19 februari 2025

Inderdaad een trage opstart vandaag….gewoon omdat het kan 😀

We beginnen met een kopje koffie bij de Chileense Robert. Hij maakt zulke kunstwerkjes….wat een verwennerij!
Na deze koffie lopen we op ons gemak naar de metro. Het is nog aangenaam om te wandelen en we hebben het tempo echt wat verlaagd.

We starten bij het museum van de mensenrechten. Poeh hé…..met beeld en geluid laten ze hier de gruwelijkheden in de tijd van Pinochet zien. De mensen die nog altijd vermist zijn hangen op de wand met een foto. Het is eigenlijk allemaal nog niet zo lang geleden dat ze hier onder de dictatuur uit zijn. Het is jammer dat de de bijschriften eigenlijk allemaal in het Spaans zijn. Af en toe vinden we wat Engels en alles vertalen met Google Translate is niet te doen. Toch voel je het verdriet hier en moet je het eigenlijk gezien hebben als je in Chili verblijft.

Na deze ochtend doen we even een koffietje op het terras van het museum. Even de tijd nemen om weer te schakelen. We gaan de wijk Yungay in. We vinden hier schitterende muurschilderingen en verborgen straatjes. Maar op het plein van deze wijk zien we ook de matrassen staan/liggen van de thuisloze medemens. Een trieste aanblik en het is niet dat we ons onveilig voelen, maar toch hangt er een andere sfeer. Er zijn ook maar weinig mensen op straat hier. We houden het hier voor gezien.

We wandelen door het grote park Quinta Normal naar de Lourdes grot. Jawel….ook hier in Santiago hebben ze een Lourdes grot. Naast de grot staat een grot basiliek, maar helaas is deze niet open. Voor de grot zijn rijen met bankjes te vinden en boven die bankjes hangen schaduwdoeken. We zijn inmiddels best al weer moe, dus Maria mag ons weer even kracht geven. We rusten uit hier en kijken voornamelijk mensen. Wat zijn er toch veel bijzondere mensen op de wereld. Prachtig! We lopen nog langs de muren met de schilderingen van de verschijningen van Maria heel lang geleden. Alles in Delfts blauw weergegeven. Het is weer eens wat anders dan de kruisweg.

We besluiten met de metro terug te gaan. We doen de boodschappen voor deze avond en tijdens de gang naar huis leggen we nog even aan bij de ijssalon. Jeetje mineetje wat kunnen ze hier toch lekker ijs maken!

Bij thuiskomst nestelen we ons weer op ons balkonnetje en rusten we uit van de toch weer vermoeiende dag…..en dan morgen…..tja….we dobbelen morgenochtend weer en dan komt daar vast weer een mooi plekje uit!

Hasta pronto!

Ria en Linda

18 februari 2025

Vandaag wordt een warme dag, dus we gaan ons tempo verlagen. We wandelen na ons ontbijt rustig naar het metrostation en alsof we het al jaren doen. Weten we hoe we onze chipkaart op moeten laden en welke metrolijn we moeten hebben. Het is zo grappig hoe snel zoiets altijd gaat.

We starten aan de zijde van Cerro San Cristobal. We gaan met de funicular naar boven. Ook dit blijft toch altijd ook nog een bijzondere gewaarwording. Het is een relatief kort ritje en als we boven komen zien we Maria al bovenop de berg staan. Via (heel) wat trappen klimmen we omhoog. Het is een 14 meter hoog beeld en ze staat met haar armen gespreid over de stad. De zon staat precies achter haar hoofd, waardoor het lijkt alsof ze een halo om haar hoofd heeft.
In de voet van het beeld is een Maria kapelletje. Bij het omhoog gaan staat voldoende banken tussen de trappen om eventueel uit te rusten. De plek geeft ook een mooi uitzicht over de stad.
Ondertussen horen we over de luidsprekers een deel van de kerkdienst die bezig is. In eerste instantie twijfelen we nog of het een bandje is, want het lijkt continue hetzelfde maar ineens verandert het. Inmiddels zijn we ook bij het kerkje en werpen een blik naar binnen. Een mooi moment om even te zitten en uit de zon te zijn. Er staat inderdaad een pastoor volledig in “pak” de dienst te doen. Wierook over de tafel en het lijkt erop dat ze het tafelgebed gaan doen. Zeker mooi om even getuigen van te zijn, maar een dienst uit zitten laten we toch aan ons voorbij gaan vandaag.

