Hallo lieve mensen,

27 oktober

Vandaag zijn we op zoek geweest naar informatie over Machupicchu zonder te moeten lopen. Want tja die tenen kunnen nog steeds niet in de schoenen. Er zijn heel veel reisorganisaties die een trip daar naar toe aanbieden. De kunst is uitzuiveren van de info. Tevens hebben we ons gescheurde briefje van 50 soles bij de bank kunnen wisselen. Dat ging erg makkelijk. In restaurants e.d. nemen ze geen gescheurd briefgeld aan. Wat verder ongelooflijk is dat we bijna de hele ochtend gezocht hebben naar een bakker. Waar ze hier hun brood vandaan halen….niemand die het weet. Uiteindelijk een gevonden op het plein waar we wonen.

28 oktober

Vandaag zijn we verhuisd naar een ander hostel. Het hostel waar we zaten leek op een studentenkamertje. Mooi om even bij te komen, maar nu is het tijd voor iets anders. Gelukkig hadden we zo iets anders. Prijzen zakken hier wel als je twijfelt of eerst met elkaar overlegd. Mooi meegenomen! Op een plein eerst zitten ontbijten en kijken hoe Cusco ontwaakt. Heerlijk toch?! Daarna zijn we onze tocht naar Machupicchu vast gaan leggen. We gaan weer voor 2 dagen op pad. Een dag zullen we doorbrengen in de Heilige Vallei en ´s avonds slapen we in het dorpje Aguas Caliente. Dit ligt aan de voet van Machupicchu. De tweede dag staan we heel vroeg op in de hoop dat we de zonsopgang in Machupicchu kunnen zien. Daarna krijgen we 2 uur uitleg van een gids en tot 17.30 uur hebben we vrij te besteden. Dan gaan we terug met de trein en bus naar Cusco. Ze adviseren de berg Picchu te beklimmen, maar gezien de grote tenen laten we dat maar voorbij gaan. Rond het middaguur zijn we opgeklommen naar de wijk San Blas. Dat is dan weer hard werken. Deze wijk heeft nog oude smalle straatjes, met kiezel in cement wegen. In deze straatjes zitten veel kunstenaars en ateliers. We hebben een heerlijk stokbrood gekocht en ging toen op zoek naar tomaten of bananen. Dat leek ons lekker. Tja….of de duivel er mee speelt vind ze maar eens. Uiteindelijk bananen gevonden. MMMMM…… Vanmiddag zijn we naar een museum geweest met allerlei werken van kinderen. Het zijn kinderen die voornamelijk in het landelijk gebied van de Andes wonen. Zij spreken geen Spaans, maar een Inka-taal. Het lijkt een beetje op de werkwijze van Warchild, maar dan anders. De man van het museum was zo blij met ons bezoek en deed zijn best om dingen uit te leggen. Aan het einde van de middag zijn we naar een overdekte markt geweest. Ze verkopen daar echt van alles. Kleding, huishoudelijke artikelen, fruit, vlees, eieren en kruiden. Er liggen varkensneuzen, maar ook orgaanvlees. De geur…..die is niet te beschrijven. Ook stalletjes om te eten staan er tussen. Het is schitterend om te zien. Hier zou je honderen foto´s kunnen maken.

Liefs,

Ria en Linda

Oja, Machupicchu zal vrijdag plaats gaan vinden.

Hallo,

23 oktober

Vandaag was het een reisdag naar Puno. We hadden nog geen bustickets, maar volgens de Eenzame Planeet vertrok er elk half uur een bus. We waren omstreeks 9.30 uur op het busstation. Haha….niets elk half uur een bus. Ehm….we kregen als antwoord morgen….nee he?! Even overleggen en toen geprobeerd bij Flores. Deze is wat goedkoper en minder luxe. Om 10.30 uur vertrok er een bus en wij konden mee. Wat een belevenis…..in de bus alleen Peruanen met bagage wat lijkt op een volksverhuizing. Het is ruim 6 uur rijden naar Puno. ER waren zelfs mensen die jun warm eten bij hadden. Het werd warm in bus…..niks geen airco. Ramen bleven dicht. Peruanen hebben truien, vesten en jassen over elkaar aan. Dit is dus het verschil met een luxere bus. Wij hebben ons vermaakt! De route was mooi door nationale parken, dus veel beesten gezien. Tja….rijden is doodeng hier. Ze halen in als gekken. Af en toe bij een gehucht stapt er een verkoopvrouwtje in en zij verkoopt koeken, drinken en zelfs iets wat lijkt op warm eten. Een paar kilometer verderop stapt ze dan weer uit. Ongeveer ter hoogte van Juliaca begon het te onweren, eerst te regenen en uiteindelijk te hagelen. O nee, wat hebben we gedaan? Aan het begin van Puno lag zelfs sneeuw. Okay dan! Het regende ondertussen enorm. De straten leken wel beekjes. Op het busstation hebben we ons ingepakt. Rugzakken in de regenhoezen en zelf regenjassen aan. Er stond een mevrouw te wachten en vroeg of ons of we naar het Santa Maria hotel wilden. Yep, die hadden we uitgezocht. We hadden dus zo een slaapplek. Het is laagseizoen, dus er ging 20 soles van de prijs af. Mooi meegenomen! Het was intussen 18.00 uur en we hadden zo´n honger. We hadden zo de beste kippenboer van de vakantie gevonden. Heerlijk! Voor 5 euro hebben we samen gegeten en gedronken. Hopen dat het morgen goed weer is en we plannen kunnen maken.

