30 januari 2025

Wow….de zon scheen net over de berg onze tent in via het raam….wat een fijne gewaarwording. Tijd voor korte mouwen! Lekker in het zonnetje ontbijten….eitje bakken, brood roosteren in de pan, koffie zetten….dit is toch net vakantie?! 

Onze eerste koffiestop was maar ruim 20 minuten verder op, maar daar ligt een vliegtuigwrak. Het vliegtuig heeft in 1974 een noodlanding moeten maken door een hevige storm. Gelukkig geen mensen overleden, maar het wrak is ook nooit opgeruimd. Er hebben jarenlang mensen ingewoond en nu is het verkocht aan een stel. Zij runnen hier een koffietentje en willen in het wrak een museum maken. Lekkere koffie….gezellige buurt…ze leert ons dat de vervelende vliegen waar wij naar vragen inderdaad steken, maar alleen in januari leven. Dus aan het einde van de week zijn ze allemaal dood. Dat geeft hoop! Het is toch ook weer tijd om verder te gaan. 

We rijden natuurlijk ook weer langs de Yelcho gletsjer en proberen deze nog een keer op de foto te vangen. Het blijft indrukwekkend. Het is inmiddels rond de 27 graden en het ijs blijft daar hangen. 

We rijden als het ware om het Yelcho meer heen en zien de bergen nu eens van de andere kant. De weg is grotendeels van kiezels en we rijden daarom nogal eens door een stofwolk heen. De temperatuur loopt verder op en we tikken de 30 graden aan. Goh….wie had dit gedacht? 

Uiteindelijk komen we in Futaleufu aan. We drinken daar een lekker bakje koffie met natuurlijk iets lekkers erbij.  Buiten op het terrasje en kijken wat mensen. We gaan op zoek naar een camping. Er ligt er eentje vlak aan het meer. We gaan daar kijken, maar deze is zo klein daar kunnen we met de auto niet op. We gaan naar de volgende, maar deze zit vol en de camping daarna ook. Dit is het gebied waar veel aan raften en kanoën gedaan wordt. Het is natuurlijk schitterend weer, dus iedereen wil naar het water. Dit hebben wij in de koude nog niet aan de hand gehad. We besluiten wild te gaan kamperen. We zoeken een plekje met de app ioverlander. We meanderen door de bergen over een smal weggetje en de weg lijkt maar te duren. Net op het moment dat we overleggen wat we gaan doen zien we een camping. D.w.z. een lap grond van een boer aan de rivier met een wc en schuilplek….maar wij doen het ervoor. De eigenaresse is akkoord en er staan nog wat tentjes. Mooie plek met zicht op de rivier en verder niets….geen elektriciteit, geen wifi….de zon, de wind en wat kippen die hier ook rond sjouwen.

We zitten zo’n 10 kilometer voor de grens met Argentinië. Dus ons aperitiefje voor vandaag is cashewnoten. Ons voorgerechtje is komkommer met tomaat….klein gesneden in blokjes met peper en zout en opgediend in een schaaltje. We sluiten af met ons hoofdgerecht: noodles met rundvlees. Zo wij kunnen morgen de grens weer over!

We hebben gezien dat er een bosbrand is op weg naar Bariloche, maar we hebben nu geen internet om de stand van zaken te checken. Maar dat komt morgen vast ergens goed als we op weg zijn. Gezond verstand gebruiken en goed kijken wat de Argentijnen doen.

Wat zullen we vanavond lekker slapen. Het wordt hier vast donker met een mooie sterrenhemel. 

Zonnige groet,

Ria en Linda

29 januari 2025

Vandaag valt er weinig te vertellen….alles op zijn gemakje….een soort van rustdag. Na het ontbijt….jullie raden het al….de tank vol gooien, zodat we weer op weg konden. Vandaag is de rit maar zo’n 2 uur al is deze overigens weer schitterend. We toeren langs de rivier omhoog en genieten van een stralende blauwe lucht. De temperatuur loopt op en jawel….we tikken de 21 graden aan. Lekker hoor….je lijf verlangt toch zo nu en dan naar de zon.

Op de weg gebaart er een man dat we vaart moeten verminderen en voordat we het weten komen daar 2 gaucho’s aan, die de koeien samen met de honden naar boven drijft. Mooi om te zien….jongemannen met hun platte petten te paard…zo behendig.

