14 januari 2019 

Gelukkig kwam het vrij snel goed op het vliegveld in Melbourne. De brand in de toren was snel onder controle, dus het vliegverkeer mocht weer op gang komen voor 11 uur.

De vlucht ging voorspoedig en was maar 50 minuten vliegen. Dus rond half twaalf landden we in Hobart. Een bescheiden vliegveld met 2 bagagebanden. Bij het wachten op onze bagage liep er ondertussen een speurhond tussen de mensen door en uiteindelijk over de band tussen de koffers, maar niets te halen voor de douane deze keer.

Met onze rugzakken moesten we nog 20 minuten wandelen naar de camperboer. Het zou 2 minuten met de taxi geweest zijn, maar jeetje dan waren we al 30 dollar kwijt geweest. Die geven we liever aan iets anders uit.

Onze bus lijkt sprekend op de bus die we destijds ook in Australië hadden, dus dat komt wel goed. We gingen niet over stag voor alle dingen die ze dan nog proberen te verkopen. Extra verzekeringen of kachels….we zijn goed voorbereid en we gebruiken ons gezond verstand.

We zijn gesetteld aan de Seven Mile Beach niet ver van Hobart. Even bijkomen van de lange reis…..We proberen na de boodschappen het avondeten zo lang mogelijk uit te stellen. Na het eten wandelen we nog even naar het strand, maar het lukt ons niet om er nog een strandwandeling uit te persen. We proberen het naar bed gaan te rekken tot 21 uur, omdat we als de dood zijn dat we midden in de nacht wakker worden. Het lukt ons niet…..de ogen vallen dicht en het hoofd doet zeer…..om 20.30 uur gaat het licht uit. 

lieve groet,

Ria en Linda

Op weg naar onze bus….

12 – 14 januari 2019

Guido en Daphne brachten ons naar Brussel. Direct een vakantiegevoel als je zo gereden wordt. 

Op Brussel even oponthoud, omdat Linda niet ingecheckt kwam. Het electronisch visum van Linda bleek per ongeluk op “mannelijk” te staan en dan wil het systeem je niet meer koppelen. Gelukkig met één telefoontje opgelost. 

De vlucht naar Dubai zat niet vol, dus we hadden ieder 3 stoelen en konden dus heel relaxt aan deze reis beginnen. Ook de overstap in Dubai ging vlekkeloos. De vlucht van Dubai naar Melbourne vertraagde met een uur. Helaas mistten we daarom de aansluiting met de vlucht naar Hobart. Echter in Melbourne was het prima geregeld. Er lagen al vouchers klaar om te eten. Dus toen we onze bagage opgepikt hadden en terug ingecheckt was het relax tijd. 

We wachten nu dus op onze vlucht van 10.05 uur. Maar no worries….. ook dit stukje van de reis gaat goed komen. Als we dit achter de rug hebben doen we even niets….even aarden hier Down Under. 

PS  pech voor ons….horen we net dat alle vluchten tot 11 uur zijn stil gelegd. Calamiteiten op het vliegveld, dus niemand meer voor of achteruit. Maar ook dit overleven we….

Warme groet,

Ria en Linda

Uitzicht bij aankomst Melbourne

12 januari 2019

We starten deze vakantie anders dan anders…..geen overnachting in hotel Mama. Dit jaar was hotel Mama niet beschikbaar. Niet omdat ze niet wilden, maar het hotel is bezig met een vernieuwing. Tja na 27 jaar mocht dit ook wel 🙂

Gelukkig was Café Mama wel open, dus luidden we zo met elkaar de vakantie in.

Deze ochtend hebben we op ons gemak ingepakt. Dat is dan weer een voordeel van een avondvlucht. We zitten nu al in de sfeer van “No worries”. Heerlijk!

Nog even het weer checken in Hobart en dat ziet er niet verkeerd uit….duurt nog even voordat we daar zijn, maar toch. We vliegen vanavond van Brussel naar Dubai en dan van Dubai naar Melbourne. Maandagochtend vliegen we dan ons laatste stukje van Melbourne naar Hobart. Dus maandagochtend zullen we wel zitbillen hebben, maar je hoort ons natuurlijk niet klagen!

We hopen jullie weer met enige regelmaat mee te kunnen nemen in onze verhalen Down Under, maar dat zal dus aan de WIFI verbindingen gaan liggen. 

Vrolijke groet,

Ria en Linda

Joehoe……we zijn ingecheckt op de eerste vlucht!