24 oktober

Toen we wakker werden scheen de zon. Jippie! Beide hadden we niet zo goed geslapen. Ria moest happen naar lucht en Linda had hoofdpijn. Kans is groot dat dit door de hoogte komt. Rustig aan dus vandaag. Het zonnetje bleef goed schijnen. Op ons gemak van plein naar plein gewandeld. Op de Plaza das Armas de kathedraal bewonderd. Deze was mee dn eenvoudig. Het rook er wat muf. ´s Middags hebben we hier nog een trouwerij gezien. Naar een bakske koffie zijn we naar de haven aan het Titicacameer gelopen. Op ons gemakje weer, maar het was zo leuk op verschillende straten waren markten en de Peruanen vertrekken met massa boodschappen. Het is een kleurrijk geheel. Er rijden hier ook tuktuks en mensen lijken het raar te vinden dat je liever loopt van het een naar het ander. Aan de haven hebben we ons brood gegeten en kwamen de mannetjes excursies naar de verschillende eilanden aanbieden. We wilden nog bedenken hoe en wat. Dus folders aangenomen en laten weten dat we tijd zat hebben. Er kwamen Peruanen vragen of ze met ons op de foto mochten. Het lijkt de omgekeerde wereld wel. Terug gelopen naar het centrum en daar kwamen we Jasper uit Hong Kong tegen. Grappig! Het wereldje is maar klein. Ria heeft haar bergschoenen laten poetsen door 2 jongens. Eerst gevraagd wat het kostte. Ze mocht het zelf bepalen. Zij gingen aan de gang. Kleur groen mengen en schoenen opschuren. Jaja vakwerk! Toen ze klaar waren vroegen ze 20 soles. Echt niet dus hahaha… Ria gaf ze 10 soles en dat moesten ze delen. Smeken hielp niet. Zelfs die 10 soles was zelfs al te veel, maar ze zien er weer mooi uit. Ondertussen begon de lucht te betrekken. Het leek niet veel goeds te voorspellen, maar volgens een man die we gesproken hadden zou het voorlopig niet meer regenen. De zon vertrok en het koelde gelijk af. We zijn toen maar op jacht gegaan naar biotex en een teiltje. Tja…..Linda heeft 2 ontstoken grote tenen overgehouden aan de Colca Canyon. Links is het erger dan rechts, maar ze kan alleen haar sandalen aan. Biotex kregen we niet gevonden, maar wasmiddel voor babykleren wel. Nou dat moet lukken. Teiltje kostte maar 20 eurocent. Weken dus maar! Rond 17.00 uur is het gaan regenen en het lijkt niet meer op te houden vandaag. In de regen dus weer naar buiten om te eten. Mensen kijken weer allemaal naar de voeten van Linda. Het is namelijk echt koud en nat en wie heeft er dan sandelen aan? Hopen dat het morgen wederom weer goed is.

25 oktober

De zon scheen vanochtend! Bij de bakker brood gekocht en toen richting de haven gelopen. Onderweg in het zonnetje gegeten. Om 10.00 uur zaten we op de boot naar Uros. Uros zijn 53 drijvende eilanden van tortora-riet. Op elk eiland wonen zo´n 35 mensen. Alles is van riet. De huizen, de vloer en hun boten. We kregen uitleg over hoe zo´n eiland tot stand komt en dat deze ongeveer 40 jaar meegaan. Elke 15 dagen leggen ze een laag nieuw riet en zo wordt de ondergrond ongeveer 3 meter dik. Op de boot naar deze eilanden zaten ook Peruanen, die het toch wel bijzonder vinden 2 van die blanke dames. Om beurten wilden zij op de foto met ons. Grappig! Om 13.00 uur waren we terug in de haven. De lucht werd akelig donker en het onweerde. We hadden nog even naar groepje kinderen gekeken die in klederdracht dansten, maar gezien de lucht zijn we terug gelopen naar het centrum. We hebben eerst de bustickets naar Cusco voor morgen geregeld. Dit lukte gelukkig nog. Toen was het tijd voor een bakske koffie met iets lekkers. Het begon wat te miezeren, maar dit hield snel op en de lucht trok open. Hier en daar nog foto´s gemaakt en inkopen gedaan voor de busrit morgen. Waarschijnlijk is het te vroeg om aan brood te komen, dus drinkyoghurt gekocht. Toen was het tijd voor een voetenbadje. Vanavond bleef het droog en dat geeft een heel ander straatbeeld. Het was druk en de winkels waren open. Leuk om het dorp zo ook eens te zien.

