Van Gawler naar Coorong National Park

Geschreven op 24 november 2014 door ikke
23 november:
Deze ochtend hadden we wat langer nodig om te kunnen vertrekken, omdat de tent aan de binnenzijde aardig vochtig wat geworden. We stonden met de tent niet in de ochtend zon, dus we moesten onze tent even verplaatsen naar onze buren. Geen probleem vonden ze dat. De buurman is in 1965 op 8-jarige leeftijd vanuit Nederland naar Australië gekomen en vroeg ons waar we vandaag naar toe zouden rijden. We hadden het Coorong Nationak Park op het oog, omdat hier ook nog een route ligt voor een 4×4. Nu hebben we er nog één, dus is jammer om deze kans te laten schieten. Hij geeft tips hoe we daar via een mooie route zouden kunnen komen. Hij had echt niets te veel gezegd! We rijden door de wijngaarden, aardbeienvelden, graanvelden enz. Het is heuvelachtig en natuurlijk ontbreken de bordjes met overstekende kangoeroes ook niet.
We komen aan in Goolwa en op de kaart leek eigenlijk dat we daar het National Park in zouden kunnen gaan, maar we konden de afslag niet vinden. We zijn bij het informatiecentrum gaan vragen of het mogelijk was, maar volgens deze dame kon het echt niet. Ehm…..lichte twijfel hadden we nog wel, maar toe maar. We zijn een stukje terug gereden en vervolgens via polderwegen van gehucht naar gehucht gereden. Schitterend langs een groot meer met vele vogels. Met een pontje zijn we overgegaan en zo komen we in Meningie aan. Hier begint de route, die we graag nog willen rijden. We stoppen hier bij een camping aan het meer Albert. We hebben ons kamp opgeslagen aan het meer. Schitterend….de pelikanen varen voorbij afgewisseld met eenden en andere gevogelte. De roze papegaaien zitten in de bomen……wat hebben we het toch goed. We hebben nog wat brood over, dus koken water voor een soepje en eten daar ons brood bij. Morgen zal de bakker wel open zijn voor vers brood.
Gisteren vertelde overigens een Australiër ons dat dit jaar het warmste jaar sinds 50 jaar is in Australië. Dus ook voor hen zijn dit extreme temperaturen.
Morgen gaan we weer terug richting Adelaide, zodat we daar ook nog een paar dagen hebben om te ontdekken en ervaren voordat we de autowissel gaan doen.
Vrolijke groet,
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda | 1 reactie

Woomera

Geschreven op 23 november 2014 door ikke

22 november:

Vannacht heeft het gespookt, maar wij lagen gelukkig hoog en droog. Onweren, bliksem en regenen….het was goed nat toen we op weg gingen. Nu we hier toch waren zijn we even down town Woomera gegaan. Midden in het centrum hebben ze een aantal vliegtuigen, bommen en ruimtevaartzaken van rond de jaren 70 tentoongesteld. Leuk om een keer gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat. Het lijkt wel of een groot deel van Woomera opgebouwd is uit Amerikaanse units, die langsgaan omgebouwd worden tot hotels of motels. We hebben eigenlijk een tankstation nodig, maar helaas…..we richten ons op Pimba. Daar begint namelijk de Highway weer, dus zal wel benzine in de buurt zijn. Jawel….een roadhouse met tankstation. Jolly Jumper wordt voorzien van energie en we zakken op ons gemak af naar Port Augusta. Een stadje aan de golf van Spencer. Volgens de boeken een stadje wat zijn identiteit nog niet echt kent. Het is een knooppunt als het ware…..mensen vertrekken vanuit hier naar de outback, naar de bergen, richting Perth….dus wat zijn ze eigenlijk…..wij denken “een knooppunt”.  We vinden het tijd voor een bakske koffie en omdat het zondag is krijgen we er iets lekkers bij. We vinden een gezellig café en concluderen dat hier in het zuiden meer winkels open zijn op zondag dan in het noorden. Omdat we natuurlijk ook nog een lunchtijd krijgen vandaag kopen we bij de bakker nog een brood en wat beleg bij de supermarkt. Daar kijken we op de bon….en zien dat het zaterdag is….. Jawel….de winkels zijn open en we leven een dag vroeger dan we dachten. Hahah…beter zo dan andersom. Via de kust zakken we naar beneden richting Adelaide. We nemen binnenwegen en rijden als het ware door de polder. De boeren zijn hard aan het werk om hun hooibalen te maken. We zien schitterende zoutmeren, die rood/roze kleuren in de zon. Het is hier echt anders. We komen uiteindelijk in Gawler uit. We schatten zo’n 100 kilometer voor Adelaide. We zetten ons tentje op en wandelen richting het centrum om wat te eten. Echt de borden zijn hier zo vol! Je krijgt waar voor je geld. Wat trouwens ook opvallend is, is dat de diesel hier 40 cent goedkoper is dan in Pimba. Het is de moeite waard om nog eens op de bonnen te kijken wat het verschil is met de echte outback. Waarschijnlijk schrikbarend. Tot de volgende keer! Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | 1 reactie

