12 februari 2020

Het is zo ver…..het vertrek vanaf het paradijs moet een feit worden. Voor jullie mogelijk fijn, want tja….er gebeurde momenteel weinig om over te schrijven of we zouden over onze boeken moeten gaan vertellen. We waren overigens nog lang niet door onze boeken heen, want de eerste drie weken hebben we weinig gelezen. 

Maar goed rond een uur of twaalf is het tijd om door de bananenplantages weer terug te rijden naar de doorgaande weg. Op de één of andere manier lijkt de weg nu korter. Dit komt waarschijnlijk omdat we al weten wat ons te wachten staat. We rijden langs het Tayrona park richting Santa Marta. Helaas is dit natuurpark de hele maand februari gesloten. De natuur moet in rust herstellen van het toerisme. We snappen dit, maar het is wel jammer. Gelukkig wisten we het van te voren. We waren niet heel goed voorbereid dit jaar, maar dit hadden we toevallig gelezen. 

Het is niet druk op de weg. Wel militairen en politie op de weg, maar vandaag is er geen interesse voor ons. We vinden de weg naar Minca gemakkelijk en tot Minca zelf is het ook prima te doen. Pas in Minca wordt de asfaltweg een weg van stenen en kuilen. We zijn blij met onze hoge Iron Horse.  De weg wordt steeds smaller en de bochten steeds scherper. Toch bereiken we ons huis weer zonder zogenaamde kleerscheuren. Jeetje wat is het warm hier. Men gaat naar Minca om af te koelen en de rust op te zoeken, zegt men. Wel het is vijfendertig graden en er staat geen zuchtje wind. Wat zijn we verwend geweest de afgelopen dagen. 

We nemen de korte weg naar het dorp. Dat houdt in dat we over een bruggetje de rivier over moeten. Er staat duidelijk bij dat er niet meer dan één persoon tegelijk over de brug mag en je mag niet springen op de brug. Deze aanwijzigingen zeggen genoeg over het bruggetje, toch?! Maar goed het is wel echt een korte weg en niet zoals in Salento dat je voor weken niet meer naar de sportschool hoeft. In Minca zelf staan heel veel mannetjes te proberen hun motorritjes te verkopen. Zij willen dagtochten verkopen, maar wij gaan eerst zelf eens op onderzoek uit. We wandelen eigenlijk liever zelf ergens naar toe. 

We eten een verlate lunch bij de Lazy Cat en doen nog een sapbar aan. Met een stokbrood onder onze arm wandelen we terug naar huis. Vanavond vullen we onze magen met een soepje en stokbrood. Op het terras genieten we van het uitzicht over de bergen. Het zal warm zijn vannacht. Dit huis heeft geen airco, alleen maar waaiers……tja…wie wat wil zien….

warme groet,

Ria en Linda

11 februari 2020

Je stapt je kamer uit…..het is 24 graden….de zee ruist en je voeten voelen het zand….heerlijk….

We beginnen de dag met een lekker ontbijtje en hebben direct het doe maar rustig aan gevoel. In ene zit daar een toekan op een tafeltje bij iemand. Brutaal als hij is, is hij bezig met het opeten van een oordopje van een hoofdtelefoon. Niet okay, maar ja….haal het maar eens uit zijn snavel. Ondertussen komt er ook nog een nieuwsgierige eenkhoorn vanuit de boom kijken. 

Na het ontbijt hebben we een lange tijd naar de hoge golven zitten kijken. Wat zijn zij machtig. Er lag ook een hele grot boomstam op het strand, maar die legt het toch echt af tegen de ruige zee. Uiteindelijk zoeken we de schaduw op, want de zon brandt en we hebben geen zin om verbrand te raken. Met een briesje in onze rug lezen we verder in onze spannende boeken en zo brengen we de hele dag door tot een uur of vier. Met als enige hoogtepunt dat de toekan deze keer ons op kwam zoeken. Hij onderzocht de brillenkoker, maar kon daar niets mee. Verder lag er niets op tafel waar hij mee weg kon…..tenminste de sleutel lag er ook en die hebben we maar even van tafel gegrist. Op een afstandje zien de toekans er mooi uit, maar van zo dichtbij kijken ze helemaal niet zo vriendelijk.