We komen een paar plekjes tegen waar een aantal huizen bij elkaar staan, maar dat mag de naam van dorp niet hebben. We rijden langs Yelcho….ook een hangende gletsjer….het lijkt bijna alsof je deze vanaf de weg kunt aanraken. Schitterend om te zien wederom! Dan naderen we Chaiten….maar er zit vandaag weinig leven in het dorp. Ze noemen het hoogseizoen hier, maar waar zij al die mensen dan? De koffiebarretjes sluiten om 13 uur en gaan om 17 uur terug open. We rijden daarom naar de camping en maken daar zelf wel koffie. Plek zat hier en we mogen gaan staan waar we willen. Even zoeken naar een plekje waar we recht kunnen staan, maar ook dat is weer gelukt. We genieten van het stralende weer. We doen een wasje wat nu mooi buiten kan drogen. We lezen wat. We lopen een eindje naar het dorp, maar al snel merken we dat dit niet het moment is….het is rustdag. Dus we keren om en settelen ons weer voor ons huisje op wielen.

Wat is het toch fijn om zo lang buiten te zijn zonder het koud te hebben. 😀

Morgen rijden we richting de grens met Argentinië. We hebben geen veerboten gereserveerd, want we willen ons niet vast zetten in dagen. Dat houdt in dat we opnieuw een stukje over Argentinië moeten gaan om verder naar het noorden in Chili te kunnen.

Warme groet,

Ria en Linda

28 januari 2025

Vanochtend een goed ontbijt op, dus een mooi basis om op pad te gaan. Het regent niet en de lucht lijkt open te gaan trekken.

We rijden een uurtje terug naar het zuiden. We gaan naar Nationaal Park Quelat. Hier is de hangende gletsjer te bezichtigen. Voor de zekerheid hebben we weer wel onze wind- en waterdichte broeken aangedaan, want het weer kan zo omslaan in de bergen. Vanaf de parkeerplaats is het eerst 3/4 uur wandelen naar de brug over de rivier. Daar begint de route eigenlijk pas echt. Het is een hangbrug en je mag niet met meer dan 4 personen op de brug. Gelukkig wiebelt de brug niet te veel. Het midden van de brug geeft een schitterend uitzicht overigens.
Na de brug moeten we kiezen: naar het uitkijkpunt waar ook de boten vertrekken of 3,3 kilometer wandelen naar een uitzichtpunt op de gletsjer. We kiezen de laatste. Het is klimmen en klauteren en er ligt veel modder gezien de regen de afgelopen dagen. Er zijn heel wat mensen sneller en die laten we passeren. Na een uur lopen, horen we dat het nog een uur lopen is. Het pad wordt alleen maar steiler en de originele heup van Linda wil dit echt niet. We overleggen: samen terug naar beneden of Ria gaat alleen verder. Maar Ria alleen verder is nog een uur naar boven en nog 2 uur terug naar beneden. We gaan samen naar beneden. Balen, maar het is wat het is. Terug op de splitsing nemen we de afslag naar het uitkijkpunt bij de boten.
Jeetje, dat was ook al een pad wat meer dan genoeg was geweest. Maar we komen aan het einde en bemachtigen een bankje. De wolken hangen voor de gletsjer, maar na even gezeten te hebben trekt de hemel open en worden we beloond. Wowie…..wat een natuurverschijnsel weer. Ja, liever van dichtbij gezien maar ook vanuit hier is het prachtig.
We kijken even hoe de rubberbootjes gevuld met mensen richting de gletsjer vertrekken. We nuttigen ons fruit, want we hebben wel honger gekregen van deze actie.
Vervolgens wandelen we op ons gemak terug….die weg lijkt ook een eeuwigheid te duren 😉

We leggen even bij Puyuhuapi aan. Een klein dorpje, maar het leeft hier in tegenstelling tot La Junta wel. We drinken koffie bij een koffiestalletje en jawel….op het terras. In het zonnetje met inmiddels 21 graden. Na de koffie lijken de benen wel weer iets te willen doen, dus we lopen nog even naar het meer, maar we zien geen dolfijnen. Tijd om terug naar huis te rijden….

Na het relaxen van de voetjes (en de heup)….gaan we eten in het hotel. We laten het ons goed smaken en maken er een avondvullend programma van. Ria nuttigt een gerecht met een typisch klein Chileens visje en smult hiervan. We hebben het visje na deze maaltijd nog wel even opgezocht op Google. We sluiten af met een koffie en een amaretto. Tenminste iets wat er weg van moet hebben….er zat vast een vleugje amaretto in, maar het was zeker gemixt met iets anders.

Nu gaan we maar eens bedenken waar we morgen op af gaan…..we hopen toch weer op droog weer….dan slapen we weer in ons huisje op wielen.