26 oktober

Vandaag was het weer een reisdag. Met de bus in 6 uur naar Cusco. Om 7.30 uur moesten we op het busstation zijn. Bij poort 2 zou de bus staan. Klopt…..de bus van Peru-tour. Rugzakken onderin en richting deur om in te stappen. Het was wel wat raar dat ze om het paspoort vroegen en om het bewijs van de douane bij binnenkomst van Peru. Linda stond inmiddels in de bus en de conducteur vond het raar dat wij deze stoelnummers hadden. Ineens bleek dat we in de bus naar Bolivia stonden. Oeps! Rugzakken uit de bus en terug in de wacht. Na een paar minuten kwam de juiste bus voor gereden Hahaha. Op zich was het een fijne rit. Goede stoelen, niet te vol en frisse lucht. Het weer zat niet mee. Het werd wat grijs en regenachtig. We hebben flink moeten klimmen (4500 meter) om uiteindelijk in Cusco uit te komen. Cusco ligt op 3300 meter. Het is duidelijk dat hier meer toeristen zijn. Het prijspeil ligt hoger en er lopen ook meer toeristen. Dat vinden we jammer, maar je kunt niet naar Peru zonder Cusco, dus…. We hebben een kamer gevonden van waaruit we zullen orienteren en plannen zullen maken. ´s Avonds een blokje om gelopen en morgen zien we wel weer verder.

Liefs,

Ria en Linda

Hallo,

22 oktober

We waren al vroeg wakker vandaag. Dit is waarschijnlijk een ritme. Vandaag moesten we de was doen. We hebben hier alle dagen zon gehad, waardoor we zeker weten dat het snel droogt. Na het ontbijt zijn we eerst naar de kathedraal gegaan. We wilden het risico niet lopen dat deze later weer gesloten zou zijn. De binnenkant is vrij eenvoudig maar wel mooi. Er liepen veel mensen in en uit om te bidden. De rest van de dag stond in het teken van ontspannen. Halverwege de ochtend wat drinken, wat wandelen, lezen in de zon, later lunchen om daarna kaarten te zoeken van condors. Geen foto´s dan maar een kaart. Nog even genoten van de zon, want morgen vertrekken we naar Puno. Dat ligt een stuk hoger en zal waarschijnlijk kouder zijn.

Liefs,

Ria en Linda

Hallo allemaal,

Hier komt het verslag dan van de afgelopen dagen in de canyon.

19 oktober

Om 2.20 uur ging de wekker. Geen soort van tijd, maar hup uit de veren. Om 3.00 uur stonden we bepakt en gezakt klaar. Vrij snel werden we gehaald. Net voordat we het laatste stel gingen halen kregen we een ongeluk met de bus. Een koekblik-taxi had de binnenbocht en was niet gezien door onze chauffeur. Bumper en lichten van de taxi eraf. Wat een ellende! Het duurde dus even voordat we verder konden. Uiteindelijk kreeg de taxichauffeur geld en konden we door. We zaten met 9-en in de bus. Het was aardedonker en koud. Al doezelend reden we richting de canyon. De wegen zitten hier vol met kuilen, dus comfortabel is het niet echt. Om 8.00 uur kregen we ontbijt in Chivay. Dit ligt zo´n 3600 meter hoog. We kregen daar thee van cocabladeren. Dit is tegen hoogteziekte. Broodjes, jam, poffertjes e.d. allemaal in buffetvorm. Na het onbijt gingen we door naar Cruz del Condor. Daar waren we rond 10.00 uur. Op dit punt kun je de condors zien zweven door de lucht. We hebben 40 minuten zitten kijken, maar helaas geen condors voor ons. Door dus naar de volgende stopplaats. Hier gingen 4 personen eruit. Zij gingen de tocht in 2 dagen doen. We bleven dus over met een groepje van 5. Mooi! Jasper, uit Hong-Kong, Mel & Greg uit Engeland en wij. We werden begeleid door Marcello onze gids. We reden door tot Cobanaconde. Dit ligt op bijna 3300 meter hoog. Daar kregen we nog een lunch (soep, bonen, aardappelen, rijst en alpacavlees en natuurlijk cocathee). Om 13.00 uur zijn we begonnen aan de tocht. De zon scheen en het was flink warm, maar we hadden een fijn ritme om te lopen. We moesten 1,5 kilometer afdalen. Lopen langs de kloof en een pad vol stenen en natuurlijk de rugzakken op de rug. Samen hadden we 10 liter water bij. Na zo´n 2 uur lopen wilden de knieen van Linda echt niet meer. Het deed zo´n pijn. Nog een pijnstiller gehad van de gids en iets tegen de zwelling. Het hielp echter niet. Op een gegeven moment hebben we afgesproken dat de gids met de 3 anderen verder liep en wij in ons tempo verder. Als we de brug bereikt hadden moesten we wachten, want dan zou hij terug komen om ons te halen. De anderen waren al om 15.00 uur bij de brug en wij uiteindelijk om 16.00 uur. Onderweg kwamen we nog een andere groep tegen met gids. Hij heeft de benen van Linda gemasseerd in hoop dat het zou helpen. Dit deed echt pijn. Vanaf de brug was het nog een eindje omhoog (zo´n 300 meter), maar op die hoogte en warmte is dit een hele opgave. Stap voor stap haalden ook wij het dorpje waar we zouden slapen. Om 17.00 uur waren we in San Juan de chuccho. Dit ligt op zo´n 2300 meter. Warme douche en rust! Het dorpje ligt in de middle of nowhere. We hadden een hutje van klei met een rieten dak. Er stonden 2 bedden in met hele warme dekens en een kaarsje voor het licht. Het avondeten was soep, rijst, friet, bonen en alpacavlees en als toetje cocathee. Om 19.00 uur lagen we allemaal op bed.