Einde van de middag wandelen we een klein uurtje over het strand. De zee is aan het opkomen en komt op sommige plekken echt al ver het strand op. Opletten dus…..

Vanavond is het nog zo lekker buiten, dus we blijven wat langer hangen op het terras. Wat een heerlijke dagen hier ondanks dat we geen strandmensen zijn. Een week lang hier zijn zou te veel van het goede zijn, maar we hadden best nog een dag langer hier kunnen blijven. Toch trekken we morgen weer verder…..

zonnige groet,

Ria en Linda

10 februari 2020

Wat een relaxt begin van de dag…..tegen zeven uur wakker zijn, voelen dat het buiten precies de goede temperatuur is….gaan ontbijten met de  lekkerste eieren tot nu in Colombia met stokbrood en toen……gewoon nog even terug de hangmat in op ons eigen balkon….gewoon omdat het kon.

Tegen tien uur checken we uit en vragen of de auto nog even mag blijven staan. We lopen naar het strand, maar we zijn zo klaar daar. De zee is nog steeds woest en het is vloed, dus geen wandeling voor ons daar.

Op ons gemakje terug naar de auto om toch maar aan te rijden naar ons volgende huisje. Het ligt maar 37 kilometer verderop, maar we gaan er toch ruim een uur over doen zegt Google. Dat belooft wat voor de weg dan.

Onderweg komen we met regelmaat indianen tegen vanuit deze omgeving. Mooi gekleed in ecru kleurige kleding. Jammer dat we ze niet kunnen fotografen. Het is rustig op de weg. Het is wat bewolkt vandaag, dus de zee kleurt niet zo mooi turquoise op als gisteren. 

Uiteindelijk slaan we van de weg af naar naar ons nieuwe huis. We zijn wel te vroeg, maar dan wachten we wel op het strand. Door de bananenplantages aan de ene kant en het strand aan de andere kant rijden we over een ruige weg vol met kuilen en bulten. De weg wordt steeds smaller. Op een gegeven moment een poort met een mannetje. Of hij ons kon helpen….denk het wel….we willen naar het blue mango hotel. We mochten door. Op die smalle weg komt een tegenligger, maar die rijdt er vast vaker. Ria krijgt instructies van die man en zo passeren we elkaar.

Helemaal aan het einde van de weg ligt het hotel. We worden hartelijk ontvangen en mogen al in onze kamer. We zijn in het paradijs aangekomen. Wat is het het relaxt hier! Privé strand, zwembad, bar en restaurant en palmbomen…..hier houden wij het wel een paar dagen vol.

We vinden een lekker plekje onder de palmbomen en brengen hier de middag door. Wij zijn helemaal geen zon, zee en strand mensen….maar hier is het echt goed toeven.

Alleen vanavond voor de allereerste keer hier in Colombia komt er iets op het bord van Linda te liggen wat ze echt niet op gaat eten. De stukjes kip zijn te redden, maar er lijkt wel iets van wortelstamp naast te liggen met een geur waar je echt niet blij van wordt. Gelukkig had Ria de vangst van de dag met cocosrijst. De cocosrijst is aan Ria niet besteed, dus we happen wat van elkaars bord. Ach…..de eerste keer op al die weken hier…..valt dus reuze mee!

Zonnige groet,

Ria en Linda

9 februari 2020

Eerst maar weer een een flinke voorraad water kopen, want bij deze temperatuur moeten we goed drinken en dus water op voorraad hebben. Het winkelcentrum is al versierd voor carnaval. We zagen gisteren in de straten van Santa Marta ook al kleding voorbij komen. Dat was in Panama twee jaar geleden niet aan de orde. We worden nieuwsgierig, maar denken er nog niet aan…..dat is pas aan het einde van onze vakantie.

We rijden via het landgoed waar Bolivar begraven ligt en tegenwoordig een museum heeft. Ze zijn hier flink aan de weg aan het timmeren, maar wij checken nog even wat het museum ons zal brengen en besluiten het te laten voor wat het is.

op ons gemakje rijden we naar Palomino. Een gehucht aan de zee met een hele relaxte sfeer, zegt men. Onderweg moeten we stoppen bij een aantal militairen. Hun Engels is beroerd, maar er wordt duidelijk gemaakt dat ze in onze kofferbak willen kijken. Dus klep open…..ooooohhh turismo….en we mochten doorrijden. Ze moesten er zelf erg om lachen. We zijn al een aantal keren door de politie aan gehouden, die staan hier aan de lopende band aan de weg, maar dan mochten we altijd direct door als we zeiden geen Spaans te spreken.