We wandelen naar de kabelbaan, die ons naar de volgende berg brengt en waar een park gevestigd is. We staan in de rij alsof we in de Efteling zijn en als we instappen in de gondel lijkt het wel of we werkelijk in een attractie zitten. Het eerste stuk waait het best wel en we schommelen wat door de lucht. Niet te veel over nadenken! Mooie vergezichten dat dan weer wel over de stad, over de bomen en over het park.
We stappen uit bij het tussenstation. Daar ligt een enorm zwembad en kennelijk komen vele mensen uit Santiago hier zwemmen. Het ligt er ook echt prachtig. Verder is er op deze “etage” weinig te zien en we nemen de kabelbaan verder naar beneden. De temperatuur is inmiddels aardig opgelopen. We twijfelen of we nog naar de Japanse tuin zullen lopen. We maken wel een begin, maar we vinden het te warm voor deze klim.
We gaan daarom met de kabelbaan terug en dalen weer af met de funicular. We hebben toch een aantal uren hier doorgebracht. Als je hier ook nog gaat wandelen is er echt een dagvullend programma van te maken.

We wandelen vervolgens door Barrio Bellavista. Hier zijn schitterende muurschilderingen te vinden. Een wijk waar de artistieke medemens leeft en waar ‘s avonds de bars en discotheken de dienst uit maken. We vermaken ons wel hier en vinden het niet zo erg dat de muziek nog niet door de straten dreunt. Hier en daar als je een hoek van de straat omgaat ruik je de urinegeur van het uitgaansleven. Jakkes!

Inmiddels is het einde van de middag en voelen we dat we weer moe en voldaan zijn. We slingeren via de supermarkt terug naar huis. We eten lekker op ons balkonnetje. We zien de lucht weer veranderen boven de bergen. Ze worden eerst weer helderder zichtbaar en vervolgens kleuren ze rood in de avondzon. Er vliegen groene papegaaien af en aan, maar ze willen zich niet laten vangen op de camera. Ander keertje misschien 😉

Morgen? We weten het nog niet…..maar wordt zeker weer een mooie dag!

Hasta Pronto!

Ria en Linda

17 februari 2025

Wat moesten we wennen aan de warmte in de nacht….het duurde even voordat we onze draai konden vinden. Al was het buiten mooi…al die lichtjes in de stad.

Vanochtend vertelde de receptioniste dat we rond half twaalf in onze andere kamer konden, omdat het op de dezelfde verdieping is hebben we bedacht dat we dan eerst koffie gaan drinken bij de Chileense Robert. Vervolgens lopen een rondje door de wijk. Het is een mooie groene wijk. We hebben begrepen dat er veel gezinnen wonen in deze wijk. Je hebt eigenlijk geen idee dat je in een wereldstad zit als je hier rond loopt.

Als we terugkomen doen we eerst de volksverhuizing. We zijn blij dat we onderhandeld hebben. Dit appartement oogt echt veel ruimer (en is ook ruimer) en we hebben een terrasje. We bedanken de dames van de schoonmaak dat zij dit huisje kant en klaar hebben gemaakt en we gaan op pad.

We lopen naar het metrostation en we krijgen niet ontdekt hoe we de bipt kaart kunnen aanschaffen, maar er zijn behulpzame mensen hier en laten zien dat we de kaart uit één van de automaten kunnen laten komen en opwaarderen. Top! Met de metro naar het centrum in ongeveer 10 minuten. Echter als we daar komen, hebben we geen idee hoe we onder de grond uit komen. Allerlei verbindingen met andere lijnen, maar de uitgang zien we niet. Wederom een behulpzame man, die komt vragen waar we naar toe moeten. Gelukkig wisten we dat we naar Plaza de Armas wilden, dus ondergronds loopt hij een stukje mee op en vertelt ons vervolgens hoeveel blokken we nog moeten lopen om daar te komen. In de metro had Ria al een leuk contact met een oude dame, die nauwelijks Engels sprak maar dit wel graag wilde leren, want dan bleven haar hersenen jong. Geweldig toch?!

Op de plaza zien we mooie oude historische gebouwen o.a. de kathedraal en het postkantoor. Op het plein zelf zien we ook veel mensen die dak- of thuisloos zijn. Bij elkaar op bankjes verzameld en niet zo goed verzorgd. Tja….dat is dan ook weer in een grote stad.

We gaan eerst de kathedraal bezoeken. Poeh he…..wat een hoop tierelantijntjes…..eigenlijk te veel van het goede en tegelijkertijd past het hier ook. In de kelder een groot mausoleum. In de kerk ook nog en kapel, die bijna volledig van zilver is. We denken de Maria kapel, maar in de kapel mag je geen foto’s maken. We zijn braaf en doen dit dus niet.