Oodnadatta

Geschreven op 23 november 2014 door ikke
21 november:
Gelukkig werden we vannochtend wakker en konden we nog gewoon onder de grond uit…..ondergronds kamperen is dus te overleven. 🙂
Het slapen onder de grond is wel gehorig. Iedereen die op een luchtbed lag konden we horen draaien. Het was aangenaam warm en er brandde een lichtje naar de uitgang toe, dus de weg naar buiten was altijd te vinden.
We bezochten het museum in Cooper Pedy, maar bracht weinig nieuws meer ten opzichte van de tour die we gisterenavond gedaan hadden. We beklommen een uitkijkpunt en het is dan wel grappig om te zien waar schoorsteentjes uit de grond komen. Zo is dus prima te zien waar de mensen onder de grond wonen. We bezichtigen nog een orthodoxe ondergrondse kerk, maar we vonden de katholieke kerk van de dag er voor mooier. We drinken een bakje koffie op een andere uitkijkpunt en komen tot de conclusie dat het toch een bijzonder stadje is. In de omgeving zien we allemaal bergen zand, van het mijnen. Er staan overal (oude) mijnmachines….het oogt erg rommelig.
Bij de bakker kopen we nog een heel brood, want we weten niet of we überhaupt nog een winkel tegen gaan komen vandaag. Voordat we de weg opdraaien staat er een groot bord dat we een afgelegen gebied gaan betreden. We moeten dus voldoende water, benzine, eten, reservebanden, touw enz bij hebben. Nou een aantal zaken hebben we zeker, maar niet alles…..we rijden toch door.
We rijden door een gebied waar echt niets lijkt te zijn. Uitgestorven….het blijkt dat hier diverse filmopnames zijn geweest van films waar nucleaire rampen zich afspeelden. Na zo’n 2,5 uur kwamen we in William Creek aan. Jawel er wonen wel 12 mensen hier. Er staat een hotel met benzinepomp en een camping met bar. We drinken er wat en raken aan de praat met het barmeisje. Zij blijkt uit Duitsland te komen en al zo’n jaar hier te verblijven. Ze heeft een werkvisum en vindt het geweldig hier. Bijna ongelooflijk. We hadden gedacht vanuit hier naar Lake Eyre te rijden, maar dit is een weg van ruim 60 kilometer enkele reis en erg ruig. Volgens de barjuffrouw zien we op het uitkijkpunt net zo veel als het afdalen van deze weg. We rijden langs de afslag en zien dat we ook een Desertpas hadden moeten hebben dan, dus het besluit is snel genomen. Lake Eyre is Australisch laagste punt en ligt zo’n 14 meter onder zeeniveau. Het is een binnenzee en staat vaak droog…..het is dan een grote zoutvlakte.
We volgen de Oodnadatta track. Deze loopt langs de oude “Ghan” spoorlijn. We zien oude spoorrails, oude spoorgebouwen, bruggen, watervoorzieningen enz. en dat allemaal door de outback. Rode zandheuvels wisselen af met droge gewassen en vlaktes met niets. Af en toe lopen er koeien door de omgeving.
Inmiddels zijn we heel wat uren verder en worden we ineens geconfronteerd met een splitsing. Gaan we naar Marree of kiezen we voor Roxby Down? We waren er eigenlijk nog niet echt over uit welke route we wilden nemen, maar we moesten een keuze maken. We kozen voor Roxby Down. De omgeving werd anders en de kangoeroes kwamen weer te voorschijn. Wat zijn het toch schitterende beesten. We kunnen nauwelijks foto’s maken, maar we genieten van deze momenten. We rijden langs een groot mijngebied. Ze hebben hier uranium, ijzer en goud in de grond zitten. Ze verwachten nog heel wat van deze mijn. We komen aan in Roxby Down en het lijkt echt een stadje opgetrokken te zijn voor de mijnwerkers en hun gezinnen. We vinden geen slaapplek hier en bedenken of we echt gaan zoeken of dan maar doorrijden naar Woomera. We kiezen voor het laatste, want het is inmiddels 19 uur en willen eigenlijk geen tijd meer verliezen voordat het donker wordt. Woomera is nog geen 90 kilometer verderop en we hopen daar meer geluk te hebben.
We rijden langs een heel gebied, waar vroeger de Engelse atoomproeven hebben gedaan. Ook de Amerikanen hebben nog lang gebruik gemaakt van dit gebied. Australië weet eigenlijk niet echt of mensen schade oplopen van de dingen die destijds zijn gebeurd. Het ziet er uitgestorven uit en de eerste camping die we aandoen laat geen gasten meer binnen na 20 uur. Jammer want wij staan om 20.05 uur aan de deur. We zoeken verder. We komen uiteindelijk bij een hotel uit en besluiten dit maar te doen. De volgende plaats ligt namelijk 193 kilometer verderop en we willen niet rijden in het donker.
We belandden op een best leuke kamer en we komen hier de nacht wel door! We eten nog wat brood en denken vooruit. Wat worden onze volgende bestemming voor Adelaide?
Jullie lezen het de volgende keer weer wel!
Warme groet,
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda | 2 Reacties

Coober Pedy via Painted Desert

Geschreven op 20 november 2014 door ikke

20 november:

Vandaag mochten we uitslapen…haha…dus werden we om 7 uur wakker. Ach dat is toch zo’n 3 uur langer dan de afgelopen 2 nachten. Dus we mogen niet mopperen wel. 😉 We ontbijten deze keer bij het motel, omdat we geen brood meer op voorraad hebben. Hij verkoopt lekkere warme croissantjes voor het ontbijt, dus genieten. Rond 9 uur rijden we aan en we kiezen voor de weg langs de Paintend Desert. Gravelroad dus….er valt af en toe een druppel regen, dus we moeten even in de gaten houden of de weg ook open zal zijn. Aan het begin van de weg geeft het bord aan dat alle wegen open zijn, dus op goed geluk. Onze witte auto verandert langzaam in een rode…..het begint echt op een 4×4 te lijken. Gelukkig stopt het al snel met regenen en trekt de lucht open. De bergen hier hebben mooie kleuren die vloeiend in elkaar overlopen. Het lijkt wel geschilderd (haha). In de ongeveer 250 kilometer die we gereden hebben vandaag zijn we wel 2 auto’s tegen gekomen. We hebben wel een Dingo zien lopen en ook de kangoeroe die we zagen blijft mooi. Hij was best nieuwsgierig en keek op wat we gingen doen. Uiteindelijk sprong hij weg, maar ze bouncen echt zo gaaf! Na vele kilometers door de woestijn kwamen we rond 14 uur aan in Coober Pedy. We hadden wel en lekker bakske koffie verdient en gingen het eerste café in wat we zagen. Wat een boffers waren we….een Italiaan die goede koffie kon zetten, maar ons ook digderidoos wilde verkopen. Hij had natuurlijk de mooiste, de beste en geen machinaal gemaakte. Ze waren ook schitterend om te zien, maar er hingen prijskaartjes aan om akelig te worden. Hij maar zeggen natuurlijk dat alles orgineel was en handgemaakt en dat kost geld. Jaja….maar dan nog. We gingen dus weg zonder instrument. Hij raadde ons wel een camping aan waar we ondergronds konden kamperen, dus wij de weg vragen en op zoek naar deze camping. WoW…..niet gelogen….dat was gaaf! De camping ligt naast een opaalmijn en daar gaan we vanavond dan ook maar eens in met een tour.  Inmiddels hadden we enorme honger, dus we namen een verlate lunch, maar een vervroegd diner. Prima eten! We liepen nog wat door het dorp heen, zodat we morgen een beetje weten waar we moeten zijn. We pikken wel de ondergrondse katholieke kerk mee. Mooi om te zien hoe dit gedaan is. Het is niet echt een grot om te zien, maar ook weer wel…..tja….worden jullie hier nu wijzer van? We rijden terug naar de camping, want we hebben gemerkt dat we WiFi hebben. We kunnen dus onze verhalen erop zetten van de afgelopen dagen. Jippie…..een signaal aan het thuisfront! Vanavond zijn we met een groepje van 12 de opaalmijn ingegaan naast de camping. We kregen uitleg over waar ze bepalen een mijn te starten en hoe ze dan te werk gaan. Interessant. We hebben wat foto’s gemaakt. Toen we terug boven kwamen was het inmiddels donker, dus laten we hopen dat we straks onze tent nog kunnen vinden. Nog even dit verhaaltje op internet zetten dan is het inmiddels weer bedtijd geworden. We hebben onze tent zonder buitentent opgezet. We konden gaan haringen slaan en ach onder de grond waait het niet en regent het niet. Het was niet echt koud onder de grond en anders de slaapzakken maar verder dicht.  Inmiddels hebben we ook de weersvoorspelling gezien en ze voorspellen 45 graden….OMG!