We zijn te vroeg bij ons huis, maar we krijgen een welkomstdrankje en mogen lekker in de tuin genieten van de mooie omgeving. Aan het einde van de middag lopen we even naar het strand. De rode vlag wappert, maar de zee staat hier ook bekend om zijn gevaarlijke stromingen. We pakken er wat te drinken en kijken naar de hoge golven. 

Vanavond besluiten we niet naar Riohacha te rijden. Deze stad is de poort tot het indianengebied, maar dat gebied mogen we niet in. Dus waarom zouden we deze rit maken. We komen dan tevens aardig in de buurt van de grens met Venezuela en dat is een No go area. We zakken morgen dus iets verder terug naar Santa Marta. 

Warme groet,

Ria en Linda

8 februari 2020

Vandaag maar eens te voet Santa Marta ontdekken. Ons huis ligt bijna naast de kathedraal, dus het is logisch om daar te beginnen. Een prachtig wit gebouw en erg eenvoudig ingericht. De kerk is voornamelijk mooi als de zon er op staat te schitteren. We lopen wat door de straten en voordat we het weten zijn we al bij de zee. We bewonderen het beeld van Simon Bolivar met de zee in zijn rug en een strak blauwe lucht boven hem.

Daar we de afgelopen weken steeds de zon op zochten, zoeken we nu steeds de schaduw op. Het is weer even schakelen naar de warmte. We weten dat het weer snel gaat wennen. Op zee zien we jachten liggen, maar ook containerschepen. Santa Marta was vooral bekend om de haven van waaruit de bananen verscheept werden. We zien nu de containers van Dole staan, dus de ananassen vertrekken ook vanuit hier waarschijnlijk.

Er lopen heel wat mannen hoedjes te verkopen en het is ook bijna een must om hier iets op je hoofd te dragen. Er staan tevens schitterende beelden van indianen aan de boulevard. De indianen leefden voornamelijk hier in de Siërra Neveda. 

We zoeken een terras op en bestellen een sap. Grappig….geen sap, maar hij had wel bier. Jaja….om tien uur drinken wij altijd bier. We zoeken een ander terras op. We proberen hier eens een meloensap en die smaakt prima. Af en toe komt er iemand eens iets proberen te verkopen. De één heeft het nodig om zijn gezin te onderhouden, de ander laat een hand met een vinger te veel zien en heeft het nodig voor een operatie…..maar steeds weer bedanken we vriendelijk. De één gaat hier relaxt mee om en de ander hoor je lelijke dingen zeggen, maar die verstaan we toch niet. 

We lopen verder door de straten en zien ook nog geweldig mooie muurschilderingen. We kunnen onmogelijk van al die schilderingen foto’s maken, maar het is verleidelijk. We raken iets verder uit het historisch centrum en moeten steeds vaker over een zwerver heen stappen. We besluiten maar om te draaien. Het voelt niet dreigend, maar laten we het zo houden.

We vermaken ons prima op het plein bij de kathedraal. Het is mooi om te zien hoe het dagelijkse leven hier aan ons voorbij trekt. 

Tijd voor een ijsje en die scoren we bij een Italiaanse ijssalon. Smikkelen…. van ijs krijg je dorst, dus tijd voor een sapje. Pech voor deze dames….de electriciteit is uitgevallen in de straat. De beste man had wel water voor ons. Prima….we zitten hier goed in de schaduw.

Aan het einde van de middag settelen we ons weer op het kerkplein. Er komt meer schaduw dus er komen ook meer mensen tevoorschijn. Karren met koffiekannen en sigaretten, rijstepap en ijsjes komen voorbij. Iedereen lijkt elkaar te kennen. De politie vraagt de zwervers vriendelijk te vertrekken als zij voor de kerk liggen of doelloos op het plein lopen.