Vrolijke groet,

Ria en Linda

27 januari 2025

Na een goede nachtrust en een licht ontbijt gaan we weer op zoek naar een benzinestation. Daar waar kan de tank volgooien is het motto en om niet voor verrassingen op dit vlak te komen staan, doen we dat dus maar braaf. 

Even een waslijntje achter in de auto spannen, want niet alles was droog helaas deze ochtend. Maar we zijn niet voor één gat te vangen. 

We nemen de alternatieve route en komen zo langs de Virgin de la cascade. Een prachtige waterval met Maria aan haar zijde en een altaar. Mooie mystieke plek. Het is druiliger weer en er hangt wat mist tussen de bergen. Het gras kleurt wel lekker groen op deze manier. Soms wordt de regen even heftiger en dan neemt het weer af. De temperatuur schommelt tussen de 7 en 15 graden…al neigt meer naar onderen dan naar boven. We genieten van deze alternatieve route en de weg is zeer goed te bereiden. We slingeren eigenlijk continue langs de rivier naar het noorden. Na 50 kilometer komen we terug op de route 7 en vervolgen onze weg. Weinig dorpjes of gelegenheden om aan te leggen voor koffie.

Na een lange tijd gereden te hebben, komen we een plekje tegen. Tja….wat zullen we zeggen…het is in ieder geval schoon en ze hebben er koffie. Dus die pakken we hier dan ook maar. Is deze echt lekker? Nou niet echt…. 

We gaan verder en het gaat steeds harder regenen. De bergen verschuilen zich achter de grijze wolken en laten hun besneeuwde toppen niet zien. De rivier kleurt eerder grijs dan helder blauw. Toch probeert de zon zich door de wolken heen te vechten. Hier en daar lukt dat ook. We komen uiteindelijk opnieuw bij een waterval uit. Ondanks de regen proberen we toch dichterbij te komen en een paadje af te lopen. We zien mooie bloemen, maar worden vooral ook nat. Deze keer namelijk geen poncho’s aangedaan. 

Als we door het Quelat Nationaal Park rijden zit de weg weer vol met bochten. Geen asfalt, maar kiezels en modder door de regen. We zien de bergen met sneeuw weer en hier lijkt echt wel wat te liggen. Niet op onze hoogte natuurlijk, maar gezien de verkeersborden met verplichting tot sneeuwkettingen en de (sneeuw)palen aan de zijkanten van de weg is het helder dat hier veel sneeuw kan liggen. In dit park is ook de hangende gletsjer te vinden, maar wij bewaren deze tot morgen en rijden nu verder. 

We passeren grote meren, waarin zalmkwekers gevestigd lijken te zijn. Naar mate we dichterbij La Junta komen wordt de lucht lichter en de regen steeds minder. Kijk daar was het ons om te doen.

We hebben voor de komende twee nachten een mooi plekje. Weliswaar onder een pannendak nog een keer. Het dorp is stil en er is eigenlijk helemaal niets te beleven. We wandelen een rondje en komen bij een klein kerkje uit. Eigenlijk één van de weinige keren dat het kerkje eruit ziet, zoals wij een kerkje qua vorm voorstellen. Het is echter wel volledig van hout, maar ook de huizen lijken hier allemaal wel blokhutten of tuinhuisjes. 

Het restaurant van het hotel gaat vandaag pas om 20.30 uur open en in het dorp is dus niets te beleven. We picknicken daarom vanavond maar op bed. Ach dat heeft ook wel eens iets. De koelbox had gelukkig nog iets voor ons in de aanbieding. Morgen weer een dag!

Hasta Luego!

Ria en Linda

26 januari 2025

Deze ochtend waren we vroeg uit de veren. We hadden op de weersvoorspelling gezien dat het vroeg zou gaan regenen. We wilden de tent graag droog opbergen en dat is gelukt. Het miezerde een klein beetje, maar dat mocht geen naam hebben.

Na het ontbijt hebben we de tank weer vol laten gooien en zijn we op pad gegaan. De eerste bootjes zagen we het water al opgaan. Die zijn in ieder geval zeker van een nat pak. Fijn dat we gisteren deze grotten al hebben kunnen bezoeken.

We zien langzaam het landschap vande besneeuwde bergen veranderen in bossen. We rijden ook steeds langs de rivier en ondanks het grijze weer blijft het hier mooi. Hier en daar laat een besneeuwde top zich nog zien. Daarna krijgen we graslanden en het is groen hier. Dus er valt voldoende regen nog. We rijden door het gebied waar de Huemul leeft en natuurlijk dan ook de poema. De Huemul was met uitsterven bedreigd en men is er erg zuinig op. De aantallen lijken nu weer toe te nemen. Wat is een Huemul eigenlijk? Welnu dat is een soort hert! We hebben door de bossen getuurd maar geen hert en geen poema gezien helaas.