20 oktober

We stonden om 7.00 uur op en kregen we om 7.30 uur ontbijt. Pannenkoeken met jam. Om 8.00 uur zijn we weer gestart met lopen. De knieen van Linda deden nog steeds veel pijn, maar met wat paracetamol moest het gaan lukken. Het eerste stukje was vlak en daarna moesten we stijgen. Voor de anderen zo´n 25 minuten, maar voor ons zo´n 50 minuten (300 meter). Vervolgens was het een heel stuk vlak lopen langs dorpjes en daarna moesten we weer 1,5 uur afdalen. Funest voor de knieen! Alles in eigen tempo en de groep vooruit laten lopen. Wederom bij een brug aangekomen moesten we zo´n 10 minuten stijgen, maar het lukte echt niet meer. De gids wist een verkorte route, maar moest dan over andermans terrein. Dus bij elke hutje even vragen of we erover mochten. Pfff…het kon. Om 12.00 uur waren ook wij op de plaats van bestemming Sangalle el Oasis. Dit ligt op zo´n 2000 meter hoogte. Een paradijs. Het was groen, een zwembad gevuld met bronwater, maar zo heerlijk. Lopen ging niet meer, maar dit hadden we toch maar mooi gedaan! De gids kookte voor ons (rijst, frietjes, wortelen, bonen en kip en zelfs een toetjes met fruit). Waar sliepen we? Bamboehutje met veel kieren, een bed op hoogte, maar ook van bamboe. Heel diep in de slaapzak zakken dus. ´s Middags konden we heerlijk relaxen met onze voetjes in het water. Al snel waren we erover uit dat Linda de derde dag niet meer naar boven kon lopen. Alternatief: met de muilezel naar boven. Balen, maar het ging niet anders. Samen zouden we per ezel naar boven gaan. Rond 19.00 uur kregen we nog avondeten. Soep……de Peruanen houden van soep. Spaghetti (Oeps!) en als toetje cocathee. Na het eten bij de gids aangeven dat we voor de ezels kozen, zodat hij dit kon regelen. Mel, de engelse, had het ook slecht, maar wilde het toch proberen. Wij zouden haar rugzak meenemen. Hup naar bed, want om 5.20 uur zou de wekker weer gaan.

21 oktober

De lopers zijn om 5.30 uur vertrokken. Wij zijn om 6.00 uur vertrokken. Het eerste stuk moesten we zelf omhoog lopen. Dit was al zo pittig dat we met de minuut meer overtuigd raakten dat dit de goede keuze was. Maar opstappen op een ezel als je nog paard gereden hebt is een groot avontuur voor Linda, maar we zaten! De ezels rijden per 4 ezels en 1 begeleider. Na zo´n 10 minuten leek het allemaal mee te vallen en konden we gaan genieten van de omgeving. Ezels kiezen wel steeds om langs het randje van het pad te lopen. De cayon is best diep…wat een tocht! In zo´n 2 uur waren we boven. Het is echt niet te beschrijven wat een belevenis. Voor 2 ezels moesten we 100 soles betalen…zo´n 25 euro. Om 8.30 uur kwamen onze groepsgenoten boven. We hebben met elkaar ontbeten en daarna zijn we aan de terugweg met de bus begonnen. Onderweg zijn we op een aantal plaatsen gestopt om de terassen aangelegd door de Inca´s te bekijken. Mysterieuze meren…dit water stijgt of daalt nooit. We zijn in Chivay in de warmwaterbaden geweest. Heerlijk! Goede bron. na dit bad van ongeveer 1 uur leek het lopen beter te gaan. We hebben gelucht in Chivay om daarna door het reservaat van de vicuñas te rijden. Er zijn lama´s, alpaca´s en vicañas. Mooie beesten. We hebben nog een stop gemaakt op 5000 meter om de vulkanen te bekijken. Hier was het koud en het waaide nog al. Uiteindelijk waren we om 17 uur terug in Arequipa. Lopen was bijna onmogelijk, maar nadat we onze kamer opnieuw hadden ingericht zijn we toch op eten uit gegaan. Blijven bewegen is ons motto.