Als we s avonds terug lopen na het eten is het plein bijna ontdaan van zijn kraampjes. De vuilnisman veegt de straat. De kerk is gesloten en op de bankjes op het plein komen de zwervers weer te voorschijn. Wonderlijk hoe zo’n dag verloopt.

Vanavond besluiten we dat we morgen weer verder trekken. Maandag mogen we niet met auto weg, dus het was of zondag vertrekken of dinsdag. Nu klinkt de muziek hier door de straten en zijn de mensen vriendelijk, maar nog twee dagen hier verblijven is voor ons te veel.

We trekken nog wat verder naar het Oosten om het daar nog eens te ontdekken.

zonnige groet,

Ria en Linda

7 februari 2020

Wakker van de wekker….tja….soms is het net de echte wereld tijdens de vakantie. We gingen als een speer deze ochtend en lagen voor op schema totdat we wilden gaan uitchecken. Een mijnheer voor ons had een hele lange draai en wij zagen de tijd weg tikken. Daarnaast was er nog iemand die wel dacht dat hij even voor kon….een snel Spaans sprekende man en wat doe je er tegen? Toen gebeurde waar we eigenlijk wel een beetje bang voor waren. We moesten nog wat betalen? Op onze vraag wat: de minibar. We wisten zeker dat dit niet kon en vroegen of het toevallig om 2’jus d’orange ging? We lieten ons bonnetje zien wat we betaald hadden. We hadden dit in de middag op het terras genuttigd en in de avond na ons avondeten afgerekend. Dat bonnetje van de middag moest nog ergens zwerven. En jawel….daar was het deze ochtend. Gelukkig werden we geloofd en kwam er een creditfactuur. Maar de tijd tikte weg. We ging dus iets later de deur uit dan gepland. Het verkeer was druk…..en schoot echt niet op. We werden toch wel wat onrustig, maar over de files heen kun je niet….zelfs niet met een Volkswagen Tiguan. Het was inmiddels al kwart over negen, maar het vliegveld lag in het zicht. De auto inleveren en nee…..we moesten mee terug om de check te doen. Logisch natuurlijk, maar ze nemen hier de tijd. Racen naar de check in en daar te horen krijgen dat de gate aan het sluiten was en we dus niet meer mee mochten. Een vloek en een zucht…..maar het was nu eenmaal zo. In en uitademen…..we werden doorverwezen naar de balie van de vliegmaatschappij. Onze tickets moesten omgeboekt worden. We kregen de vlucht van kwart voor twaalf. We zaten niet naast elkaar, maar ach een vlucht van anderhalf uur moet kunnen.

Tijdens het boarden gaven onze zitplaatsen een foutmelding. Voor Linda lag al een nieuw ticket klaar en Ria kreeg een handgeschreven ticket mee. We stappen het vliegtuig in en we moesten zo lachen. Inmiddels zaten we wel naast elkaar….business class…..dit maakte de stressochtend spontaan weer goed. Jammer dat de vlucht maar zo kort duurde. 

Op de vluchthaven van Santa Marta mochten we de auto pas om vier uur ophalen. We gaan daarom eerst iets drinken en gaan ons omkleden. Hier is het namelijk rond de eenendertig graden, dus mogen er wel wat laagjes uit. Tegen half vier gaan we het gewoon proberen. De dame maakt ons duidelijk dat we eigenlijk pas om vier op de lijst staan, maar ze wil ons wel helpen. We hebben, denken we, wel vier lijstjes in moeten vullen met gegevens. Maar zij bleef lachen en wij ook.  Op een gegeven moment krijgen we een blaadje met een Google Translate boodschap. Had ze goed gedaan…..wij konden op ons gemak lezen wat wel en niet de bedoeling was de komende drie weken. Ongelooflijk maar ook hier een rijbeperking. In Santa Marta mag je op maandag tussen zeven en zeven uur geen auto rijden in het historisch centrum. In Cartagena is er op vrijdag een rijbeperking in de ochtend en in het begin van de avond. Bofkonten dat we zijn, maar met alle geduld schreef de dame zelfs op om welke data het dus precies ging. En echt….om vijf over vier lopen we naar buiten om de auto op te halen. Dus hoezo te vroeg? 

