranquilla


21 februari 2020

Iets van onrust hadden we toch in ons lijf deze ochtend. We stonden klaar voor vertrek naar Barranquilla, maar wat we nog nooit gedaan hadden deden we nu toch….laten bellen naar het volgende hotel of ze ons wel verwachten. Eerder deze week hadden we een berichtje gehad van hen en hier hebben wij weer op gereageerd, maar daar kwam geen reactie meer op. Aangezien het carnaval is….hadden wij geen zin om midden in een drukke stad te staan en geen plek te hebben. De gastvrouw van het hotel in Bonda belde met hen en we hoorden dat we verwacht werden. Okay….

De weg er naar toe was niet de meest inspirerende weg. Al hebben we wel gezien dat een Salamander een salto kan maken en terug op zijn pootjes kan komen na een aanrijding met een auto. We hebben veel armoede gezien tussen Cienaga en Barranquila. Krotjes, die eigenlijk die naam niet eens konden dragen….onderkomens die van plastic aan elkaar hingen. Kinderen die tegen de ramen van de auto geplakt staan en om geld vragen. Wij die dan nee schudden….want wij kunnen hen zo ook niet “redden”. Maar dat voelt niet fijn. Het gaat maar om 85 kilometer maar we doen er tweeenhalf uur over om er te komen.

We rijden door Barranquila en het straalt iets triests uit. Als we bij het hotel aan komen en in onze kamer komen is het pas de eerste keer in al die weken Colombia dat we denken: “waar zijn we terecht gekomen?”. Het kamertje is echt klein, maar de badkamer…..we zijn blij dag we deze ochtend nog gedoucht zijn. Het is dat we graag carnaval willen zien, want anders waren we mogelijk wel gewoon vertrokken. Nog even lijken er woorden te ontstaan met de schoonmaakster. Ze zegt iets en Ria antwoord dat we geen Spaans spreken. Zij zegt…je spreekt echt wel Spaans en zegt daar nog wat dingen achteraan. Ria kijkt echt alsof ze water ziet branden en ze loopt weg en komt met schoonmaakmiddel terug. Dat was geen overbodige luxe, want de badkamer was echt nog niet schoon. Als ze klaar is bedanken we haar vriendelijk, maar ze denkt er waarschijnlijk het hare van.

Drie uur….wat zullen we doen….we kennen het natuurlijk nog niet hier, dus wel/niet hier in het donker over straat is nog niet in te schatten. We wandelen daarom maar naar de kathedraal. Dat is ongeveer tweeenhalf kilometer hiervandaan, dus te overzien. Een bijzonder gebouw….indrukwekkend….geen standaard vormen, ruim en veel glas in lood en een bijzonder beeld boven het altaar. Onderweg komen we al veel mensen tegen die carnavalsoutfit aan hebben. Kleurrijk is het. We komen voorbij het stadion en daar lijkt een groot feest gehouden te gaan worden. We lopen door een winkelcentrum waar allerlei maskers hangen. 

Rond zeven uur zijn we terug in ons huis. Wat een groot contrast met waar we vandaan komen. Maar in het ergste geval gaan we gewoon een dag eerder weg dan gepland…..we gaan het zien. Ondertussen pakt de buurman water en het lijkt wel of hij in onze kamer staat te douchen. De werklui, ze zijn flink aan het verbouwen hier, lopen af en aan met hun materiaal. Tja…..een mispoes…. 

een carnvalsgroet,

Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | 1 reactie

Bonda – tweede rustdag

20 februari 2020

Even was daar het besef vandaag dat we door de weken in Colombia heen aan het raken zijn, maar al snel zeggen we tegen elkaar dat we daar gewoon nog niet aan denken. Iets met struisvogels?

Een heerlijke ochtend in en aan het zwembad…..het waait nog steeds hard. Vannacht ging het echt tekeer hier, maar we hebben er niets mee geleden. Halverwege de ochtend krijgen we een cocosnoot aangeboden….heerlijk….zo lekker koud. We lezen wat in onze boeken, checken de nieuwsberichten, appen even met het thuisfront en luisteren een podcast….niks beter dan een goed leven zouden ze in hotel Mama zeggen.

Vanmiddag gaan we er weer even op uit. Om de één of andere reden staat er een rondtonde helemaal vast. Niemand weet waarom, maar ongelooflijk hoe iedereen zijn best doet om toch zijn weg te vervolgen. Alles rijdt door elkaar en soms zelfs tegen de rijrichting in. Maar ach we zitten koel en hebben vakantie…..het gaat vanzelf een keer goed komen.

Vanavond nog genieten van het heerlijke weer en weten dat we morgen weer elders zullen wonen. Wat was dit toch een prachtige plek! 

Warme groet,

Ria en Linda

 

Categorien: LieveLinda | 1 reactie

Bonda – rustdag

19 februari 2020

Het is wel grappig om te ervaren hoe heerlijk het is om tijdens de vakantie met het licht op en neer te leven. We maken dus relatief lange nachten, maar slapen goed. In Nederland vindt Linda het vreselijk om vroeg op te moeten staan, maar dat is het misschien ook wel….dan moeten we….

Vandaag valt er weinig te vertellen…na het ontbijt zijn neer gestreken bij het zwembad. Beetje dobberen in het water, boekje lezen, gewoon genieten van de wind en de zon…..Tegen 13 uur toen het echt wel warm was zijn we vertrokken naar een winkelcentrum. Airco, koffie van Juan, mensen kijken en toch wat wandelen door het centrum…..niets mis mee!

Na het eten zijn we terug gereden naar huis. De harde wind had een tak afgebroken en deze lag over de weg. Niet handig….onze iron Horse staat wel wat hoger op zijn wielen, maar dit ging hij niet managen. Ria is naast volleerd Collombiaans chauffeur ook boswachter en zorgt dus dat de tak van de weg gaat. Zo….weer een vrij padje om thuis te komen.

We genieten vervolgens nog van de zwoele avond met ons boek op het terras. We zitten aan de goede kant van het huis en hebben geen last van de storm. Het is al een paar dagen met vlagen erg onstuimig. Ze zullen vast geen Ciara en Dennis heten, maar ze kunnen er wel wat van. 

We neigen er naar om de dag van morgen nog maar eens op zo’n manier door te brengen, maar plannen is niet onze sterkste kant tijdens de vakantie dus mogelijk wordt het zo maar anders.

warme groet,

Ria en Linda

 

Categorien: LieveLinda | 2 Reacties