Het werk is inmiddels gedaan…..onze vastentijd kan gaan beginnen…..

Of dit de rit gaat worden, weten we natuurlijk helemaal nog niet……maar vast het verlangen al een beetje kietelen…..

16 februari 2018

Om 5.45 uur ging de wekker…..neeeeeee……veel te vroeg en we willen nog niet! Toch komen we op gang en pakken de laatste dingen in. We gaan ontbijten. We krijgen niet goed uitgepuzzeld of ons eerste vlucht al valt onder onze internationale vlucht of een binnenlandse vlucht. Dat scheelt met hoeveel tijd je van te voren op de vluchthaven moet zijn. We nemen een middenweg en dan kunnen we nog ontbijten. Toch lijkt vandaag alles trager te gaan bij het ontbijt. Die lekkere verse wafel die gebakken wordt doet er nu veel langer over. Zo lang dat we de helft meevragen in een doggy bag. Ja, we nemen het mee, want een goede bodem is belangrijk.

Het uitchecken gaat snel en het vliegveld ligt maar een minuut of vier verder op. De auto inleveren ging ook snel. Bijna 4000 kilometer hebben we gemaakt de afgelopen weken. De luchthaven in David is een internationale vluchthaven, maar ze hebben maar twee kamers om te wachten. Haha….maar ja als ze vluchten ontvangen vanuit Costa Rica dan zijn ze natuurlijk al internationaal. We drinken nog een lekkere kop koffie en kunnen de thuisfronten laten weten dat we klaar zijn voor vertrek. Met een niet zo’n groot vliegtuig (2 rijen van 2 stoelen) vliegen we in 40 minuten naar Panama Stad.
We krijgen wat te drinken en wat te snacken, maar voordat ze achter zijn gaan we al weer dalen.

In Panama Stad komen we “buiten” de luchthaven aan. Dit houdt in dat we opnieuw door de douane moeten. We scoren nog even een fles water en gaan buiten zitten. Geen bankjes en geen stoeltjes……een stoeprand van de parkeerplaats. Nog even de warme absorberen. Uiteindelijk zitten we hier natuurlijk toch niet zo lekker en gaan maar door de douane.
We zijn er zo door heen. De stempels kloppen en we zijn terug te vinden in het systeem.
De luchthaven in Panama Stad is niet zo groot. Dus we zijn eigenlijk zo door de gangen gewandeld. Gratis WiFi doen ze hier niet aan. Dus even ouderwets een sms-je naar hotel Mama sturen om er zeker van te zijn dat we morgen in ons eigen huis binnen kunnen.

Samen nog even lekker eten…..want het vliegtuigvoer is meestal niet je van het. Daarna een stoel zoeken waar we ons kunnen richten op ons boekje en natuurlijk mensen kijken.

Een prima vlucht tussen Panama Stad en Amsterdam. Gunstige wind dus de vluchttijd was aanzienlijk korter. Wel dus maar een korte nacht. We gaan uitgerust het vliegtuig in, maar komen er gebroken uit. Hahaha

Dit jaar reed taxi Guido met zijn meiden voor….altijd gezellig!
Thuis aangekomen had hotel Mama voor roomservice gezorgd. Een gevulde koelkast, zodat we lekker kunnen lunchen. Altijd fijn!

Dank jullie wel voor het meelezen dit jaar en de leuke reacties!

Vrolijke groet,

Ria en Linda

15 februari 2018

Vanochtend worden we wakker en we realiseren ons direct dat vandaag de laatste dag is dat we iets kunnen ondernemen in Panama. We mogen natuurlijk helemaal niet mopperen met 5 weken vakantie, maar toch ….

Na het ontbijt zorgen we dat we ingecheckt komen bij Copa Airlines. We vliegen vrijdag van David naar Panama Stad. We hadden een middagvlucht, maar helaas is deze naar de ochtend verschoven. We zitten morgen dus zo’n 8 uur op het vliegveld in Panama Stad.
Maar goed….we denken goed ingecheckt te zijn.

Daarna zijn we naar de Sagrada Familia in het centrum gelopen…..nou die in Barcelona is toch een stuk mooier! Het is maar een klein eindje lopen, maar vandaag is het echt bloedheet. Het is maar een half uurtje, maar als we in de kerk aankomen gutst het zweet van ons lijf. We zijn eigenlijk zo uitgekeken in deze kerk. Weinig beelden….geen verstopte kapelletjes en geen schilderijen…. We steken de weg over en gaan even mensen kijken op het Bolivar-plein. Een schitterende fontein in het midden en vele mensen die van alles of niets aan het doen zijn. Genieten deze momenten!