We stoppen even voor een break in Villa Cerro Castillo. Het dorp is zo goed als uitgestorven, maar gelukkig een benzinepomp met goede koffie. Het was buiten aangenaam vertoeven, maar gezellig is het natuurlijk niet. Dus we zijn maar weer direct door gereden.
Het ging steeds harder regenen, dus we besluiten vannacht maar een huisje met dakpannen te nemen. We boeken iets en bij aankomst zeggen ze geen plek te hebben. Huh?! Met Google Translate in de hand en de bevestiging doet Ria haar best, maar de vrouw blijft volhardend. Ze verwijst ons naar een ander hotel. Nu is het tijd voor een kop koffie ergens en denktijd. Nadat de boosheid is gezakt proberen we een ander onderkomen te vinden. Dit lukt en ze laten ons nog binnen ook.

We lopen nog een eindje in dit stadje om in beweging te komen, want we zijn stijf gezeten. Poncho’s aan en de regen krijgt ons niet meer gek namelijk. Bij terugkomst uit het stadje scheen de zon weer. Die wijze vrouw in Nederland heeft toch weer gelijk: het regent nooit heel de dag 😉

En jawel daar waar we bang voor waren….gebeurt….het ander hotel begint te appen wanneer we arriveren. Nu is Linda aan de beurt: hele schriftelijke conversatie in het Spaans dat we niet welkom waren e.d. We moesten om geen kosten te hebben via Booking.com annuleren…..laat die site nu steeds een foutmelding geven. Ja hoor….dus in het Spaans via de app met foto bewijsvoering sturen….en nu blijft het stil. Hoe het af gaat lopen…..geen idee….maar de boosheid borrelt gewoon weer op….

Wat we morgen gaan doen….we weten het nog niet goed….we proberen wat zicht te krijgen op het weer, zodat we wijze keuzes kunnen maken. Komt vast weer goed…als dit onze enige zorgen zijn 😉

Ciao,

Ria en Linda

25 januari 2025

Vandaag wilden we graag het water op. We wilden naar de marmergrotten. We hadden gelezen dat wanneer het slecht weer zou zijn de boten niet het water opgaan. Volgens de weersvoorspelling zou het droog blijven vandaag, dus moet toch goed komen.

Niet zo eenvoudig als wij dachten dus….we waren rond 10.30 uur aan de kade en er staan daar meer dan veel stalletjes die een tochtje naar de marmergrotten willen verkopen, maar bij de meeste stond dat zij al om 9 uur of 10 uur waren vertrokken. Bij andere stalletjes werd gezegd dat ze vandaag alleen kayaktochten deden. Op een gegeven moment vertelden ze ergens dat door de wind het bijna niet te doen is om het meer op te gaan, dus dat ze steeds moeten kijken of ze wel/niet vertrekken. Het advies was om naar de boten te lopen en te zien of er plaats was op één van de boten. Bij aankomst bleek er geen plek te zijn, maar wel een jongeman die wilde helpen. Hij sprak goed Engels en dat maakt het met dit soort dingen wel makkelijker. Hij legde dus ook uit dat ze nog probeerde een vaart te doen om 11 uur, maar dat het afhankelijk is van de wind en dat ze dan waarschijnlijk de tocht van 1,5 uur doen en niet die van 2,5 uur. Ook keken ze of er evt. nog andere deelnemers zijn, zodat de prijs leuk blijft. We treffen het: er komt nog een gezin van 5 en de boot wil vertrekken. We krijgen een poncho en zwemvest aan. En wat waren we daar blij mee! Het waait inderdaad hard en het water spat dusdanig omhoog dat we behoorlijk nat zouden zijn zonder poncho. Zij legden ook uit dat het niet te doen is momenteel om het meer volledig over te steken en daarom dus alleen korte tours doen nu. Prima zo! We komen aan bij de marmergrotten en wat een prachtig kleurenspel. Het wit van het marmer en het weerkaatsen van het blauwe water. Grotten die zijn uitgesleten door het water, doorkijkjes en rotsen die prachtig van vorm zijn geworden. Op diverse plekken konden we foto’s maken. De gids sprak alleen Spaans, maar de ouders van dit gezin spraken wat Engels dus af en toe hielpen ze ons bij bijzonderheden. Tof!
Opnieuw waren we blij met onze waterdichte en winddichte broeken, want ondanks dat de zon scheen wordt het snel koud op het water met de wind.