Een vakantiegroet,

Ria en Linda

Categorien: LieveLinda | 4 Reacties

reisdag van Yulara naar Cadey Homestead

Geschreven op 20 november 2014 door ikke
19 november:
Okay nog één keer dan…..de wekker ging om 4 uur ’s morgens, want we kunnen toch niet hier zijn geweest en niet de zonsopgang bij Uluru gezien hebben. We besluiten wel eerst naar de zonsopgang te gaan kijken en daarna terug te komen om de tent af te breken. We zijn vandaag ondanks de vroege wekker toch iets later op de plaats van bestemming. We zoeken even naar het goede plekje om foto’s te maken. Ook nu is het wachten dat de zon de lucht gaat kleuren en zo Uluru steeds roder maakt. Het is een mooi schouwspel van licht. Als de zon op is rijden we nog even naar de andere kant van de berg, maar de zon piept net boven Uluru uit en het was niet te doen om een mooie foto te maken. Wel zijn we tevreden met wat we hebben! Voor diegene die straks de foto’s zien is het waarschijnlijk al zo dat zij “ene kei naar de andere kei” zien. 🙂
We rijden terug naar de camping en breken daar onze tent af. We drinken nog een bakske koffie en dan rijden we aan. We willen proberen bij Marla te komen vandaag, maar dat zijn heel wat kilometers, dus het is de vraag of dat gaat lukken.
Toch blijft het mooi om door de woestijn te rijden. De rode kleuren, de bomen die dood lijken, maar het niet zijn, de weerspiegeling op de weg en de liters water die er door heen gaan.
We maken af en toe een tussenstop, zodat we de benen even kunnen strekken en wat anders kunnen drinken. We stoppen even bij Curtin Springs en het is grappig om te ervaren hoe snel je je ergens thuis kan voelen. Hier zouden we best even kunnen verblijven, maar helaas we moeten verder. We maken een foto op de splitsing met Kings Canyon. We gaan langzaam het het rode hart uit nu. Heel wat kilometers verder staat een boerderij te koop…..1650 km2 grond en het vee en de bomen e.d. koop je erbij. Mmmm nice….
We bereiken uiteindelijk de Stuart Highway en gaan richting Adelaide. Poeh hé dat zijn nog veel kilometers, maar daar hebben we nog de tijd voor.
Tijdens het rijden hebben we eigenlijk bedacht om ter hoogte van Cadey Homestead het Oosten op te gaan. Dat is de onderzijde van de Simpson Desert. Er ligt daar een mooi gebied (denken we) en dan zakken we zo richting het Zuiden. We willen zeker Cooper Pedy aan doen, maar ook Lake Eyre. We gaan een creatieve route maken. We moeten alleen even na gaan denken hoe we aan geld gaan komen en eten, want sommige plaatsjes hier zijn 10 inwoners groot en daar doen ze echt niet aan supermarkten.
We rijden ondertussen de grens over van het Noordelijk gebied naar Zuid Australië. Ook daar schieten we even een foto. Hier staat langs de weg eigenlijk steeds aangegeven dat we op moeten letten voor loslopend vee. De snelweg loopt door het terrein van de verschillende boeren. Het is hier ook droog en rood. Ze hebben zelfs de kleur van de snelweg rood gemaakt. Af en toe komen we een auto tegen, maar verder niemand. We komen aan in Marla en het is pas 15.30 uur. We besluiten door te rijden naar het volgende plaatsje, zodat we daar morgen de weg af kunnen. Doordat één van ons op zijn telefoon kijkt (muziek halen we uit dat ding) zien we dat we een uur kwijt zijn…..de tijd is een uur vooruit gesprongen. Dat is waar…..dat wisten we eigenlijk, maar geen seconde aangedacht. Nu zijn we ineens later dan gedacht op het volgende plek, maar gelukkig wordt het nu ook later donker.
We komen aan in Cadey Homestead. Jawel een benzinepomp, die ook motelkamers verhuurd, wat cabins heeft en plaatsen voor campers……verder in de omgeving niets te zien…..hij heeft een plekkie voor ons…..we eten ’s avonds in het restaurant en zien wat chauffeurs van roadtrains binnen komen. Het eten smaakt heerlijk. We gaan op tijd naar bed, want het is al een lange dag geweest.
Morgen zien we weer wel!
Warme groet,
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda | 2 Reacties

Uluru en Kata Tutja

Geschreven op 20 november 2014 door ikke
18 november:
Wie heeft het bedacht??? Om 4 uur vannacht ging de wekker. Om 5.47 uur is het zonsopgang en deze wilden we graag bij Kata Tutja (de Olga’s) zien. Het is zo’n 50 minuten rijden, dus we hebben onze tijd nodig. Dus uit de veren, ontbijten en in de auto. Het is een heldere nacht. We zien de sterren en de maan. Het is eigenlijk niet eens zo koud. Om 5 uur gaat het nationaal park open. We komen toevallig klokslag 5 uur door de poort. De plaats om de zon goed op te zien komen is iets dichterbij, dus we waren iets eerder op de plaats van bestemming. Deze keer kwamen er meer mensen. De lucht was ook helderder dan gisterenavond. De lucht kleurde steeds roder, waardoor de Olga’s ook mee verkleurden. Hoeveel foto’s kunnen we maken? Op een gegeven moment moeten we gewoon stoppen. Hier heeft toch niemand iets aan 😉
We rijden direct door naar de wandeling, die we willen maken. Ze waarschuwen overal om je wandelingen voor 11 uur te hebben gedaan als het warm wordt. Sommige tracks sluiten zo ook na 11 uur. Het waait flink door de kloof en dat maakt het weer wel fris, maar het is een prima wandeltemperatuur. Grote stukken gaan over los liggende stenen en laat ons klimmen, maar we lopen dicht langs de rots. Na terugkomst rijden we naar een andere wandelplaats. Dit kan nog makkelijk als je zo vroeg al in touw bent. Deze wandeling ging de kloof in. Ook dit was een flinke trip, maar met zo’n mooi eindresultaat. De zon die tussen de twee kloven door kwam en daarachter weer de hel blauwe lucht. We konden zien waar normaal het water loopt tussen de kloven door, maar het meeste water is opgedroogd.
Toen ook deze wandeling achter de rug was besloten we om ook naar Uluru te rijden. We zouden wel zien wat we al vast konden zien en anders hebben we morgen eventueel ook nog. Op weg naar Uluru reden we langs het Cultureel Centrum. Hier werden wat zaken uitgelegd over de Aborignalscultuur. We zijn hier even door heen gelopen en hebben een stuk film gekeken. De temperatuur begon aardig op te lopen, dus we besloten door te rijden naar Uluru en een wandeling te doen.
Deze wandeling ging langs rotstekeningen, waterplaats en bijzonderheden die in de berg gezien kunnen worden. Aan het einde van de wandeling staat een bankje en wordt er gevraagd daar even te gaan zitten, je ogen te sluiten en te beseffen waar je bent. En vooral te genieten. Heerlijk!
Terug bij de auto rijden we om de berg heen en doen een stukje van de volgende wandeling. Echter is het inmiddels 12 uur en de zo’n schijnt pal op ons hoofd. Het is echt te warm om verder te lopen, dus we draaien om. Het is goed zo. We rijden terug naar huis. Op het plein bij de supermarkt wordt net een digeridoodemonstratie gegeven. Helaas mogen we niet proberen, want van origine mogen alleen mannen het instrument bespelen. Ze vragen deze traditie te koesteren, dus alleen kijken voor ons. Gisteren hebben we overigens ook een traditionele dansvoorstelling gezien. Ze beelden dan voornamelijk dieren uit. Dingo’s, emu’s, kangoeroes enz. De mannen waren helemaal beschilderd.
Thuis zijn we gaan lunchen en toen even relaxen, want poe…..4 uur is echt vroeg.
Vanavond naar de zonsondergang gaan kijken bij Uluru. Het was een mooie verschijning.  Met het verkleuren van de lucht verkleurt ook Uluru mee. Zeker als je de diverse foto’s achter elkaar ziet, zie je het verschil goed. We hebben zeker geen spijt dat we toch ook naar deze zonsondergang zijn gaan kijken.
Groetjes,
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda | 1 reactie