Tijd voor koffie…..of eigenlijk iets om af te koelen. We lopen naar een koffietentje, maar gelukkig hebben ze daar ook verkoelende dranken en een airco. Het wordt zachtjes aan tijd om terug te lopen, want om 12.50 uur kunnen we inchecken op onze vlucht naar Amsterdam. We maken een tussenstop op het Bolivar-plein. Ineens steekt er een leguaan het plein over. Op zijn gemak is hij onderweg naar het groen. Machtig mooi. Als hij daar eenmaal is begint hij wat te eten. Maar zien we dat zijn vriend er ook is. De duiven pikken ondertussen ook een graantje mee en ze gedogen elkaar allemaal. Niet veel later komt er ook nog een eenkhoorn naar beneden om wat te eten. Omdat we de eenkhoorn volgen hoe hij terug naar boven gaat in de boom zien we dat heel de boom vol zit met leguanen. Op verschillende takken wiegen zij mee en kijken wat rond. Spontaan gaan we anders naar de bomen kijken. Steeds waren we op zoek naar luiaards, maar de leguanen hangen gewoon te kijk.

De vlucht naar Amsterdam is ook geregeld. Copa airlines had dit mooi al meegedaan. We hebben alleen de stoelen even aangepast. We hoeven niet zo nodig meer naast het raampje te zitten. Langs het gangpad is ook heerlijk. Upgraden naar businessclass kan nog, maar we vinden het te veel geld….zeker voor een vlucht van maar tien uur.

Nu willen we nog een graag een hoedje mee naar huis als souvenir…..maar natuurlijk in David nergens te zien. Er zit dus niets anders op dan even terug te rijden naar Boquete. We nemen onze boeken mee, want dan kunnen we daar op het plein nog even van de zon genieten.
In Boquete gaan we langs diverse indianen en onderzoeken welke indiaan het mooiste hoedje heeft voor de beste prijs. We slagen vrij snel.
Tijd voor een ijsje….mmmmm…..heerlijk….

Op het plein is volop bedrijvigheid, maar we hebben ook nog tijd om te lezen. Einde van de middag zoeken we een restaurant op voor ons diner. We genieten hier van het eten, maar ook van het uitzicht. Om af te sluiten gaan we nog een cappuccino drinken en dan is het echt tijd om terug te gaan naar David.

We pakken onze rugzakken in……op naar de dag van morgen…..

Warme groet,

Ria en Linda

14 februari 2018

Vanochtend bij het ontbijt was alles in de stijl van Valentijnsdag. Ach…wat zoet toch, maar het had ook wel wat. Na onze magen gevuld te hebben was het tijd om de Iron Horse weer van stal te halen. Eerst maar eens richting Boca Chica rijden. We hebben over dit gebied gelezen, maar kunnen eigenlijk niet goed uit de boeken halen of je ook vanaf het vaste land het strand kan bezoeken of dat we dan over moeten varen naar een eiland. We gaan het zien.
Daar aangekomen na een mooi tochtje weer blijkt snel dat vanaf deze kant er echt geen strand te bereiken is. Er liggen tal van boten en steigers ook genoeg, maar verder niets. Het dorpje lijkt ook nog niet opgestart. Iedereen is zijn tent nog aan het vegen. We vragen een dame of bij haar wat kunnen drinken. Dat is wel mogelijk….wat willen we? Bier of water? Haha…laten we dat bier maar niet doen en koel water hebben we zelf nog bij, dus we bedanken voor haar gastvrijheid.

Terug richting de weg komen we langs een strandresort. Ook daar hebben we het één en ander over gelezen. Het wordt gerund door een Vlaams echtpaar en de prijzen van dit resort liegen er niet om. Maar misschien kunnen we gewoon wat drinken hier en hebben we het toch mooi maar gezien 😉
We rijden het pad af naar het restaurant en we lijken daar gewoon binnen te kunnen lopen. We bestellen dus wat te drinken en genieten even van het uitzicht hier op de zee. Het ziet er allemaal mooi uit, maar dan hebben er natuurlijk de hutten nog niet gezien.