Na dit mooie tochtje zijn we op zoek gegaan naar koffie. Even opwarmen…de lucht was inmiddels een stuk grijzer geworden, dus waarschijnlijk wordt dit geen hele dag zon. De temperatuur zal zo rond de 16 graden geweest zijn, maar gevoelstemperatuur was echt koeler.
We vinden een leuk tentje en genieten van de koffie. We bedenken wat we morgen willen. Gaan we nog op Villa O’Higgens af of rijden we door op de Carretera Austral? We besluiten toch verder naar boven te trekken en te zien wat daar op ons pad komt. Afreizen naar Villa O’Higgens is leuk en ja we kunnen zeggen dat we dan aan het einde van deze weg zijn geweest, maar het kost (veel) tijd en verder is er waarschijnlijk niets te zien.

Tijd voor de bakker en te zien of er brood te koop is in dit dorp. We komen aan bij de bakker, maar de deur is dicht. De buurman staat te klussen en zegt dat we gewoon aan moet bellen. Okay…geen reactie….de buurman ziet het dan gaat via de zijdeur naar binnen en komt terug en zegt dat de deur zo open gaat. Jawel….de deur gaat open met een sorry…waarschijnlijk een jongedame met een beperking, maar zeer behulpzaam. Nu op zoek naar gas voor ons kooktoestel, want op deze camping mag de bbq niet aan. Ook de gas vinden we in heel klein winkeltje. Vlug kijken we wat de gas kost en rekenen vlug uit wat we moeten betalen. Als de Chilenen vlug de prijs zeggen, kunnen we het gewoonweg niet verstaan. Dus geld uit de buidel en de man achter zijn loketje zegt dat het veel te veel is. We kijken nog eens en begrijpen het eerst niet. Hij zegt nogmaals dat het veel te veel is. Ineens zien we het….ach….we hebben een 0 te veel gelezen. Deze man had ons zo een poot uit kunnen draaien, maar deed dit niet. Hij legde rustig in het Spaans uit dat het niet klopte. Telde daarna nog eens het geld terug met ons en we hebben hem echt enorm bedankt.

Inmiddels viel er toch wat nat uit de hemel. Op deze camping hebben we geen binnenruimte, dus we besluiten ergens wat te gaan drinken en te eten. Anders gaat de middag wel heel lang duren. We maken ook even contact met het thuisfront om te zien wat daar allemaal speelt. Vervolgens leek het droog te zijn en zijn we met een kleine omweg naar huis gereden. Op die manier konden nog even onze apparaten opgeladen worden. Want ook op de camping hebben we geen stroom en/of wifi.
We vermaken ons deze middag met wat leeswerk, maar het koelt door de harde wind vrij snel af. Een bakje koffie helpt ons warm te blijven en daarna is het tijd om te eten. Mmmm gebakken ei met spek op een hard broodje. Lekker hoor.

Vanavond lijkt de lucht weer wat open te trekken en probeert de zon zich nog te laten zien. Tijd om het verhaaltje te schrijven, maar ook deze kan pas later weer geplaatst worden.
Morgen trekken we weer iets verder naar het Noorden, maar zover wij weten is de weg dan alleen nog van gravel, dus doen we weer langer over het aantal kilometers.

Vrolijke groet,

Ria en Linda

24 januari 2025

Heerlijk geslapen…..wat een genot….gelijk maar genoten van de warme douche hier. Het matras lijkt droog te zijn, dus kan de tent terug in.
Bepakt en bezakt kunnen we weer op toer. Gisterenavond hebben we even gewikt en gewogen waar we de grens over zouden gaan, maar we gaan bij Chile Chico de grens over hebben we besloten. Het was maar een klein uurtje rijden. Argentinië uitgaan was zo gebeurd. We hadden vriendelijke douanes en dat maakt het ook altijd wat relaxter. Toen weer een stukje door niemandsland. Toen kwamen we bij de grens van Chili. We werden doorgezaagd wat ons beroep was en wat onze status was….vervolgens waar we naar zouden gaan en welke camping dan precies. Gelukkig hadden we dat uit ons hoofd geleerd. Er lag niets vast, maar zonder blikken of blozen antwoord kunnen geven helpt. Op naar het volgend loket. Dit ging iets sneller en we kregen onze stempels weer. Maar toen moest de kleine rugzak door de scanner en moesten we digitaal verklaren dat we niets aan te geven hadden. Vervolgens kwamen we buiten en moest Ria de auto gaan halen, zodat deze geïnspecteerd kon worden. Met zaklampjes en al gingen ze door de auto om daarna de hond er nog langs te laten gaan. Daarnaast moesten onze grote rugzakken ook naar binnen om door de scanner te gaan. Je laat het hier wel uit je hoofd om iets mee te nemen wat niet mag.