Kings Canyon

Geschreven op 20 november 2014 door ikke
17 november:
Het begint bijna een gewoonte te worden om vroeg op te staan. In de tent wordt je waarschijnlijk toch door het licht eerder wakker. We liepen dus al vroeg door de canyon. Heerlijk. De Rim walk wordt aangeraden, maar is zo’n 4 uur lopen. Je moet eerst steil de berg op. We twijfelen even, maar kiezen er vervolgens toch voor om de route door het dal te lopen. Ook deze is prachtig. We zien hoe steil de rotsen zijn en hoe gelaagd zij zijn. Nog steeds zijn er nog maar weinig mensen op de been.  Na wat kilometers gelopen te hebben, springen we weer in de auto om verder naar het hart van Australië te rijden. We maken een tussenstop bij Kings Canyon Station. Het is een kamelenboerderij zo’n 35 kilometer van de Canyon. We drinken een cappuccino en tanken de auto vol, want het duurt nu heel lang voordat we ergens een tussenlanding kunnen maken. Het is een gezellig tentje in the middle of nowhere. We proberen een Appje naar het thuisfront te sturen, maar zullen voorlopig niet weten of deze aangekomen is. Internet zal de komende periode niet te vinden zijn.
Het is een lange weg, die we moeten rijden. We zien zeker wel mooie dingen. Na heel veel kilometers komen we Mount Conner tegen. Een mooie rode Tafelberg en volgens de boeken de berg die vaak verward wordt met de Uluru. We stoppen even en bewonderen deze berg. We steken de weg over om daar ook over de heuvel te kijken. We zien daar een prachtig droogstaand zoutmeer. We staan met onze voeten in het rode woestijnzand en de zon schijnt op onze hoofden….mmmmmm.
Midden in de woestijn ligt Curtin Springs. Er staan een aantal benzinepompen en ze hebben een Lodge gebouwd. Je kunt hier voor niets kamperen. Je hoeft alleen maar voor de douches 3 AUD te betalen. Echter vinden wij het te ver weg van Uluru. We eten wel onze lunch hier. Een beetje aan de vroege kant, maar als je al zo lang wakker bent….moet er op een gegeven moment weer iets in.
We hebben weer energie en maken ons klaar voor het laatste stukje van vandaag.
We komen op een gegeven moment aan bij Ayers Rock Resort en slaan hier onze tent op. Lekker stukje mals gras waar onze haringen makkelijk in kunnen en lekker zacht ligt. Een voordeel op dit tijdstip in het jaar is dat er plaats zat is. We hoeven niet te reserveren. We zien helaas de lucht een beetje betrekken. Het zal toch niet zo zijn, dat wij de rock niet bij zonsondergang kunnen bewonderen. De zon zal om 19.11 uur onder gaan. We rijden toch naar het nationaal park en zullen daar kijken of we de zonsondergang bij Ayers Rock gaan zien of bij de Olga’s.
Het trekt steeds verder dicht, dus we gokken op de Olga’s. We hebben goed gegokt. De lucht is zeker niet strak blauw, maar er is nog wel sprake van een zonsondergang, dus het licht kan nog enigszins zijn werk doen op de rotsen. Tijdens het wachten zien we nog en een mooie regenboog naast de Olga’s. Er zijn maar weinig mensen gekomen en waarschijnlijk omdat iedereen dacht dat de lucht te ver dicht getrokken zou zijn. Wij hebben in ieder geval geen spijt van deze trip.
Het is wel zo dat we laat terug zijn en we dus pas om 20.30 uur aan het eten zitten. We blijven niet te lang zitten, want morgen gaat vroeg de wekker.
Warme groet,
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda | 1 reactie