We rijden door naar Las Lajas. Hier ligt een 14 kilometer lang strand. We rijden met onze auto een stuk op waar ook strandhutjes verhuurd worden. Het is er niet druk, dus ook een plekje voor onze auto en een picknickbank. Kennelijk is het hier in het weekeinde enorm druk met lokale bevolking, maar nu kunnen we de mensen op twee handen tellen. Het waait lekker en het is heerlijk warm. Nog steeds zo’n 35 graden. De wind is net als het zeewater gewoon warm. Hier houden we het wel even vol. We lezen wat, we luisteren wat muziek en kijken naar de vogels. De tijd mag eeuwig duren zo.
Aan het einde van de middag denken we nog wat fris te drinken hier. Pech….de stroom was uitgevallen dus de koelkasten ook. Het water is op kamertemperatuur. Tja….dat is echt iets meer dan bij ons. Er wordt gevraagd of we ook iets willen eten. Nou….laat maar…..want die kip en vis zijn misschien ook wel op kamertemperatuur inmiddels.

We rijden op ons gemak terug naar David. We zoeken hier een plekje om te eten en sluiten af met een ijsje van de ijscoboer. Brownie-ijs hebben ze hier…..eerlijk is er eerlijk die is niet verkeerd! Mucha mas chocolate…..zouden ze hier zeggen.

Vrolijke groet,

Ria en Linda

13 februari 2018

Vandaag weer met de biologische klok wakker geworden….7 uur dus. Vandaag willen we Volcan gaan bezoeken. Deze omgeving staat bekend als Nieuw Zwitserland, dus we zien wel benieuwd.

We rijden via een secundaire weg richting Volcan. We vinden dat nu eenmaal leuker dan altijd de snelste weg. Lekker met de kaart op schoot en zoeken naar de juiste afslag. Panama vergeet nog wel eens bordjes bij de afslagen, dus leuk zoeken. Maar goed we waren al een eindje op weg. Klimmen via allerlei kleine bergdorpen totdat ineens de weg stopt. De weg ligt dicht. We kunnen er echt niet langs en er staat geen omleiding aangegeven. Beetje jammer…..de kleine weggetjes staan over het algemeen niet op de kaart. Het houdt nu in dat we zo’n tien kilometer terug moeten en via een andere secundaire weg omhoog kunnen. Die weg zou weer aan moeten sluiten op deze weg. Gaan we dat doen? Of toch maar via de weg die de meeste mensen nemen? Het laatste doen we…..we kunnen straks bij terugkomst altijd nog de alternatieve route proberen.
En zo zijn we dus al een uur onderweg en nog weinig opgeschoten….dat is trouwens niet waar….we hebben mooie dingen gezien.

We komen uiteindelijk in Volcan aan, maar dit heeft niet echt een centrum(pje). We kunnen niet zo snel een plek vinden om een bakske koffie te drinken. We besluiten daarom door te rijden naar Cerro Punta. Dit dorpje ligt in de kom van de vulkaan, dus erg hoog. Met het stijgen wordt de lucht steeds grauwer. Het begint te miezeren en als we eenmaal boven zijn is het nog dertien graden. Jakkes…..lijkt het Nederlands weer wel. We vinden wel een plek om wat te drinken. Lekkere warme chocolademelk met marshmallows…..mmmm lijkt wel carnaval 😉

We rijden nog wat rond op deze hoogte. Er wordt hier veel groente verbouwd. Zakken met wortelen, kool en aardappelen zien we staan. Ondanks de miezerregen sproeien de boeren wel. De grond wordt niet echt nat van de miezer. De boeren dragen mutsen met pompoenen erop…..het is dat we thuis geen bergen hebben.
Maar goed…het wordt tijd dat we naar Zwitserland gaan, want wij zien geen huizen die lijken op de Zwitserse huizen (denken wij). Mooi is het hier wel.

We dalen vervolgens terug af naar Volcan en bezoeken daar de coffeeshop van Janson. We hebben hun koffie op in Playa Coronado en we vonden deze zo lekker. We drinken bij deze koffieboerderij een bak koffie. Volgens de host zal deze koffie nog lekkerder zijn dan diegene in onze B&B. We hadden een foto gemaakt van de koffiezak en hij gaf aan dat dat de supermarktversie was. Die we nu drinken is nog beter van kwaliteit. We moeten zeggen dat deze ook erg lekker was. We nemen wat bonen mee naar huis. Hij vertelt ons dat Bagels en Beans in Nederland hun koffie bij hen koopt. Nou die zit in Tilburg ook….dus moet goed komen. De koffie is ook via de webshop te bestellen, maar wat zouden de verzendkosten zijn? Ach dat is weer voor latere zorg….