Maar goed….alles doorstaan, dus op naar de koffie. Lekker bakske hadden ze in deze koffietent, dus doe ons maar een tweede. Daarna even boodschappen doen, want tja…de voorraad was op. Helaas geen bakker te vinden, dus dat zien we dan nog wel.

We toeren langs het Nationaal Park Patagonia over gravel natuurlijk langs het meer. Prachtige vergezichten hebben we gezien. We kwamen langs een mijn, waar de grondstoffen voor chips voor onze telefoons e.d. worden gedolven. De wegen werden steeds smaller en de lucht grijzer. De temperatuur begon wat te zakken, dus de kans werd steeds groter dat we druppels zouden gaan vangen. En jawel….daar kwamen ze, maar het was te overzien en eigenlijk toen we rond 17.30 uur de camping naderde werd het steeds minder.

We hebben een mooi plekje aan het meer en zicht op de bergen. De zon probeert nog wat door te breken, dus we koken eerst maar. Het begint toch wat te druppelen, maar we zijn onder de achterklep van de auto gaan zitten en werden nauwelijks nat. Dus heerlijk buiten kunnen eten. Geen WIFI hier, dus het verhaaltje zetten we klaar en wordt later pas zichtbaar.

Als het goed is, krijgen we morgen stralend weer en dat hopen we ook echt want we willen eigenlijk het water op. Maar dag voor dag 😉

Warme groet,

Ria en Linda

23 januari

We eindigden gisteren ons verhaal dat we geen bijzondere dingen meer gingen doen, dus het verhaaltje er wel op kon…tja…

Omdat El Chalten toch wel iets weg heeft van een skidorp…houten hutjes en van die après-ski bars gingen wij gisteren maar eens voor een snitzel en een soort van goulash. Het was inmiddels behoorlijk koud geworden en het waaide zo enorm hard. Ons huisje op wielen stond te schudden op zijn banden. Maar ja, we hebben verschillende buren met daktenten, dus we zullen het vast overleven hier.

Eenmaal op bed schiet Ria recht overeind en laat een natte plek zien. In eerste instantie kon Linda alleen maar lachen. Een ongelukje? Maar al snel bleek dat daar geen sprake van was. De plek werd steeds groter en natter. Lampje aan en op onderzoek uit….wat bleek…tot de helft van de bodem stond water. Het matras lag gewoon water op te zuigen….hoe dan?! Het humeur van Ria werd hier niet beter op…..we moesten een list verzinnen….en jawel een soort Wicky de Viking moment…..tussen het onderlaken en het matras onze poncho’s zodat we niet nat zouden komen te liggen deze nacht. Onder onze kussens onze regenbroeken, zodat de kussens geen water op zouden zuigen. Waarschijnlijk heeft de regen dus vandaag vrij spel gehad om via de windzijde op de onderrand binnen te komen. Omdat het zo vreselijk hard waaide moest de tent verder dicht dan normaal…..dus het werd warm en alles klapperde zo dat we voor ons gevoel geen oog dicht hebben gedaan.

We wilden deze ochtend eigenlijk vroeg op, omdat we een lange rit te maken hadden. Maar we werden nu iets later dan anders wakker, maar het is dan maar zo. Bij het ontmantelen van ons huisje op wielen bleek inmiddels het halve matras nat te zijn en een groot deel van het onderlaken. Dus we hebben geprobeerd de bodem zo veel mogelijk droog te maken en het onderlaken in de auto te drogen te hangen. Gelukkig was het dekbed en de dekens niet nat geworden. Nu maar hopen dat de zon vandaag lekker schijnt op het dakje, zodat het vocht verdwijnt.

We maken een stop bij de bakker en slaan brood in voor heel de dag. We gooien onze tank vol, want in Patagonië weet je nooit wanneer je weer een werkende tankstation tegenkomt. Tijd om aan te rijden. We toeren door de bergen in een graad of 13. De zon wil niet echt doorkomen. We rijden kilometers over grindwegen en zingen luidkeels met de Toppers mee.
We zien struisvogels met kleintjes. We zien de mooie lama’s, waarvan bijna elke groep wel een verkenner lijkt te hebben. We remmen voor een gordeldier….jeetje wat zijn die snel met hun korte pootjes.

Bij een benzinestation in de middle of nowhere stoppen we voor ons ontbijt en een koffie. Er is echt in heinde en verre niets te zien. Langs deze weg geen uitkijkpunten of parkeergelegenheden. De omgeving verandert hier en daar van kleur. De besneeuwde bergen lijken achter ons te blijven, we kruisen rivieren, graslanden en rode bergen. We komen nauwelijks mensen tegen op deze route.