Dit was het Colca Canyon-avontuur. Jullie snappen natuurlijk dat onze gevoelens hierbij en onze indrukken gewoon niet te beschrijven zijn……maar het geeft toch iets weer!

Liefs,

Ria en Linda

Hallo allemaal,

Geweldig al die berichtjes die we konden lezen na 3 dagen Colca Canyon. Het doet ons meer dan goed! We zijn nu erg vermoeid, dus morgen komt het avontuur op het dagboek te staan. We wilden jullie even laten weten dat we het in ieder geval overleefd hebben 🙂

Tot morgen!

Liefs,

Ria en Linda

Hallo,

17 oktober

Vandaag was de dag om informatie te verzamelen over de Colca Canyon. We gaan 2 of 3 dagen de canyon in? Het is zo´n 7 a 8 uur lopen. PFFF…. Vandaag hebben we dus de nodige kilometers gelopen om alles te verzamelen. We wilden ook de kathedraal bezichtigen, maar het was communie doen voor de kinderen. Afschuwelijke jurkjes en pakjes dragen ze dan. Morgen de kerk maar dan. Op naar Juanita….dis een mummie-meisje. Het blijkt maar 16 graden te zijn in het museum en wij hebben geen vesten bij. Dat doen we dus morgen ook opnieuw.

18 oktober

Na lang wikken en wegen hebben we gekozen voor de Canyon in 3 dagen te doen, maar vanuit het hostel waar we ook slapen. Zij lopen geen 7 of 8 uur achtereen, maar splitsen het op in 3 uur per dag. Aangezien we op grote hoogte leven momenteel en het warm is in de canyon trekt ons dit meer. De grote rugzakken blijven achter in het hostel en we nemen dus alleen onze dagrugzakken mee en 4 liter water per persoon. We slapen dus 2 nachten in de canyon. Vannacht tussen 3.00 uur en 3.30 uur vertrekken we. De komende dagen blijft het dus even stil op het dagboek. Maar des te spannender zijn te verhalen daarna weer.

We hebben vandaag nog wel Juanita bezocht (mummie-meisje van 14 jaar). Ze is meer dan 500 jaar oud en nog in zeer goede staat, omdat ze bevroren lag in de vulkaan Misti. Ze is vrij gekomen na een vulkaanuitbarsting in 1995. Er zijn nog 3 andere kinderen gevonden daar. Ze zijn geofferd door de Inka´s om de goden van de berg gunstig te stemmen. Het is indrukwekkend om te zien.

Straks proberen we de kerk nog te bezichtingen. Vanochtend was het mis en overdag is deze gesloten. Anders moeten we deze nog maar bezichtingen na de canyon-tocht.

Tot de volgende keer!

Ria en Linda

Hallo,

16 oktober´

Sohé….we waren pas om 8.30 uur wakker. Op het dakterras hebben we ontbeten en bedacht wat we gaan doen vandaag. We zijn naar het klooster van de nonnen geweest. Dit is bijna een dorp in een stad. Eigen straatjes met straatnamen binnen de kloostermuren. Het was erg mooi. Sobere kamers van de nonnen, keukens, wasserij, badhuis en de kamer om contact te hebben met de buitenwereld. We hebben een groot deel van de dag hier door gebracht. Na het bezoek hebben in een parkje bij een kerk mensen gekeken. Tot een uur of 17.00 is het heerlijk buiten. Daarna gaat de zon onder en wordt het een stuk frisser. Dan gaan wij dus iets warmers aan doen op onze kamer.

Groet,

Ria en Linda

Daar zijn we weer!