We wandelen vervolgens naar de berg Lucia. Eigenlijk ligt dit park dus ook in het centrum en het geeft zoveel verkoeling. Het is een flinke klim trouwens, maar in de schaduw trotseren we toch die 35 graden. Ze sproeien ook veel en het lijkt daardoor ook wat verkoeling te geven. Het is goed om echt een mooie rustgevende omgeving zo in deze wereldstad. Het past ons wel. Ria klimt nog even naar de top, om 360 graden vergezichten te zien. Over de stad, over de bergen heen weg kijken.

Inmiddels is het tegen half vijf. We besluiten een ijsje te gaan eten, zodat we wat afkoelen en dan terug te lopen naar de metro. We kunnen dan voor de spits weer in onze eigen wijk zijn. Zo gezegd zo gedaan…..eenmaal in de metro voelen we ook hoe moe dat we eigenlijk zijn. We doen de boodschappen, zodat we lekker thuis kunnen eten.
Vanavond op ons terras samen een biertje drinken met een uitzicht op de bergen. Hier en daar schieten er lichtjes aan in de appartement om ons heen. Genoeg te kijken vanuit ons huisje van stenen.

Morgen wordt de warmste dag….dus we gaan zeker op pad maar wel in een gepast tempo.

Vrolijke groet,

Ria en Linda

16 februari 2025

Aaahhhh laatste nacht in ons huisje op wielen…..dus vanochtend alles opgeruimd, zodat we dit niet nog in Santiago moeten doen. Gezorgd dat alles schoon is, dus zand van de tafelpoten en stoelen, bed afgehaald en netjes opgevouwen en ja wel…..het huisje op wielen kreeg ook een nat lapje over haar heen. Meer dan dit kunnen we er niet aan doen 😉

Om 10.15 uur reden we al moe maar voldaan van het terrein op naar Santiago. Doel was om via Sewell te rijden. Sewell is een 100 jaar oude verlaten kopermijnstad. Google gaf aan dat we mogelijk last zouden hebben van de bosbranden op onze weg, maar iedere keer als dit gezegd werd viel het wel mee. Dus on y va.

We reden door een prachtig gebied. De bergen kwamen weer steeds dichterbij en de wegen waren grotendeels goed. Toch reden we op een gegeven moment ergens, waar in eerste instantie stond dat er geen vrachtwagens en bussen over de weg mochten. Vervolgens hing er een bordje weg gesloten. Uhm….ook voor ons of alleen voor die vrachtwagens? Lastige vraag….wat doen we? Ach we proberen het gewoon en kijken hoe ver we kunnen komen. Dat ging een hele tijd goed en toen kregen we een bord dat we alleen de linkerkant van de weg mochten gebruiken….okay dan….maar wat doen we dan als er tegenliggers aan komen? Hoe lang zou het zijn? Linda, als navigator, de auto uit en gaat op verkenning……die ene rijbaan was niet zo lang, dus ze gebaart dat Ria door kan komen….wel doorrijden want er komt een tegenligger aan. Ondertussen zien we ook waarom alleen de linkerkant van de weg gebruikt mag worden. Op de helling liggen al van die ijzeren netten om gesteente tegen te houden als ze loskomen, maar onderaan die netten hangen dus al hele bulten met stenen en op sommige plekken konden die netten het dus niet meer houden….en dan hou je dus niet veel weg meer over. Het is wel een leuke route! Natuurlijk geen koffie in al die gehuchten en ons gas hebben we vanochtend opgemaakt voor het afwaswater.
We naderen steeds meer de weg richting Sewell. Ook hier geeft Google aan dat er een wegafsluiting is, maar dat ze een alternatief weet. Maar helaas het alternatief is door de huidige mijnbouw en dat vond de mijnwerker bij de poort niet zo’n strak plan. We moesten omkeren. We twijfelden nog even over een zijweg, maar als die weg echt niet begaanbaar is hoog in de bergen dan moeten we ons er maar gewoon bij neerleggen. Jammer de bammer! Ach we hebben een mooie weg gehad en een mooi beeld van een Condor gezien.

We overwegen of we nog naar een gebied ten oosten van Santiago rijden…jawel we doen er alles aan om ons kop in het zand te steken…..maar als we zien dat dit nog best een eindje rijden is en daarna nog een eindje naar onze eindbestemming besluiten we om het niet te doen. We rijden naar de wijk Providencia, waar ons huisje van stenen zal staan. Zo rond half drie komen we daar aan. We parkeren onze bolide en gaan op zoek naar koffie. Oooohhhhh…..daar is hij…..de Chileense Robert van Beckhoven…..een patisserie met heerlijkheden…..om je vingers bij af te likken. Dus Linda gaat aan een Valentijnsbordje (drie heerlijke kleine gebakjes) en Ria gaat op de gezonde toer en neemt een salade. Tja…verschil moet er zijn.
Uiteindelijk gaan we naar ons hotel. Prima plekje, maar niet de kamer die we hadden gereserveerd, dus Ria gaat op onderzoek uit en onderhandelen. 😀