Tegen 17 uur komen we aan in Perito Moreno….we hebben nog maar 2 blokjes benzine, dus eerst de tank maar weer vol. Op naar de camping….niet te geloven…wel plaats in de herberg, maar ze nemen geen creditkaart en een geen Chileense peso’s. We worden verwezen naar een hotel om geld te wisselen. We bedanken vriendelijk en besluiten dat we dan wel een kamer ergens boeken. Dan liggen we droog en hoeven we ook geen rekening te houden met schimmige wisselkoersen. We vinden een appartement op booking.com en drukken op reserveren. Tja….we zijn moe en hebben niet goed gelezen…alleen te betalen met contant geld….neeeeee
Annuleren kan niet meer, want dan zijn we ons geld kwijt. Wat balen…..okay toch maar naar de geldautomaat. Daar is niet meer dan 40 euro op te nemen en dan willen ze ook nog 13 euro provisie. Dit wordt een duur appartement. Maar ja….er loopt geen bloed uit, we liggen niet in het ziekenhuis, dus slikken en doorgaan. Maar wat we ook doen er komt geen geld uit de automaat. We proberen een voorbijganger nog te vragen hoeveel we op kunnen halen, maar zij zegt stoïcijns dat kan per dag en per pas verschillen.
We gaan daarom toch naar het appartement en leggen de host uit dat we niet aan Argentijns geld kunnen komen, maar wel Chileens geld hebben. Och was geen probleem….ze zegt wat ze wil hebben en dit was minder dan wat wij dachten….deal!

Inmiddels is de vloer van ons huisje op wielen gedweild en droog. Het matras staat voor de verwarming te drogen. We zorgen dat we aan vuilniszakken komen, zodat we morgen deze evt. nog op het matras kunnen leggen voordat we het onderlaken erop spannen.

Omdat we stijf gezeten waren, hebben we na het avondeten nog even een wandeling door het dorp gemaakt. Er is hier eigenlijk niets te beleven. Het is echt zo’n dorp waar iedereen zijn tussenstop maakt en door gaat.

Nu plannen maken voor morgen…..bedenken waar we de grens naar Chili over zullen gaan.

Adios!

Ria en Linda

22 januari 2025

Wowie….bijna elke ochtend worden we rond de klok van 6 uur wakker en vandaag werden we pas om half acht wakker. We zullen het nodig gehad hebben, zullen we maar denken.

Ria gaat verse harde broodjes halen bij de bakker en brengt een sapje mee vanuit de supermarkt. Heerlijk buiten ontbijten. De zon is er niet, maar het voelt niet koud.

Vandaag willen we naar een waterval lopen. We gaan het proberen of het lukt om zo’n 4 kilometer te wandelen met de wandelstokken. Het is grijs en het miezert wat. We gaan toch….voordat we aan het einde van de straat zijn begint het te regenen. Tijd voor de poncho’s, want het moet wel leuk blijven. We gaan eerst nog maar even koffie drinken en hopen dat het minder zal worden. Maar het wordt niet minder….wat gaan we doen? We gaan terug naar de camping om onze windbroeken (en waterafstotende) aan te doen en gaan dan toch. De bergen liggen volledig in de wolken. We hebben wel zicht op de rivier en deze meandert mooi door de velden. De omgeving en het pad zijn mooi. Hier en daar steken we een een houten bruggetje over om een watertje over te steken. Het wordt echt niet minder met regenen en we zijn blij dat we onszelf zijn gaan omkleden. Ook hebben we geluk gehad dat het gisteren een heldere dag was en we de besneeuwde bergen wel hebben kunnen zien. Aan het einde van de wandeling worden we beloond met de waterval. Mooi hoor! Er zijn wat mensen die hier hun waterflessen in de beek opnieuw vullen, maar wij hebben het lef (nog) niet. We schuilen onder een afhangende rots om ons fruit te eten en de benen even wat rust te geven. Het regenen lijkt ook wat minder te worden, maar niet voldoende om de poncho’s uit te doen. Na wat uitgerust te hebben, lopen we hetzelfde pad weer terug. Toch zien we weer andere dingen….altijd grappig om te constateren. Aan het einde van de etappe lopen we inmiddels in de zon en zijn de poncho’s al weer gedroogd. Op de camping vallen we vermoeid in onze stoelen. Even uitrusten en onze vochthuishouding op orde brengen. We bedenken dat het misschien slim is om onze telefoons nu op te laden, voordat het weer druk wordt in de gezamenlijke ruimte. We gaan niets bijzonders meer doen, dus deze dag kan ook wel vast getypt worden.