14 oktober

Om 7.15 uur zaten we aan het ontbijt. We vroegen ons af of het wijs was zo voor een vlucht, maar we hebben het toch gedaan. Om 9.00 uur gingen we met 5-en en de piloot de lucht in. Goed en wel boven begon het vliegtuigje te cirkelen boven een aantal figuren. Ojee…als dit maar goed gaat komen. Op zoek naar de horizon voor een redelijk constant beeld. Om beurten hebben foto´s gemaakt van die geweldige lijnen. Super! Na de vlucht zijn we naar een plek gegaan waar ze goud verwerken vanuit de mijnen. We kregen daar uitleg hoe dit proces in zijn werk gaat. Daarna zijn we naar de begraafplaats gegaan. Dit is zo´n 5 kilometer lang met allemaal graven. Er is een klein museum bij met mummies. We kregen uitleg hoe ze deze mummies maakten en hoe ze begraven werden. En wat er allemaal mee ging in het graf. Tevens hoorden we dat mummies weer opgehaald werden voor feesten of bepaalde rituelen. Tja… het was ontzettend warm daar, maar de moeite waard. Ter afsluiting zijn we naar een pottebakker geweest. Ook daar kregen we uitleg over de verschillende stijlen. Rond 14.00 uur waren we klaar met de tour. We zijn terug naar het hostel gegaan en hebben daar in de tuin zitten relaxen. MMMMM genieten…. Rond 16.00 uur nog naar het centrum voor een afzakkertje en wat te eten. We hadden daar een leuk gesprek met een ouder echtpaar uit Engeland. Het is ook leuk om te zien/horen dat een aantal Peruanen enorm hun best doen om Engels te leren. Zij engels en wij spaans…leuke combinatie. Rond 20.00 uur waren we weer terug bij het hostel. Hier mochten blijven tot onze nachtbus naar Arequipa vertrekt. Tassen weer goed ingepakt om aan de volgende reis te beginnen.

15 oktober

Vannacht in de bus doorgebracht. Deze bus was minder luxe dan de vorige terwijl deze maatschappij beter staat aangeschreven. Op zich was het wel gappig dat we veel dezelfde mensen tegen kwamen. Iedereen is maar een dat in Nasca gebleven. In de bus, aan de andere kant van het gangpad, zaten de belgen die we heel de dag al tegen waren gekomen. Zij kwamen uit Wallonie en dus spraken we Engels met elkaar. Rond 8.00 uur waren in Arequipa. Samen met de Belgen een taxi naar het centrum genomen en hostels bezocht. Uiteindelijk in hetzelfde hostel blijven hangen. We hebben nog samen ontbeten en zijn toen ieders weg gegaan. Zij reizen 3 maanden door Ecuador, Peru en Boliva. Zucht….enige jaloezie borrelt op. We hebben besloten vandaag niets te doen. We hebben koffie gedronken met een heel groot stuk taart, want broer Toon was jarig. Terasje gepakt, gewandeld, gelezen en tenslotte gegeten om daarna naar bed te kunnen. We hebben toch vakantie!

Nu zijn jullie weer bij, omdat we aantal dagen in Arequipa blijven proberen we het dagboek nu bij te houden.

liefs,

Ria en Linda

Hallo allemaal,

Het heeft even geduurd, maar in delen komen de verslagen nu op de site.

11 oktober

Inchecken bij de bus lijkt het inchecken op het vliegveld. Bagage inleveren en bonnetje ontvangen. Vervolgens moesten we een vingerafdruk geven en toen mochten we de dus in. Wow…wat een stoelen. Hele kuipen met voetenbankjes en de rugleuning kon bijna plat. We kregen nog wat te eten en te drinken. ER stond nog een film op, maar al snel lag heel de bus te doezelen. Het sliep beter als in het vliegtuig. om 6.30 uur waren we in Lima. Vandaaruit met een taxi naar het volgende busstation en wat een geluk…. Om 7.30 uur hadden we de bus naar Pisco. Dit was weer zo´n 4 uur rijden. Maar ook dit was een goede bus met goede stoelen. Toen we aankwamen in Pisco zagen we een en al ravage. Hier is 2 jaar geleden een aardbeving geweest met het episch centrum in Pisco (8.1 op de schaal). Hele gebouwen zijn neergestort, de wegen zijn niet om door te rijden. De kerktoren is afgebroken. ongelooflijk wat een ellende. In het hostel was een heerlijke warme douche en goede bedden. Dit komt goed! Voor morgen hebben we een excursie geboekt naar de Ballastas eilanden. Ze noemen dit ook Klein Galapagos. En ´s middags gaan we naar het Nationaal Park. Vanmiddag hebben we in het zonnetje gelezen voor het eerste in een korte broek. We hebben een uurtje siesta gehouden en zijn toen wat de eten gaan zoeken. In een klein tentje waar ze alleen spaans spreken hebben we eten besteld. Alletwee een ander kipgerecht zodat we onderling konden ruilen. Maar het was heerlijk. Ria heeft de Inca-cola geproefd, maar was er niet kapot van. Op weg naar ons hostel hebben de trip over de Nasca-lijnen vastgelegd. Met een vliegtuigje voor 5 personen vliegen we dan over de mysterieuze lijnen. Vol programma hebben we.