Morgen verhuizen we naar een andere kamer met terrasje. Dat leek ons nu juist zo lekker…in het ochtendzonnetje of juist in de avondzon lekker buiten zitten….nu kan het nog. Aan het einde van de middag zijn we naar het grootste winkelcentrum van Latijns Amerika gelopen en hebben we wat rond gekeken.
Morgen starten we ons gemakje op….we hebben nog een kleine week hier, dus tijd genoeg om op onderzoek uit te gaan…..

vrolijke groet,

Ria en Linda

15 februari 2025

Met een handdruk en een vriendelijke lach van de oude man verlaten we de camping aan het meer in Colbun weer. We slingeren door het gebergte en komen nog langs de grens met Argentinië, maar we weerstaan de verleiding. We blijven in Chili. 

We komen door gehuchten en helaas voor ons geen koffie. In een dorp doen we wel vast de boodschappen en zien we hoe het plein wordt opgetuigd voor het bierfeest. Gezellig hoor, maar wij gaan verder.

We komen uit in Rengo en vinden daar een camping. Prima plek….het is een combinatieplek…mensen komen hier ook voor een dagtripje en maken gebruik van het zwembad en er zijn dus mensen die gebruik maken van een overnachtingsplek. De temperatuur is weer opgelopen naar 30 graden, dus in de middag houden we ons gemak. We lezen wat en kijken mensen. Genoeg te zien hier. We eten relatief vroeg vandaag en hoopten dat we de wespen dan voor zouden zijn. Helaas was dat niet het geval. Balen….maar het is wat het is…..maar eten in de auto met 30 graden is niet onze hobby.

Vanavond lopen we even van de camping af. We horen mensen zingen en in een processie lopen. We kijken waar ze naar toe gaan en ze gaan een kerk in. We horen de voorganger het gebed openen. Het is er enorm druk, maar de kerk in kijken kan eigenlijk niet. We lopen maar door. We kopen een ijsje op een stokje, maar eigenlijk zijn die gewoon minder lekker als je de rest van de vakantie mocht genieten van dat ambachtelijke ijs. 

We spelen vanavond nog een spelletje Yahtzee….gewoon omdat het kan 😉

Maar tegen de klok van 9 uur stop je daar toch mee….die dobbelstenen maken gewoon het nodige aan geluid en dan voel je je toch wat opgelaten. 

De madame van de camping, een strenge tante, heeft laten weten dat we morgen om 10 uur van onze plek af moeten zijn. Dat lukt ons wel….over het algemeen zijn we dan al op pad. Nu zeker, want een eitje bakken met zoveel wespen….daar bedanken we voor.

Hasta Luego!

Ria en Linda

14 februari 2025

Deze ochtend was de uitdaging om ons huisje voor Santiago te vinden. We hadden iets leuks op het oog, maar twijfelden of onze auto wel in de parkeergarage zou gaan passen. Dus we hadden gisteren een appje verzonden, maar we kregen reactie terug dat zij werken tussen 9 en 17 uur. Deze ochtend opnieuw het appje verzonden, omdat we nu wifi hadden en later op de dag is altijd afwachten hoe de wind staat.
Helaas….de parkeergarage was maar 2 meter hoog en wij zijn momenteel 2.20 meter. Dat betekent dat we opnieuw moeten gaan zoeken. Dit is altijd de meeste lastige fase in onze vakantie. De laatste dagen willen we een goed bed en een goede douche en het is altijd afwachten of websites de echte informatie weergeven.
Maar goed we denken iets gevonden te hebben, dus op hoop van zege dat het ook dit jaar weer goed komt.

We rijden nog even naar de Jumbo, want Ria had een lekkere salade gezien en ze snakte hier naar. Omdat we weer koelelementen hebben in onze koelbox konden we boodschappen al doen. Daarna toch nog even koffie en omdat het Valentijnsdag is kregen we een mooie rode Valentijnsdagballon.

We toeren langs de Veroveraarsroute naar de camping die we op het oog hebben. Een camping aan een meer bijna weer tegen de grens van Argentinië aan. De weg is over het algemeen goed begaanbaar. De Andes komt weer steeds dichterbij en hier en daar zien we zelfs weer een sneeuwlaagje. Wat is Chili toch mooi. We passeren wijnranken, maar ook vele fruitbomen.