Tijd om een verlate lunch te doen, zodat we in David niet meer op zoek hoeven naar een dineradres. We stoppen bij een restaurant waar het druk is en voornamelijk met lokale bevolking. De dame die ons helpt, baalt waarschijnlijk dat wij geen Spaans spreken…..maar wij komen er altijd wel uit. De bestelling is dus vrij snel gedaan……maar voordat we het kregen waren we anderhalf uur verder. Bizar……rustig aan wordt hier wel heel letterlijk genomen. We blijven toch maar zitten, maar de lol gaat er wel een beetje vanaf.
Alles op……blijkt het kastje van de creditkaart het niet te doen…..dus opnieuw in de wacht en geduld hebben….maar we hebben nog wel wat briefjes in onze zakken zitten, dus hop en weg hier.

We rijden nog even richting de grens van Costa Rica…..hier kunnen Heidi en Peter zich zo vermaken. De grasvelden tegen de bergen omhoog. De koeien die er staan te grazen. Als je de ogen dicht doet hoor je de koeienbellen gaan……okay niet in werkelijkheid dus….

Het was weer een mooie dag, die van dertien graden aan het begin van de dag gewoon weer met dertig graden eindigde.

Zonnige groet,

Ria en Linda

12 februari 2018

Voor het eerst deze vakantie hebben we de wekker laten gaan….pfff….maar we hebben een plan. Haha
Na het ontbijt zitten we rond 7.45 uur in de auto op weg naar Chitré. Om Carnaval in Panama mee te maken moet je eigenlijk in Las Tablas zijn, maar Chitré is een goede tweede. Chitré ligt hier zo’n 265 kilometer verderop. Dus dat is zo’n drie uur rijden. Gekkenwerk? Misschien wel, maar we moeten het gewoon gezien hebben. In Australië draaiden we onze handen niet om voor deze afstanden.
We rijden ongeveer twee uur en stoppen dan in Santiago. Tijd om te eten en te drinken, zodat we goed gevuld de carnaval in kunnen.

Aangekomen in Chitré bedenken we onze auto bij een winkelcentrum te laten staan. De laatste twee en halve kilometer lopen we naar het centrum. Het is inmiddels weer vijfendertig graden, dus best warm om in het zonnetje te wandelen. Precies op tijd zijn we in het centrum! Een van de wagens met een prinses erop kwam net aan rijden. Een mooie wagen met draken erop en zij vol in de veren. De sfeer is echt goed hier. Lokale bevolking lopen met koelboxen, van ongeveer tachtig liter, in de straten. Waterpistolen, waterdichte tasjes voor geld en je telefoon zijn te koop, goedkope zonnenbrillen en water…..
In een niet al te lange rij sluiten we aan om de afgezette straat binnen te kunnen. Door een detectiepoortje en gefouilleerd worden hoort bij de binnenkomst procedure. Geen entree betalen…gewoon plezier hebben met elkaar. Achter de wagen van de prinses rijdt nog een wagen met dansende homo’s en de band. Precies roze maandag om te zien. De straten worden steeds natter en al snel komen we bij de wagens waar het water vanaf gespoten wordt. In de straat bij de kathedraal staan zeker vier watertankvrachtwagens waaruit met slangen de menigte nat gespoten wordt. Het is ook gewoon nodig hoor…..met deze hitte is het in deze drukte anders niet vol te houden.
Na een tijdje komt wagen nummer twee voorbij met de andere carnavalsprinses. Deze twee dames strijden tegen elkaar. Ook achter deze wagen nog een wagen met dansende homo’s. Ook op straat is het roze gehalte aardig toegenomen.
We hebben geen last van zatte mensen. Iedereen is vrolijk en danst er op los.
Ook wij houden het alleen bij water. We moeten immers ook nog drie uur terug en we verwachten wel wat politiecontroles.

We kijken nog mensen en genieten van dit uitstapje. Geweldig om te zien…..niet aan denken om hier vier dagen tussen te staan. Vanavond na zonsondergang gaan de wagens nog eens door de straten en morgen moeten de dames nog battelen.

Wij lopen terug naar naar onze auto. Inmiddels zelf ook flink nat, maar met dit weer zijn we vast zo droog. Na de wandeling even wat drinken in het winkelcentrum en wat afkoelen voordat we onze rit weer beginnen.
Het was echt gaaf! Zelf helaas geen veren kostuum aan gehad, maar….we moeten wat te wensen over houden.

Vanavond tegen acht uur stappen we het hotel weer in. Een lange dag, maar zeker de moeite waard!

Warme en carnavalleske groet,

Ria en Linda