De komende drie weken zal een rode Duster onze iron Horse zijn. We merken direct het verschil met onze witte iron Horse. We waren wel wat verwend. Maar goed….ook voor deze gaan we lief zijn, zodat hij ons overal naar toe gaat brengen.

Toen we aankwamen bij ons hotel waren we benieuwd waar onze auto zou gaan blijven. We wonen nu midden in het centrum, maar we  werden verzocht om het hotel heen te rijden en daar konden we parkeren. We zien inderdaad een bordje met de naam van het hotel. We bellen aan. Een mannetje doet open en laat ons een soort van garage inrijden zoals we in Nederland wel kennen bij de gezinswoningen. Echter paste dit precies en konden de deuren eigenlijk niet meer open. Maar de truc van de dag……we gingen omhoog….het was gewoon een autolift. We gingen naar de tweede verdieping en daar was de parkeergarage. 

We moeten nu weer even wennen aan de kamer. Het is eigenlijk helemaal niet klein, maar wat waren we verwend in Bogota. Even afkicken hier…..

Het is inmiddels al donker en we hebben natuurlijk nog niets van de stad gezien. Toch moeten we gaan eten……we vragen Google maps om raad en deze geeft ons richting. We belandden in een grillrestaurantje en eten heerlijke kip. Tegen acht uur lopen we terug naar huis. Morgen maar eens bij daglicht kijken waar we terecht gekomen zijn.

Hasta la vista!

Ria en Linda

6 februari 2020

Rond de klok van half zeven deze ochtend worden we wakker en is het warempel één graad. Brrrr…..dit vraagt om diep onder de dekens te blijven. Toch stijgt de temperatuur altijd weer snel, want tegen 10 uur is het al veertien graden en tijd om op pad te gaan.

We wandelen naar Park 93 en starten daar natuurlijk met een cappuccino. We genieten van het mensen kijken. Vanaf het terras zoeken we een mooi plaatsje in het park. Vandaag begint het boekenfestival hier. We hebben ons op een bankje gevestigd en we worden na een tijdje aangesproken door een jongere. We vertellen ook haar dat we geen Spaans spreken en ze gebaard: wacht even. Ze komt terug met een jongere die wel Engels spreekt. Zij legt uit dat ze voor school nu foto’s moeten maken van mensen op het boekenfestival en wij zagen er wel normaal uit. We moeten lachen en Ria zegt dat we ook normaal zijn. De vraag is of we dus gewoon door willen gaan met lezen en de foto wordt gemaakt. Ach ze kennen ons hier toch niet.

Tegen het middaguur lopen we naar een winkelcentrum om WiFi te vangen, zodat we in kunnen checken op de vlucht van morgen. Ook weer geregeld….we moeten nu alleen nog even uittellen hoe laat we precies weg moeten rijden vanuit huis, maar daar hebben we heel de dag nog voor.

Terug naar het park om verder te lezen in onze spannende boeken. Maar na bijna een hele dag zitten, worden we toch wat onrustig. We besluiten naar een ander winkelcentrum te lopen zo’n anderhalve kilometer verderop. We slingeren door de wijk heen en komen uiteindelijk bij het winkelcentrum uit. Een golden retriever moet eerst onze rugzak besnuffelen voordat we binnen mogen. Waar hij nu op moeten letten van de beveiliger weten we niet helemaal. Maar hij doet braaf zijn werk en draait zijn kop snel om. Een schitterend winkelcentrum, zoals we hem eigenlijk in al die weken nog niet gezien hebben. Ze noemen het al gauw een winkelcentrum, maar dan staat of de helft leeg of het zijn meer van die souvenierskraampjes. Als we het winkelcentrum aan de andere zijde uitgaan, zien we dat de meeste bezoekers weten dat ze hun tas moeten laten besnuffelen. Ze houden hun tas namelijk al voor de golden retriever voordat ze naar binnen gaan.

we komen er tevens achter dat we nu in Zona T zijn beland. Een zone met winkels en uitgaansgelegenheden, die we nu ook mooi gezien hebben. We wandelen door de T en vervolgens op ons gemak terug naar huis. Het is altijd fijn om de rugzak thuis af te gooien voordat we gaan eten. Dan hebben we nauwelijks waardevolle spullen meer bij als we door het donker naar huis lopen.