Glen Helen

Geschreven op 20 november 2014 door ikke
15 november:
Rond een uur of 8 uur rijden we bepakt en gezakt uit Alice Springs weg. Vanochtend net voor het weg gaan maakten we nog kennis met ongenodigde gasten. In één van de boodschappentassen zat een hele kolonie mieren. Gatsiedarrie wat waren zij met veel. Waarschijnlijk waren ze afgekomen op het open doosje crackers. Alles zat onder! We hadden ook nog een open zakje rijst…..we hebben er maar afscheid van genomen. Na alle boodschappen gecontroleerd te hebben, mochten ze terug in de tas en als een haas de kamer uit.
We startten onze tour bij het graf van de beroemde dokter Flynn. Er ligt een hele grote kei op deze plaats met een gedenkplaatje erbij. Ook het as van zijn later overleden vrouw is bijgezet.
Vervolgens zijn we zo ongeveer 130 kilometer over de Namatjira drive gereden. Aan deze weg liggen prachtige waterplaatsen tussen de kloven van de West MacDonnell. Mooie vergezichten en het zo’n 20 graden koeler dan de afgelopen weken, dus het was prima wandelweer. Het rook weer heerlijk naar de eucalyptusbomen. We kwamen nauwelijks iemand tegen…..heerlijk. Het is dan ook weer wel fijn om onderweg te zijn. Op ons gemakje verplaatsen we ons steeds verder.
Tegen een uur of vier zijn we aangekomen bij Glen Helen. Hier gaan we onze tent opslaan en overnachten. Het is nu een prima temperatuur om in de tent te slapen. 😀
We bakken wat pannenkoekjes als avondeten en we hebben nog wat brood over van eerder op de dag, dus onze buikjes zijn weer gevuld. Bij de laatste pannenkoek begint het te regenen en zijn we de auto maar even ingevlucht. Ach dat heeft ook weer iets knus. Het blijft wel wat druppelen, maar dat slaapt straks lekker in de tent.
Echter is het pas 18.30 uur, dus we gaan dadelijk nog maar wat drinken in het barretje.
Overigens stond bij de wc’s aangeplakt dat er vaak dingo’s op de camping komen. We moeten dus geen etenswaren laten liggen en zorgen dat alle spullen goed opgeruimd zijn. Vannacht dus niet met de tent open slapen……we zullen toch morgenochtend wakker worden met aan ons voeteneinde een dingo op een rolletje (hihi).
Morgen gaan we proberen in Kings Canyon te komen via de Mereenie loop. Dit is een weg, die alleen met 4×4 gereden mag worden. Vandaag zijn we ook al een aantal keer over een onverharde weg naar diverse kloven gereden, dus er is al wat geoefend. We hopen dat de weg open blijft, want als het veel regent willen ze hem wel eens sluiten. Morgenochtend ook nog een toegangsbewijs halen voor deze weg. We moeten namelijk over Aborignalsgrond en dat mag niet zomaar…..wordt vervolgd….
Lieve groet,
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda | 3 Reacties