12 oktober

De wekker ging om 6.30 uur. Oeps wat vroeg als zo´n ding gaat. Om 7.15 uur zouden we gehaald worden. Ehm…. om 7.35 uur was de gids er. Hij leek wat gehaasd en gestressd. Hij had nog wat tijd in te halen waarschijnlijk. Om 8.15 uur zaten we op de boot. Allereerst zagen we de kandelaar en/of cactus. Het is een enorme tekening in steen en de geleerden zijn nog niet uitgevochten wat de betekenis nu werkelijk is. Het is wel indrukwekkend. Daarna zijn we doorgevaren naar de eilanden. Wow wat een vogels…..Zoveel soorten en maten, pinguins, zeemeeuwen, rode kopkalkoenen, pelikanen en nog zo veel meer. Ook de zeeleeuwen waren van de partij. Deze zijn zo mooi om te fotograferen. Je kunt niet stoppen dan. Om 11.00 uur warten we terug aan land. Om 11.30 uur zouden we gehaald worden voor het bezoek aan het Nationaal Park. Dit park is het droogste stuk land op de wereld, terwijl het aan de kust ligt. ER groeit niets en er leven alleen leguanen en vossen. Waar je ook kijkt je ziet alleen zand, rotsen en zout. Op een plek aan het strand verzamelen de flamingo´s, maar de afstand was zo groot we zagen alleen roze stipjes. We hebben ontzettend mooie kliffen gezien. Aan de baai hebben ze een vissersdorpje gemaakt waar we gegeten hebben. Het smaakte ons goed. Uiteindelijk waren we rond 15.30 uur terug. Mooi nog de tijd om in de zon te lezen en mensen te kijken. Morgen vertrekken we met de bus van 11.30 uur naar Nasca.

13 oktober

We zouden om 11.15 uur opgehaald worden om met de taxi naar de bus te gaan, maar Ria had een voorgevoel dat het niet goed ging komen. Het was (bijna) zo. Om 1.25 uur was er nog niemand, dus wij in ons beste Spaans vragen hoe en wat. Volgens het meisje van het hostel moesten we naar het plein. We kregen het even warm. Op het plein kwamen we de gids tegen die ons zou halen. Hij was ons vergeten, maar geen zorgen het kwam allemaal goed, zei hij. De bus kwam immers pas om 12.00 uur. Wij onse busticket laten zien waar echt 11.30 uur op stond. Ineens ging hij bellen en doen. Bij het busstation zaten ook nog 2 spaanse meiden te wachten. We werden met een taxi naar het volgende plaatsje gebracht en daar moesten we nog zeker 30 a 35 minuten wachten. Geen zorgen! Hahaha…. toen we instapten in de bus kregen we warm eten (nasi met kip) en een toetje (drilpudding) en wat de drinken. Stel je voor busticket van 40 soles (is ongeveer 10 euro) en dan reis je ruim 4 uur in een bus met tv, slaapstoelen, eten en drinken en je wordt met de taxi naar de bus gebracht. Niet slecht toch? Het eerste stuk zagen we alleen maar duinen zo hoog. Het leek de Sahara wel. Vanaf Ica werd het bergachtig/rotsen. Op een gegeven moment reden we een stukje door de Nasca-lijnen. Vanaf de grond zie je de tekeningen niet. Rond 16 uur waren we in Nasca. Deze keer hadden we al een hostel geboekt bij onze vlucht voor morgen, dus we werden gelijk afgezet. We slapen bij mensen in huis, maar een kamer……zo groot is thuis onze slaapkamer niet. Wowie! Ze spreken niet of nauwelijks engels, maar we komen er met elkaar steeds aan uit. Vanavond op tijd gaan eten, omdat we morgen weer op tijd op tour gaan. In het restaurant kwamen een man en vrouw muziek maken. Grappig om te zien hoe ze dat aanpakten. Lied zingen en bij een tafeltje geld ophalen en dan lied zingen en naar het volgende tafeltje voor geld. Maar ach ze zongen niet slecht.

Lieve en zonnige groet,

Ria en Linda

Hallo allemaal,

8 oktober

Na het ontbijt zijn we boodschappen gaan doen voor de rest van de dag. Het is immers weer een reisdag. Om 13.00 uur zou er een taxi naar het vliegveld komen. De tussenliggende tijd hebben we lievelinda bijgewerkt en wat gelezen. Rond 13.30 uur waren we op het vliegveld. Luchthavenbelasting betalen en inchecken. Eenmaal door de beveiliging hebben we onze lunch zitten nuttigen. Hihi…onze fles water zat in de handbagage en is er neit tussenuit gehaald. Geluk! De vlucht naar Trujillo was zo gepiept. Een vlucht van één uur en in die vlucht kregen we nog snacks en drinken. Service joh bij LAN. Toen we geland waren in Trujillo moesten we uitstappen met een trapje (zonder slurf). Het was een klein vliegveld. Eén bagageband en als je door de deur gaat sta je gelijk buiten. We wilden met de bus naar het centrum gaan. Pech…er rijden geen bussen. Alleen taxis rijden af en aan. Hebben wij dit? Okay, taxi dus. We noemden de naam van het hostel en hij vroeg direct of we wel gereserveerd hadden. Wij dachten gelijk Daar gaan we weer! Hij zal zeggen dat het vol is en doet een voorstel. Maar hij bracht ons netjes weg en wachte tot hij wist dat we welkom waren. Pfff…… De weg hiernaar toe leek wel een woestijn zo droog en dor. Het centrum lijkt hier wel levendig. We hebben voor morgen een tour vastgelegd naar Chan Chan en andere tempels. We gaan terug in de tijd.