We gaan lekker eten bij het grill restaurant waar we dinsdag ook zijn geweest. Het vlees was daar heerlijk en ze waren er super vriendelijk. Omdat het vlees er zo goed is, nam Ria de zalm. Haha… Dit keer sluiten we niet af met het goddelijke toetje daar, maar nemen een koffie met een amaretto. Worden we lekker warm van voordat we naar huis moeten lopen. We lopen door het uitgaansgebied naar huis en zien een lange wachtrij voor een discotheek. Ook hier begint het uitgaan op donderdag waarschijnlijk. We hebben het hier eerder deze week nog niet zo druk gezien.

Bij thuiskomst de rugzakken ingepakt, want morgen mogen we weer gaan vliegen. Alles moet dan weer netjes ingepakt zitten. Er is morgenochtend een rijbeperking voor ons kenteken, maar pas na half negen weg rijden durven we ook niet en voor zes uur al op het vliegveld zijn is ook zo wat. We gaan de gok maar nemen om om acht uur weg te rijden. Wat is het ergste wat ons kan overkomen? Hopelijk alleen een boete en geen eenzame opsluiting op brood met spinnenkoppen.

vrolijke groet,

Ria en Linda

5 februari 2020

Jeetje wat was het nog koud om 7 uur….vier graden….brrr…we hebben de tijd genomen voor ons ontbijt. Vervolgens op ons gemak bekeken hoe we het beste bij Cerro de Monserrate konden komen en hoe we dan die berg op zouden gaan. Zwaar denkwerk 😉

De bus had twee opties, volgens de OV app die we gevonden hebben. Optie één de langzame bus en optie twee de zogenaamde metrobus. Wij gingen voor optie één: we zien dan nog eens wat van de stad en bovenop de berg is het waarschijnlijk nog kouder dan hier. Op naar de bushalte….wij wachten, wachten en wachten. We zagen heel wat bussen voorbij komen, maar niet het busnummer wat wij nodig hadden. Wij dubben…het kan zijn dat de bus nog moet komen of het kan zijn dan die bus hier nooit gaat komen. We besluiten voor optie twee te gaan, maar dat hield in dat we naar een andere bushalte moesten lopen…..een minuut of twintig verderop. Ach daar draaien wij ons hand niet voor om. We lopen door een leuk gebied waar zij een voetgangerszone aan het maken zijn en voordat we het wisten waren we al bij het metrostation.

Inmiddels deed de zon al weer aardig zijn best en was de temperatuur goed opgelopen. We gaan op zoek naar het punt waar we of met de kabelbaan of met de funicular naar boven kunnen. De echte pelgrims lopen natuurlijk naar boven, maar dat gaat zo’n twee uur kosten. Daarnaast ligt de berg op 3150 meter hoog, dus dan hangen onze tongen halverwege wel op ons knieën ook al zijn het maar 1500 tredes. De keuze voor kabelbaan of funicular is zo gemaakt….de kabelbaan is niet aan het werk. Het ding gaat steil omhoog, maar wat een uitzicht geeft het. Eenmaal boven lopen we via de kruisweg verder naar boven naar de kerk. De kerstsfeer is hier nog niet weg. Er hangt nog verlichting (niet aan natuurlijk), wat het gelijk ook wat kitschiger maakt. De beelden van de kruisweg zijn wel mooi vorm gegeven. Het witte kerkje staat de schitteren op de berg. Het is eenvoudig ingericht, maar het straalt zoveel rust uit. Achter in de kerk is nog een moderne kapel gebouwd, wat weer een ander zicht geeft. Terwijl we van die kapel terugkomen begint net de mis in de kerk. We lopen door naar buiten, maar via de speakers hoor je buiten ook de mis en de muziek die er gemaakt wordt. We kunnen ons voorstellen dat wanneer je onderweg bent naar boven dat het je kracht geeft om door te lopen. 

Wij genieten van het uitzicht. Het is helder, dus ook het vliegveld kunnen we zien liggen. De enorme torens in de stad, maar ook het voetbalstadion zijn goed te onderscheiden. 