Relaxte dag in Alice Springs

Geschreven op 14 november 2014 door ikke
14 november:
Vandaag is een dag van rustig aan doen….op ons gemakje opstaan, ontbijten en onze spullen eens pakken. We mogen vandaag onze auto wisselen, dus we blijven een beetje in de buurt. Te laat omwisselen zou een vermogen kosten en dat willen we natuurlijk niet. 😉
We starten onze dag bij de School of Air. We keken een film over hoe de School of Air werkt en wat er allemaal bij komt kijken. Wat een mooie organisatie! Het wordt ook gezien als een publieke school, dus de staat betaald veel zaken. De leerlingen die door een gebied wat tien keer zo groot is als Engeland verspreid zitten, krijgen van de school hun boeken, leespaketten, computers, webcams enz aangeleverd. De ouders moeten zelf zorgdragen dat zij thuis iemand hebben die de kinderen mee onderwijst. Dat kunnen zij zelf zijn, maar ook iemand die zij betalen hiervoor. Ze krijgen zelfs gymles via de webcam! Tevens mochten we mee kijken in twee studio’s hoe de kinderen onderwijs krijgen. Dit bezoek maakte echt indruk. De rondleiding werd gedaan door een Nederlandse (Jolanda uit Deurne) en zij woont nu zo’n 3,5 jaar in Alice. Aan het einde van de rondleiding hebben we nog even met naar gesproken over wat we zeker moesten gaan zien tijdens deze reis. Ze gaf ook aan dat we echt uit moeten kijken op de weg als het één dezer dagen mocht gaan regenen. Ook gaf ze aan dat we nooit weg mogen gaan van de auto mochten we met stukken komen te staan. Altijd bij de auto blijven, want er komt echt wel een keer iemand voorbij. Ze hebben hier de ongeschreven regel dat je altijd stopt en vraagt of iemand hulp nodig heeft en deze dan ook geeft.
Daarna was het koffietijd in de stad. Even in de airco een kop koffie drinken. De temperatuur loopt namelijk gewoon weer op, ondanks dat we dag startten met een wolkendek. Niks geen regen…..we haalden gewoon de 40 graden.
Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar een museumcomplex, waar de mogelijkheid was om kunstenaars te ontmoeten. Echter hadden wij de eer om de plaatselijke knutselclub te ontmoeten. Allemaal dames van gemiddelde leeftijd, die wat knutselden en gelijk hun sociale contacten onderhielden. Grappig! Geen Aboriginal te zien, die kunst aan het maken was….. We raakten nu aan de praat met een dame die bloemen aan het maken was. Ze vertelde over de Duitse nederzettingen in Australië en hoe Engels Adelaide is. Ze zat om een praatje verlegen waarschijnlijk, want ze bleef maar buurten.
Op hetzelfde complex was ook het luchtvaartmuseum. Het bleek dat van oorsprong op die plek het vliegveld was. Er stonden oude vliegtuigen en kaarten die destijds gebruikt werden. Een oude man in de hangar zag ons aan komen en maakte van de gelegenheid gebruik om te vragen of wij een dvd wilden zien. Het was wel leuk gemaakt….een oud vliegtuig deed dient als filmzaaltje. In oude vliegtuigstoelen mochten we tv kijken. Hartstikke warm werd het in dat vliegtuig. Pffff…..en de film was ongeveer net zo oud als de man waarschijnlijk. De film zou zo’n 50 minuten duren. We keken elkaar aan na zo’n 10 minuten en we vonden het wel welletjes. Het voelde alleen een beetje als weg lopen…..de oude man was nergens te zien….tja sorry dan!
Na een lekkere koude cola op het terras werd het tijd om de auto leeg te maken en de voucher op te zoeken voor de volgende auto. Onderweg naar het vliegveld werden we verzocht door de politie om aan de kant te gaan, zoals vele auto’s. Alcoholcontrole…..Ria moest blazen, maar we hadden niets te vrezen. Alles was okay en we konden dus door rijden. Op het vliegveld bleek de balie van de autoverhuurder niet bemand te zijn. Er stond een nummer op de balie wat gebeld kon worden. Jaja….dit nummer liep direct naar een voicemail, dus geen verbinding. De juffrouw van het naastgelegen verhuurbedrijf gaf aan dat we moesten wachten en dat er echt nog wel iemand kwam. Gewoon geduld hebben. Okay….wij hebben vakantie, maar ergens baalden we wel. Zonde van de tijd…..het is een heel klein vliegveld, dus er is weinig te zien of te beleven. Jawel uiteindelijk kwam er iemand…..ze was van mening dat we pas om 17 uur een wissel hadden. Gelukkig konden wij laten zien dat dit anders was. Ze vond het wel raar dat wij met 2-en zo’n grote auto nodig hadden. Wij wilden gewoon een 4×4 voor dit gebied….had van ons ook een kleine mogen zijn. Maar goed…de wissel was bijna zover. We zagen alleen net op tijd dat zij inlevertijd op 10 uur had gezet…..en dat was niet de afspraak. We gaan steeds voor 24 uur, dus inleveren pas weer om 16 uur of16.30 uur!
Het gaat wel goed komen met deze auto….we kunnen er altijd nog in slapen als we niets kunnen vinden. 😀
Vanavond ons laatste avondmaal in Alice. De lucht werd donker en er viel zo waar wat regen. Niet voor lange duur….de weg kon amper nat worden, maar de mensen waren zo blij dat ze op straat stonden met hun armen open en naar boven kijkend.
Morgen wordt een lange trip, dus we zullen de dag op tijd beginnen. Wanneer we weer internet hebben is een raadsel. We denken zo’n dag of vijf nodig te hebben in de de woestijn, maar ook daarna gaan we door een gebied wat ze “Nothing” noemen, dus zegt waarschijnlijk genoeg.
Moeders…..als het niet lukt met de WiFi, maar we hebben wel een telefoonprovider zullen we een ordinaire sms sturen, zodat je weet dat we nog leven. 😉
Avontuurlijke groet,
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda | 5 Reacties