We komen bij de camping en de poort zit dicht. Geen boom in de buurt, denken we, waar een sleutel zou kunnen liggen. Wel een telefoonnummer, dus lange leve de app. We appen dat we voor de poort staan en vragen of er plaats is voor ons. We krijgen een berichtje terug dat er iemand naar de poort komt. Vanaf een afstandje wordt de poort open gedaan en naderen we een oude heer. Geen woord Engels, dus wij weer in ons beste Spaans dat we één nacht willen blijven. Hij kijkt eens in onze auto. Vraagt of we muziek maken en vraagt nog iets, maar we komen er niet uit. Dan roept hij “woef woef”…..haha…nee we hebben ook geen hond. We mogen verder. We gebaren dat we een daktent hebben, dus niet te veel bomen moeten hebben. Hij gaat ons voor en jawel….we hebben een plekje. Hij haalt krukjes voor ons en maakt de tafel schoon. Ziet dat we recht staan en het is okay.

We zitten weer goed. We zien het meer en de camping is heel klein. Dus lekker rustig hier. Eén nadeel tijdens het eten zitten er veel wespen. Dat is gewoon niet tof, dus het laatste beetje vlees heeft Linda in de auto op zitten eten. Zij is panisch voor deze beesten.

We wandelen vanavond nog even naar het meer. De kleuren over de bergen veranderen door de zonsondergang. Blijft toch ook altijd mooi om te zien.

Dan komt de oude man samen met een jongeman naar ons. Betaal-tijd waarschijnlijk. Hij heeft nog steeds die guitige lach, maar laat de jongeman het woord in het Engels doen. Hij kijkt nog steeds naar de daktent en gebaart naar de jongeman dat deze echt heel plat was toen we aankwamen. We vragen hem of hij binnen wil kijken. Hij laat het zich geen twee keer zeggen. Muy bien! Geweldig….prachtige vent!

Toch trekken we morgen weer een stukje noordwaarts…..en zijn benieuwd of het ons weer lukt om zo’n leuk stekkie te vinden.

Vrolijke groet,

Ria en Linda

13 februari 2025

Oooohhhhh….wat een nacht….wat stil en zo’n mooie sterrenhemel en prachtige maan te zien vanuit ons huisje op wielen.

Na het ontbijt samen puzzelen waar we op af zouden gaan en hoeveel dagen we nog hebben voordat we in Santiago willen zijn. We besluiten naar Chillan te gaan. Dit is geografisch wel iets terug, maar er schijnt daar een mooie kathedraal te staan. We kunnen de verleiding toch niet weerstaan.
We hobbelen het pad weer af, graven de sleutel op en sluiten de poort weer achter ons. Als we al een eindje op weg zijn, krijgen we nog een appje of alles naar wens is geweest. Attent! We bedanken hen voor hun gastvrijheid en laten weten dat we heerlijk geslapen hebben.

We rijden door San Nicholas en daar staat werkelijk een beeld midden op het plein van Sinterklaas met allemaal kinderen om zich heen, die cadeautjes krijgen. De beschermheilige van de kinderen. Hoe mooi is dit?!

We rijden door een dorpje en in een straatje liggen daar een aantal zwervers op een oud vies matras. We gaan in de remmen…..zij kunnen vast die grote fles cola waarderen. We bieden de fles aan en ze nemen deze vriendelijk maar gretig aan. En zo komt die fles dus toch nog op een goed plekje terecht. Angela, je had helemaal gelijk….er kwam vanzelf een vervolg op het verhaal 😉

Inmiddels waren we in Chillan terecht gekomen, maar hadden nog geen deurcode ontvangen van ons stenen onderkomen. Nu waren wij ook wat te vroeg, dus eerst maar koffie dan. Maar het bleef wat stil…..inmiddels zijn we bedreven in Spaans appen, dus we zochten contact met de host. Dat was maar goed ook…..er lagen nog wel wat vragen (die zo opgelost waren), maar de antwoorden moesten allemaal nog die kant op. Beetje pech….de auto is te hoog voor de parkeergarage, maar ook klein gelukje….ze hebben nog een hotel en in die garage zou het wel moeten passen. Hield wel in dat we nog 10 minuten moesten lopen met onze bagage. Geen probleem natuurlijk, maar met ruim 30 graden iets minder aangenaam. Maar we hebben een leuk plekje, dus helemaal prima zo.

Einde van de middag wandelen we door het centrum. Het is een typische zuid Amerikaanse sfeer. Het krioelt van de mensen die waar verkopen op straat. We zien hier ook meer mensen die waarschijnlijk op straat leven, dus we moeten weer iets meer alert zijn. Het plein oogt gezellig en er wordt iets opgebouwd. We krijgen niet ontcijfert wat het is en wanneer het is. We bezoeken de kathedraal en het is een bijzonder bouwwerk. Eenvoud, rust….indrukwekkend.

We gaan thuis even eten en gaan daarna buitenshuis nog koffie drinken. De temperatuur is aangenaam en we zien de Chilenen ook actiever worden nu. Bij thuiskomst hebben we vanaf de 15e verdieping prachtig zicht over de stad waar steeds meer lichtjes zichtbaar worden.