We kiezen ook voor de makkelijke weg naar benenden. We hebben tenslotte vakantie. Eenmaal beneden lopen we via de universiteitscampus richting La Candelaria. De wijk waar we eerder deze week ook al waren. De eenzame planeet verwijst naar een koffiebar, dus daar gaan we maar eens kijken. We doorkruisen de hele wijk en vinden de koffiebar. We drinken daar een lekker bakske koffie en geven onze voeten even rust. Ondertussen bedenken we hoe we de middag verder vorm gaan geven. In Medellin hebben we kennis gemaakt met de kunstwerken van Botero. Hier in Bogota hebben ze een museum van hem. We gaan dus kijken naar zijn kunstwerken. We hebben geen spijt dat we dit gedaan hebben. De beste man heeft een bijzondere visie op verhoudingen van mens en dier, maar daardoor heeft het ook allemaal wel weer wat. Ook hier maken we gebruik van het terras wat zij hebben. Even uitrusten….en onze vochthuishouding op peil brengen.

Om half vijf is het wel tijd om naar huis te gaan. We nemen de snelle bus maar. Het is druk in de bus, dus we moeten de hele rit staan en dat vinden de voeten iets minder leuk. We stappen uit bij het Heldenmonument en weten inmiddels de weg terug naar huis wel te vinden.

Wat een mooie dag hebben we toch weer gehad!

vrolijke groet,

Ria en Linda

4 februari 2020

Vandaag staat alles in het teken van mañana mañana….ofwel rustig aan, hè. We staan vertraagd op en ontbijten op ons gemak. Het zonnetje is er deze ochtend al, maar de temperatuur is nog laag. 

Vandaag gaan we naar Parque 93. Dat is makkelijk te lopen en hebben we gelijk onze beweging gehad. Laten we maar eens starten met een cappuccino bij onze vriend Juan Valdez. Een plekje op het terras in het zonnetje, maar al snel voelen we de temperatuur achter het glas oplopen. De zon brandt. We lopen een rondje over het park. Ze zijn de voorbereidingen aan het treffen van een festival die donderdag begint en tot en met het weekeinde zal duren. Een boekenfestival omdat het park 25 jaar bestaat. Het ziet er al gezellig uit. Allemaal tentje en vlaggetjes en er staan gekleurde tafeltjes en stoeltjes. 

Vandaag worden we aangesproken door een drietal studenten journalistiek. Of we mee willen werken aan een interview? Dat we geen Spaans spreken is geen probleem….zij proberen het in het Engels, maar het gaat voornamelijk om woorden in het Nederlands. We worden vastgelegd op camera. Grappig, hoor. 

We zoeken een schaduwplekje met een klein beetje zon en settelen ons daar met onze boekjes. Heerlijk lezen op het terrein wat later in de week in het teken staat van lezen. We houden het hier wel een paar uur vol. Na zoveel gelezen te hebben wordt het tijd om onszelf te verwennen met een ijsje van de echte ijscoboer. Mmmmm….lekker hoor…

We wandelen nog wat door deze buurt en uiteindelijk besluiten we op het terras van ons hotel wat te drinken. Vers geperste jus….we hebben uitzicht op het pleintje en kunnen wat mensen kijken. Wij komen de middag zo wel door.

Vanavond eten we een keer thuis. We hebben een leuke serveerster die eigenlijk geen Engels spreekt, maar het wel probeert. Wij proberen ons beste Spaans op haar uit. We hebben in ieder geval plezier met elkaar. De kok is goed in ontbijtjes maken, maar zeker ook in avondeten (en toetjes) maken. We missen alleen ons avondwandelingetje na het eten nu. Terwijl we aan het eten waren begon er een hardloopclinic op het pleintje. Een leuk uitzicht op mensen die afgepeigerd worden en hun grenzen aan het op zoeken zijn.

vrolijke groet,

Ria en Linda

3 februari 2020

Wat een heerlijk ontbijt deze ochtend….stokbrood (wat smaakte), tomaatjes, croissantjes, verse jus…..wat een genot!