Alice Springs Desert Park

Geschreven op 13 november 2014 door ikke
13 november:
We waren vandaag super vroeg wakker, maar dat is niet zo erg….het belooft een erg warme dag te worden.
Het plan was om naar Desert Park te gaan. In dit park valt veel te leren over het leven in de woestijn. Onze reisbijbel beveelt een bezoek aan dit park aan, dus we nemen de gok. Om 8 uur stappen we het park binnen en op dat moment is het al 27 graden. Er wordt bij binnen gekomst ook direct gezegd dat we elk kwartier moeten drinken. We mogen onze eigen flessen water mee naar binnen nemen en er zijn ook genoeg watertappunten.
We starten met de uitleg over de Dingo’s. Hoe zijn ze ooit Australië binnen gekomen, waar leven ze hoofdzakelijk en hoe. Een bedreiging voor de dingo’s zijn eigenlijk vooral de honden die op boerderijen zijn weggelopen of zijn verdwaald. Zij brengen bepaalde ziekten mee of gaan er met hun voedsel vandoor. De kans is groot dat we ze in West MacDonnell tegen zullen komen. Kennelijk hoeven we er niet bang voor te zijn, maar de mens moet ook zorgdragen dat zij de Dingo’s geen eten geven. Dat verpest hun natuurlijke drang om eten te zoeken. De ranger kon helder vertellen en sprak niet te veel “plat” Australisch.
Vervolgens zijn we naar een roofvogel-uitleg geweest. Hoe vangen zij een prooi, waarom heeft de één lange poten en de ander korte poten enz. De roofvogels vlogen valk over onze hoofden heen.
Tijd om naar de kangoeroes te gaan. In centraal Australië leven de rode kangoeroes en in het zuiden zullen ze meer grijs zijn. Één van de kangoeroes heeft een kleine in de buidel zitten. Wat een mooi gezicht, zeg. Zo’n kleintje blijft wel een maand of vijf bij moeder in de buidel. Door het kopje uit de buidel te laten steken leert het vast de omgeving te kennen en de gewoonten. Op een zeker moment zal de kleine zelf proberen te gaan springen….hij zal het lastig vinden en vrij snel terug in de buidel kruipen. Uiteindelijk heeft hij het lef om het zelf te gaan doen.
Wat zeker mooi was, was de uitleg over de leefwijze van Aboriginals in de natuur. De hoeveelheid stammen die er zijn en dus ook de hoeveelheid verschillende talen. Een Aboriginal spreekt altijd zijn eigen taal, maar kan wel de taal van zijn buurstammen begrijpen. Ze geven elkaar echter antwoord in hun eigen taal of gebruiken tekeningen/gebaren. We kregen uitleg over de boemerang en de verschillen erin. De rolverdeling tussen man en vrouw werd besproken en de belangrijke taak van grootouders. Deze uitleg was zeker de moeite waard!
Inmiddels was het tijd voor een lunch, want er moeten ook zouten binnen komen naast al dat vocht. Even bijkomen in de airco en mogelijk de camera af laten koelen. Deze kreeg namelijk kuren….we kregen steeds een foutmelding……FRUSTRATIE!
Na de lunch kregen we uitleg over de nachtdieren in de woestijn. Bepaalde slangen, ratten, muizen en vogels…..de ruimte waar dit was, was dus ook donker en koel. Een bijzonder dier om te zien was de Thorny Devil. We hebben helaas geen foto met de telefoon gemaakt, dus we kunnen deze nu niet delen….maar hij is zo lelijk dat hij weer knap is!
We zijn vervolgens nog langs een aantal vogelspotplaatsen gelopen en wat zijn er toch mooie vogels op de wereld. Hel blauw, rood, schitterende veren….parkieten in het wild en papegaaien. We waren inmiddels flink verhit, dus we hebben ons dagje hier afgesloten met een film over het ontstaan van de Centraal Australië. Terug naar de tijd van het ontstaan van de aarde, de dino’s, het ontdekken van de Australië door de Europeanen. Uiteindelijk sloot de film af met het zakken van het doek en hadden we uitzicht op de werkelijke woestijn….schitterend gedaan.
Om 16 uur liepen we het park uit….de auto gaf aan om dit tijdstip dat het 43 graden was. Natuurlijk hadden we het bloedheet, maar door toch bezig te zijn wordt er minder gezucht en gesteund. Het is dus een goede keus geweest om toch ondanks het weer hier naar toe te gaan.
Terug thuis hebben we een duik in het zwembad genomen. Even afkoelen…..we raakten aan de praat met een man die van oorsprong uit de Duitsland kwam, maar nu in Brisbane woont. We spraken over Ayers Rock e.d. Hij was daar net geweest met zijn kleinzoon.
Tegen 18 uur was het tijd om te gaan eten, want omstreeks 19 uur wordt het donker en dan moeten we aardig dicht bij huis zijn. In de Taverne waar we zijn gaan eten raakten we aan de praat met iemand uit Sydney. Ook weer leuk….hij verbleef inmiddels voor zijn werk nu al aantal weken in Alice. Hij attendeerde ons erop dat het vanavond een avondmarkt was en het zeker de moeite waard was om er even over heen te lopen. Ook hij waarschuwde wel niet op onverlaten donkere stukken te komen en vooral onder de mensen te blijven. Inmiddels kennen we de weg aardig, dus we wisten de markt snel te vinden, maar ook de eventuele route terug naar huis. Het was een markt met etenstentjes, koopwaar en muziek. We hebben tijdens de hele vakantie nog niet zo veel mensen bij elkaar gezien in een stad. Grappig….alles liep door elkaar….toeristen, Aboriginals, “Australiërs”. Echter tegen half acht vonden we dat we terug moesten gaan lopen….het moet ook leuk blijven en we wonen iets uit het centrum.
We zijn weer veilig aangekomen….morgen is een dag om de dingen te doen die we nog willen doen in Alice, want zaterdag wordt het tijd om de Red Centre te gaan bekijken.
Meer dan warme groet,
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda | 2 Reacties