Hasta luego!

Ria en Linda

12 februari 2025

Wat een heerlijke nacht….zo stil en donker….we werden pas om 7.45 uur wakker. De zon was al actief en ondanks dat het maar een graad of 13 was was het goed toeven in het zonnetje.

Ons oud brood geroosterd in de koekenpan, eitje bakken en weer een prima ontbijt.

Tijd om naar Tomé te gaan. Een half uurtje rijden over grindwegen en dat is toch jammer als het huisje op wielen gisteren haar voorjaarsschoonmaak heeft gehad. Ze blonk net weer en nu zie je daar niet veel meer van. In Tomé zoeken we een parkeerplekje om vervolgens de koffie weer op te snorren. Echt gezelligheid straalt de stad niet uit, vinden wij. Het plein wel is overigens wel leuk ingericht. Veel bankjes om elkaar te kunnen ontmoeten en in de palmbomen vogelhuisjes. We drinken goede koffie bij een echte bakker, maar laten de verleidingen bij de bakker verder links liggen. In het park bedenken we aan de hand van de kaart welke kant we eens op zullen gaan. We vinden een plekje aan de kust, waar een leuke camping lijkt te liggen.

We toeren via een mooie weg verder naar het Noorden langs de kust. Door de vele bomen zien we overigens niets van de kustlijn. Uiteindelijk komen we in Cobquecura uit. Het dorp doet authentiek aan en aangezien het nog maar 9 kilometer naar de camping is gaan we op zoek naar de ijssalon. Google laat ons zien dat er één aan het strand te vinden is. We wandelen over de zogenaamde promenade en besluiten toch even door te lopen naar de zee. Daar komt enorm kabaal vandaan. Wat een verrassing! Een kust vol met zeeleeuwen. Wow…..het strand is deels afgezet en er wordt ook op gelet dat niemand de lijn voorbij gaat. Enorme beesten zijn het. We zien er met elkaar ruzie maken, maar ook spelen in het water. Schitterend! Wat een cadeautje. Vervolgens is het 16.45 uur, dus laat dat ijsje maar zitten we rijden eerst naar de camping nu. Helaas is Google even offline en kunnen we de camping niet terug vinden. Zucht…..we hebben de offline kaart wel gedownload, maar als je de naam van de camping niet onthoudt heeft dat weinig nut. In ene springt de CarPlay aan en wil de route oppakken waar we voor de zeeleeuwen gebleven waren….yes….we kunnen terug op pad. We komen daar dus aan…..ja hoor….camping vol….niet zichtbaar overigens, maar goed er viel weinig te overleggen met de eigenaresse. Geen internetverbinding, dus we konden niet direct op zoek naar iets anders. Maar het had waarschijnlijk weinig zin om langs de kust te zoeken, daarbij waren we nog geen enkele andere camping tegengekomen. Terug naar het dorp en hopen wat we daar weer een vleugje ontvangst hadden. 

Het duurde en duurde….dus plan B in werking gesteld. Een grotere plaats in de buurt op de kaart gezocht, zodat we daar evt. een hotel konden nemen als daar geen camping zou zijn. Ondertussen was de navigator (lees: Linda) aan het checken of de wind goed stond en zodra deze goed stond zocht zij op Google naar een camping. We vonden er één op weg naar die grotere plaats, dus dat was gunstig dan verliezen we ook geen kostbare tijd. We komen na een half uurtje in het volgende dorp en Google laat ons een vierkantje rijden en vervolgens rijden we terug waar we vandaan komen (een kilometer of zes). Waarom? Waarom niet 6 kilometer terug ons van de weg afgestuurd? Eenmaal daar zien we het….het was niet veilig geweest om die weg in te slaan vanaf die kant, dus zocht Google de eerst volgende plek volgens haar waar waar we konden “keren”. Vanaf die weg werd alles weer grind….we reden steeds verder de bossen in. Daar was het campingbord….met een gesloten poort….neeeeeee niet nu….okay we hadden al een kers op de taart gehad  met de zeeleeuwen,  maar we hebben honger en willen gewoon een campingplek….we doen het zelfs voor een parkeerplek. 