9 oktober

Vandaag op tijd opgestaan om een nachtbus vast te leggen. We vertrekken zaterdag om 22.30 uur terug naar Lima. Het zal zo´n 8 uur rijden zijn. De bus leek al aardig vol te zitten, maar we hebben nog 2 plekjes naast elkaar. Daarna hebben we broodjes en sap gekocht om te ontbijten. Helaas miezerde het een beetje. Om 10.45 uur moesten we verzamelen voor de excursie. Allereerst hebben we de tempel van de Maan bezocht. Deze ligt vlak tegen de berg. Deze tempel bestaat uit 5 tempels op elkaar. Iedere keer als er een ander leider kwam, kreeg deze een grotere tempel. Deze tempels zijn nog voor de Inka-tijd. Buitenkant van de tempels zijn gekleurd met afbeeldingen en de binnenkant is wit. De tempels zijn ze nog steeds aan het uitgraven. De tempels hebben veel geleden met El Niño, waardoor stukken muren weggevaagd zijn. Vanaf de tempel kun je ook de tempel van de Zon zien liggen, maar deze kun je nog niet in. Verder ligt er nog een hele stad onder het zand, die nog uitgegraven moet worden. ´s Middags zijn we met een excursie naar de tempel van de Draak (= tempel van de Regenboog) geweest. Vandaar uit naar het museum van Chan Chan, zodat we wat achtergrond info hadden. Toen was het tijd voor een bezoek aan Chan Chan. Chan Chan is de grootste pre-Columbiaanse stad in Zuid-Amerika. Het is gebouwd 1300 na Christus. Er woonden ongeveer 60.000 mensen. Op een gegeven moment hebben de Inca´s het veroverd en later de Spanjaarden. Dit was echt enorm groot. Indrukwekkend! Na een rondleiding zijn we nog naar Huanchao gereden. Dit is een vissersdorp waar ze speciale bootjes gebruiken. De bootjes zijn van riet gemaakt. Ze peddelen de zee op om vis te vangen. Ze zitten dus op de bootjes en de gevangen vis gaat erin. Bijzonder om te zien. Wij hadden geluk dat er net een visserman aan kwam met een boot vol vis. Rond 18.30 uur waren we terug in Trujillo. Voor het gemak gekozen om op dezelfde plek als gisteren te gaan eten. Het was immers al donker. Na het eten nog wat inkopen gedaan. Terwijl we terug liepen naar onze kamer verbaasden we ons toch weer. In de drukke straat staat een gebouw met open deuren en als je binnen kijkt zie je een doodskist staan. Bloemen eromheen, stoeltjes erbij en kaarsen aan. Het is echt een plaats om afscheid te nemen van iemand. Zo bizar! Eerder in Lima hadden we iets soortgelijks gezien, maar daar was de kist leeg en maakten ze reclame. Hier lag dus wel echt iemand. Bijzonder land, Peru.

10 oktober

Vandaag waren we pas laat op, maar dat gaf niet. Het is een reisdag dus we moeten goed uitgerust zijn. We mochten onze grote rugzakken in het hostel achter laten. Dat scheelt veel sjouwwerk. Op Plaza das Armas hebben we zitten ontbijten. Ondertussen mensen kijken en daarna een rondje gelopen door Trujillo, maar buiten de stadsmuren zie je toch andere mensen lopen en voelt het minder goed. Terug langs de muren dan. Er staan best veel mooie oude gebouwen, maar ook vervallen gebouwen. De zon brak door en het werd heerlijk weer. In een koffietentje een bak koffie gedronken. We kregen een grote kop heet water en 2 kleine kannetjes sterke koude koffie. Daar mochten we dus zelf koffie van maken. Hahaha. Een andere gast vroeg waar we vandaan kwamen en zei ons goed op te letten hier. Er lopen slechte mensen rond en het is niet overal veilig. Okay, als een inwoner het zelf al zegt. In de zon op het plein zijn we gaan zitten lezen. Wat hebben we het toch goed. We werden nog weleens lastig gevallen door jonge mannen die tours of sieraden wilden verkopen. Eerst een leuk praatje….Waar komen jullie vandaan, hoe heten jullie, mooie namen voor mooie dames….. Jaja…..wat wil je…..dan komen de aanbiedingen…nou laat maar! We hebben nog foto´s gemaakt van het vrijheidsbeeld en de vele taxis. Er rijden bijna geen gewone auto´s. Het zijn bijna allemaal toeterende taxi´s. Straks nog wat eten en boodschapjes voor de busreis. Om 22.30 uur vertrekken we. Spannend!

Liefs,

Ria en Linda