Het is nog maar acht graden deze ochtend als we vertrekken. Toch maar lange broeken aan en een vestje. Ze beloven ons warmer weer, maar het is nog niet zo ver. We wandelen naar een bushalte. Het was even puzzelen, maar met een gevonden app m.b.t. busvervoer in Bogota kwamen we een heel eindje. Één ding gemist: je moet een soort van chipknip hebben om de bus in te kunnen. Dat hadden we dus niet, maar een aardige dame hielp ons. Zij checkte twee keer in voor ons en wij gaven haar 4400 peso’s. Bij de buschauffeur hadden we aangegeven naar park Bolivar te willen. Wat een rit….we reden met de zogenaamde Azul, de blauwe bus. De bus ging van links naar rechts door het verkeer en stilletjes aan werd het toch warm in de bus. De chauffeur riep dat we bij het park waren, dus wij eruit. We stappen uit en kijken elkaar aan….heb jij het idee dat we midden in de stad zijn? Nope! We kijken in de reisgids en we zien het al…..we hadden bijna twaalf uur geslapen afgelopen nacht en we waren nog niet goed uitgeslapen….we hadden niet naar het Bolivar park gemoeten, maar naar Bolivar plaza. Ach….het lag maar bijna acht kilometer verderop. Chips….geen buskaart, dus tja….we konden niet zomaar de bus pakken. Op zoek naar een busstation, want de aardige dame had ons uitgelegd dat we daar een chipknip konden aanschaffen. Wij wandelen…door een klein parkje, langs dure huizen, langs een wijk met allemaal autogarages….maar we kwamen er! Ach we hebben wat gezien van de omgeving. De dame achter het loket was iets minder gezellig. We begrepen elkaar niet direct en ze keek ons bijna hopeloos aan. Maar ook hier kwamen we uit. Één chipknip met genoeg saldo voor ons beiden. 

Op zoek naar de volgende bushalte om wel bij de plaza uit te komen. Ook deze vonden we weer en het kostte ons bijna een uur om in het centrum te komen. Relaxte dag dus! Deze keer klopte de route en stapten we midden in het centrum uit. Eerst even wat drinken, want dat moet je hier wel genoeg doen. Bogota ligt vrij hoog en zij raden daarom aan genoeg te drinken. Vervolgens lopen we naar het plein via de winkelstraat. Een groot plein met oude gebouwen er aan….de kathedraal en regeringsgebouwen. Mooi hoor! Vervolgens lopen we straatjes in met historie. Het ene straatje al iets beter opgeknapt dan de ander, maar er wordt hard gewerkt. We zien hier wel meer zwervers dan dat we de afgelopen weken hebben gezien. Niet vervelend, maar wel opvallend.

De zon is inmiddels lekker gaan schijnen en de wind iets gaan liggen. Het is prima toeven hier. Vanmiddag nemen we een heerlijke cappuccino met een amaretto. Lekker….

Tegen vier uur besluiten we terug te gaan met de bus. We willen eigenlijk voor het donker terug zijn in de omgeving van ons hotel. Nieuwe uitdaging….de weg terug naar huis vinden met de bus. We besluiten de transmillinum te proberen. Bogota wilde in het verleden een metrolijn, maar dit kwam maar niet van de grond. Wat is het wel geworden? Deze buslijnen, die deels een eigen baan hebben in het verkeer waardoor ze sneller van a naar b kunnen komen. We vinden de juiste bus na wat puzzelen. Jeetje…..een ritje in Joris en de Draak is niets bij een busrit in Colombia. Maar ook nu komen we weer goed aan. Het is inmiddels vijf uur en dat is een mooie tijd om onze spullen thuis af te gooien en te bedenken waar we gaan eten.

We gaan bij een grill restaurant eten. We worden geholpen door de baas, want de rest van de obers kenden geen Engels en ons Spaans was te weinig. We genieten van een heerlijk stuk koe…..botermals….het stuk van Ria wordt aan tafel gesneden. We besluiten hier ook maar eens een toetje te nemen. Hij raadt ons een toetje aan. Een brownie met ijs en chocolade geflambeerd in heerlijke rum wat ook aan tafel klaargemaakt werd. Wat een feestje vanavond. Hij had niets teveel gezegd….lekker dat sterk spul. 

We wandelen op ons gemak terug….kan het eten wat zakken. De temperatuur is inmiddels weer flink gedaald, maar daar voelen we niets van….wij zijn lekker verwarmd net.

warme groet,

Ria en Linda