Morgen trekken we weer iets verder naar boven om uiteindelijk vrijdag de grens met Chili weer over te gaan.

Vrolijke groet,

Ria en Linda

21 januari 2025

Vanochtend moesten we de eerst de tank van ons huisje op wielen gevuld worden. Een hele tank benzine kost hier zo’n 65 euro…waar is de tijd gebleven dat we hier in Nederland voor konden tanken?
Vervolgens de lunch inslaan, want we gaan een eindje op weg.

We rijden weer door droge grasvelden en hier en daar zien we een verdwaalde zogenaamde lama. De bergen vergezellen ons de hele reis in allerlei mooie kleuren. We zien heel rustig de temperatuur wat oplopen. Fijn hoor!

Af en toe stoppen we voor een uitkijkpunt. We rijden langs diverse meren en een rivier. En ach af en toe zien we een verdroogde lama in het prikkeldraad hangen. Tja….de natuur. Natuurlijk zien we ook de nodige roofvogels in de lucht cirkelen of op paaltjes zitten.

Zo ongeveer halfweg doemt daar een soort roadhouse op…deze kennen we vanuit Australië. Een plek waar je uit kan rusten, koffie, eten, soms slapen en naar de toilet kunt gaan. De plek ligt aan de rivier en heeft een heerlijk terrasje wat in de zon ligt. Prima plek om onze koffiestop te doen.

Ongeveer een drie kwartier voordat we El Chalten zullen bereiken doemen de sneeuwbergen weer op. We zien de verschillende gletsjers weer liggen en de ijsschotsen in de rivier drijven. Het blijft indrukwekkend.
De skyline van dit dorp heeft model gestaan voor het logo van het outdoormerk Patagonia. De lucht wordt steeds meer blauw, dus de sneeuw blinkt in de zon.

Eenmaal in het dorp gaan we op zoek naar een camping. We moeten even een rondje door het dorp rijden, maar het lijkt uiteindelijk op een gunstige plek in het dorp te liggen. Bijna aan de hoofdstraat, dus dan zijn we ook zo in het centrum van het dorp. Ze hebben een plekje voor ons. We mogen gaan staan waar we willen. Even kijken naar de wind en waar de bodem recht ligt. Check….plekje gevonden.
We zorgen dat alles kant en klaar is om vanavond naar bed te kunnen en wandelen dan het dorp in. Het is maar een klein dorp met iets van 375 inwoners, maar toerisme kennen ze hier wel. De ene naar de andere gelegenheid met een “happy hour” en we hebben eigenlijk nog nergens zaken in het Engels aangegeven zien worden. Hier wel….er wordt ingespeeld op. Ook kennen ze hier de “Biergartens”, dus onze Oosterburen hebben ook invloed gehad hier. Er worden nog flink wat blokhutten gebouwd, dus zij zijn nog niet uitgegroeid hier.

Omdat de zon heerlijk schijnt besluiten we terug naar de camping te gaan. We maken daar zelf koffie en zorgen dat onze stoelen in de zon komen te staan. Op de plaats rust….boekje erbij….het lijkt we vakantie.

Tegen 18 uur slaan we aan het koken. Ze kennen hier geen aanmaakblokjes, dus de bbq wil met geen mogelijkheid aan. Takjes, touw of papier….het helpt allemaal niets. Maar gelukkig hebben we nog een gaspitje en koken en bakken we alles maar na elkaar. Het campingleven noemen we dit dan maar.
Als we bijna klaar zijn, komt daar een hond aan en hij ruikt dat we nog niet helemaal klaar zijn. Hij gaat braaf naast Ria zitten en wacht….en wacht…en wacht nog langer. Het is eigenlijk heel lachwekkend, maar tegelijkertijd hebben we het er ook niet echt op. We weten immers niet wat hij zal doen. Maar op het moment dat alles op….taait hij af.

Inmiddels is het 21 uur en het is nog heerlijk buiten. We hebben eigenlijk al die tijd nog niet zo lang buiten kunnen zijn zonder dat we laag over laag aan moesten.

We proberen nu weer verbinding te maken met het thuisfront, maar dat valt niet meer. De hele camping moet op dezelfde wifi en dat maakt de boel meer dan traag. We zien hoe ver we gaan komen met het verhaaltje.

Oja….kei leuk weer trouwens dat we zoveel trouwe medereizigers op afstand hebben. Dus dank je wel voor de reacties!

We blijven hier twee nachten, dus jullie zien vanzelf weer wanneer we opnieuw in de lucht komen.

Vrolijke groet,

Ria en Linda