Er stond een what’s app nummer, dus daar gingen we weer in ons paasbeste Spaans. Tuurlijk hadden ze plaats voor ons….ja maar het hek is op slot. We gaan je nu vertellen waar de sleutel ligt. Hoe gaaf…..door het poortje voor de voetgangers, onder een steen onder de pijnboom ligt de sleutel van de poort. Jawel…het klopte als een bus. Door de poort en nog 700 meter door en daar kwamen we op een plek met niemand! Uhm….tja….en nu? We zochten een plekje uit waar we recht konden staan en ineens was daar een Aziatisch stel. Of we daar wel goed stonden, want het mocht ook verder op, maar als wij het goed vonden dan zij ook. Ze zouden later nog wel even terugkomen. Dat was ook zo….nog nooit een daktent gezien, dus of ze een foto mochten maken. Tuurlijk! Uiteindelijk mochten we afrekenen: 3000 peso’s ieder…..even een check 6000 peso’s? Yep…..en zo kwam alles toch weer op zijn pootjes terecht. We staan samen op een berg. Het is hier doodstil, de zon schijnt…wat willen we nog meer? 

Inderdaad, niets…..bbq aan, wat te drinken erbij…..kleine bijkomstigheid….het kraanwater komt uit de rivier, dus het afwaswater hebben we toch naar flink laten koken voordat we de afwas hebben gedaan. Nu zitten we naar de maan te kijken vanuit onze tent…..wat hebben we het toch goed!

Ciao,

Ria en Linda

11 februari 2025

Het slapen bij een waterval is zo ontzettend mooi, dachten we….maar ‘s nachts geeft zo’n waterval toch veel lawaai. Is dit zeuren? Nou nee….maar wel een bewustwording. Dus we gaan geen tweede nacht blijven hier ondanks dat de rest eigenlijk allemaal meezat.

We staan op ons gemak op. We hebben namelijk geen haast. Het oude mannetje van gisteren is nergens te bekennen, dus de beste man heeft een meevaller als hij de balans op maakt. Ach…geen wereldbedrag dus toe maar. 

In het dorp stoppen we nog even bij een uitkijkpunt van een andere waterval. Er liggen hier 4 watervallen bij elkaar namelijk. Nu zien we het perspectief vanuit de onderzijde van de waterval. Het is er erg glad en het valt ons op dat er veel rotzooi ligt. Iets wat in Patagonië niet aan de orde was, maar daar hadden we dan waarschijnlijk entree moeten betalen en dat was nu niet het geval.  We hebben het vrij snel gezien, want eigenlijk kan het moment van gisteren boven aan de waterval en alleen wij tweeën niet meer overtroffen worden. 

We vragen Google weer de weg uit te stippelen naar Tomé. Ergens hebben we gelezen dat dit een leuk kustplaatsje zou moeten zijn waar nauwelijks nog toeristen komen. We gaan kijken of we er uit gaan komen. Deze keer wisselt Google de route af tussen snelweg en hele smalle kiezelwegen. Iedere keer precies op tijd wisselt ze van weg. De hele route snelweg vinden wij niets aan, maar de hele route op kiezels gaat ook vervelen. Zeker als je daar stof bij moet happen.

We rijden voornamelijk door bosbouwgebied. Vele houtzagerijen komen we tegen.

In Penco denken we iets van gezelligheid te herkennen om koffie te drinken. Het centrale plein heeft mooie houten beelden staan. Linda mag met Darwin op de foto. Er loopt een soort van kanaaltje door het dorp wat iets weg heeft van Venetië. Gekscherend zeggen we nog tegen elkaar dat alleen de gondels nog missen, maar jawel deze liggen ook klaar…..nog onder zeil dus we weten niet hoe ze hier door het kanaaltje gaan. We drinken koffie en eten wat. Vervolgens gaan we naar de zee. Er ligt een strand en tegelijkertijd meren hier ook de zeetankers aan. Ziet er toch een beetje bizar uit. Het zwemgedeelte is wel afgezet, dus er zit natuurlijk best nog wel wat ruimte tussen…maar toch….is dit gezond?

Via de supermarkt lopen we terug naar de auto. We denken een camping gevonden te hebben voor deze nacht, maar die ligt echt weer nergens. Dus geen winkel in de buurt daar. We sprokkelen ons avondmaal bij elkaar en gaan op zoek naar de camping. Steil de berg op….het lijkt wel of we net als bij de Phyton in de Efteling omhoog gaan….en we weten allemaal wat daarna gebeurd…..oef….

Gelukkig geen vrije val of kurkentrekker….maar we slingeren door de bochten tussen de bomen door en na een klein kwartiertje komen we op een plek uit waar de camping ligt. Leuke plek….een man die geen Engels spreekt….alleen Spaans….Google Translate doet hij niet aan….hij belt zijn broer die wel Engels spreekt. Voor twee keer 7 duizend peso’s mogen we blijven slapen….check verkocht. We denken nog slim te zijn. Er staat namelijk een foodtruck, dus als hij geen wisselgeld heeft dan doe maar een koude cola zero erbij. Helaas geen koude cola…alleen warme en niet direct wisselgeld. De gebelde broer vraagt nog of hij zijn broer om boodschappen moet sturen. Tuurlijk niet….het komt wel goed. Dat wisselgeld kwam overigens vrij snel al. We staan met twee andere tenten hier en dat was het. Lekker rustig….leuke honden scharrelen rond en ze zijn niet vervelend.

In het vroeg van de avond komt de gebelde broer het terrein op rijden en komt ons een fles cola (warme gewone Coca cola) brengen. We zeggen hem nog dat het niet nodig is, maar hij heeft er geen boodschap aan en daar zitten we met en fles cola (2 liter) die we niet lussen. Teruggeven lijkt ons heel ondankbaar. Hier moeten we nog iets op bedenken. 

Af en toe hebben we even internetverbinding…als de wind goed staat….maar er is gewoon even niets….wat we morgen gaan doen? Geen idee….toch even bij Tomé gaan kijken waarschijnlijk maar wat de eindbestemming voor morgen zal worden….geen flauw idee.

Zonnige groet,

Ria en Linda

10 februari 2025

Rustig aan opgestaan na een goede nachtrust en langs de wegwerkzaamheden naar Los Angeles gereden. Een stadje…of er iets te zien is? Geen idee want zoals eerder al geschreven er is niets beschreven over centraal Chili. Google laat ons niets zien, maar we besluiten hier koffie te drinken bij Mona Lisa. Een leuk tentje waar de serveerster ons laat weten dat ze graag Engels wil leren spreken, maar nog niet veel verder komt dan dankjewel en tot ziens. Maar Google Translate helpt haar ook 😉

Vervolgens naar de supermarkt, zodat we straks de camping weer op kunnen met wat etenswaar. We nemen altijd de rugzak mee de supermarkt in, omdat daar zo ongeveer ons hele hebben en houden inzit. Grappig was om te zien hoe de beveiliger in de supermarkt zo ongeveer alle gangen met ons mee af liep….zo lekker opvallend onopvallend. De kassiere was blij een toerist te zien waarschijnlijk. Sprak geen woord Engels, maar deed ontzettend haar best om met ons te communiceren. Waar we vandaan kwamen en of we onderweg waren naar de watervallen. Toch leuk!

Google bracht ons via een schitterende weg steeds dichterbij de watervallen. De weg werd wat smaller, het eerste watertje gingen we over d.m.v. twee houten balkjes en toen kwam het volgende riviertje en daar was geen brug. De twee auto’s voor ons gingen er doorheen, dus dat moesten wij met ons huisje op wielen dan zeker kunnen. Jawel….dat was ook zo….we gingen verder over de stoffige weg en kwamen vervolgens uit op een punt waarvan we dachten….okay en nu? Geprobeerd via Google wat beeld en geluid te krijgen bij de omgeving, maar we werden eigenlijk niet veel wijzer. We stonden voor een camping en besloten deze maar gewoon op te rijden. We gaan kijken en voelt het niet goed dan draaien we om.

Grappig….twee oude mannen staan aan de poort. Spreken echt geen Engels en telefoons hebben ze waarschijnlijk ook nog nooit gezien. Het is echt met handen en voeten werken. Maar we mogen kijken of er een plekje is waar ons huisje op wielen kan staan. Eén van de oude mannen komt checken en vervolgens met dezelfde handen en voeten uitleggen waar het washok is, waar het zwembad is (jawel…een zwembad), hij zag dat we houtskool hadden en vroeg zich af of we ook vuur konden maken. Jazeker wel…..we betaalden de beste man….maar hij had geen wisselgeld. Hij probeerde ons iets uit te leggen: een gok….morgen na het slapen komt het wisselgeld terug. We gaan het zien!

In onze achtertuin liggen de watervallen. Wat ontzettend mooi! Vanmiddag willen we van dichterbij gaan kijken en één van de oude mannen opent een poortje. Hij vertelt ons dat we de rivier even door moeten (oversteken) en dan komen we er. Schoenen uit en door het koude water naar de overkant. Geweldig toch?! Wat is dit mooi. We zijn echt maar samen op deze plek. Bovenaan de waterval en we kijken zo de diepte in. De waterval kan veel breder nog zijn, dus er lopen wel riviertjes, maar ze zijn niet allemaal gevuld. Dit is echt te gek!

Vanavond hebben we onze keuken en eetkamer zo ingericht dat we uitkijken over de watervallen. Wie had dit gisteren verwacht? 

Om toch ook nog even in beweging te zijn, zijn we vanavond naar het dorp gelopen. Maar dat is niet veel. Er liggen wat eetgelegenheden en supermarkten. Het is echt zo’n plek waar mensen doorheen reizen en vlug doorgaan. We slapen er nog een nachtje over wat het bij ons gaat worden.

Warme groet,

Ria en Linda