12 november Gweta

Het was vannacht zo warm in de tent dat het misselijkmakend was. We zijn terug naar buiten gegaan en hebben op onze stoelekes in het stikkedonker zitten genieten van de sterrenhemel. Vallende sterren en zoveel sterren aan de hemel. Uiteindelijk toch maar terug naar bed gegaan, want waarschijnlijk zullen we vroeg wakker zijn.

Jawel om 5.30 uur waren we wakker en konden we genieten van de opkomende zon. Mooi hoor….zo stil en alleen op de wereld voelen (nou ja….met twee op de wereld).

Over de zoutpannen terug naar de Eenzame man. Hij kon ons weer afvinken, maar als je langs een Eenzame man komt dan breng je toch iets mee? We hadden nog een blik fruit voor als we ergens zouden stranden, dus die hebben we maar weggegeven. Door de duinen terug naar de bewoonde wereld. Het leek nu wel sneller te gaan dan de heenweg, maar hadden nu ook niet zo veel twijfels.

Omdat de route onder langs de pannen mooi zou zijn kozen we er dus voor om helemaal onderlangs naar Gweta te gaan. Het snelst zou over de zoutpannen zijn, maar ja we hebben de tijd. Nou die weg was best leuk, maar echt niet bijzonder. We hebben nu 8 uur gedaan over wat ook in 3,5 uur had gekund. In Gweta waren we wel een beetje klaar met autorijden en hebben we daar een Lodge aangedaan. Mooie omgeving hier! Onderweg liepen er trouwens veel struisvogels langs de weg.

We hebben vanmiddag lekker veel koude cola gedronken, want je vochtgehalte moet hier echt hoog blijven. Geluncht en vervolgens ook maar het avondmaal genuttigd. Kokkie had goed gekookt. De huiskip was geslacht en heerlijk geroosterd. Nu is het tijd om alles op internet te zet, want we hebben weer WiFi. Je weet alleen nooit voor hoelang. Daarna gaan we plannen maken of we eerst doorrijden naar Kasane en op de terugweg de hier in de buurt liggende natuurparken bekijken of eerst hier de natuurparken en dan naar Kasane. Het weer hier lijkt goed te blijven, maar in Kasane gaat het onweren in de loop van de dagen. De eigenaresse van de Lodge vertelde overigens dat de afgelopen 30 jaar het nog nooit zo lange periode warm is dan nu. Het is eigenlijk te warm, gaf ze aan.

Wanneer we terug zijn op lievelinda en Ria weten we dus niet…..houdt het spannend 😉

Warme groet, Ria en Linda

11 november Kubu Island

Vanochtend bleken we ineens WiFi te hebben, dus vlug alle voorgaande berichten op internet gezet. Mail binnen gehaald en what’s app bekeken. Toch fijn een levensteken geven aan het thuisfront. Daardoor waren we wel wat later op weg als andere dagen, maar ach…maakt toch niet uit joh! Verse inkopen gedaan bij de supermarkt en geld gepind en daar gingen we dan.

We wisten dat het een uitdaging ging worden, want de verharde weg zou op een gegeven moment stoppen en het laatste stuk is over de zoutpannen. Geen weg dus…..TomTom kent Kubu Island niet, maar de Eenzame Planeet geeft de coordinaten aan, dus m.b.v. het kompas wisten we of we de goede kant op gingen. Hier en daar stond een verdwaalde steen met Kubu erop. Het was maar goed dat we gisteren een leerzame dag hadden gehad, want anders waren we hier zeker niet aangekomen. Op een gegeven moment kwam de controlepost m.b.t. vee en wisten we zeker dat we goed zaten. Deze stond namelijk wel op de kaart (echte kaart). Alleen deze poorten zaten dicht. Ria klom over de poort en liep op een hutje af. Er sloeg een hond aan….ehm…was dit wijs? Op afstand roepen en jawel een mannetje meldden zich. Hij was een dutje aan het doen. Het was niet druk, zei hij. Er kwamen weinig mensen langs momenteel. Hij was een eenzame man, want hij zat daar 22 dagen en werd dan afgelost. Jeetje wat een baan!

Onze weg vervolgen over de zoutpannen….gigantisch mooi! Eigenlijk niet te beschrijven en waarschijnlijk ook niet op een foto vast te leggen. Natuurlijk hebben we dat geprobeerd, maar we zullen zien!

Uiteindelijk kwamen we aan….niemand te zien en wat was het warm! We stonden nog wat te kijken toen daar ineens King George was. Jaja…2 vrouwen waren daar ineens, zei hij. Hij gaf aan dat plekje 12 het meest ideaal was. Daar stond ook een flinke boom, dus schaduw en we konden uitkijken over de zoutpannen. Er zou later nog wel iemand komen voor de rekening. Stoeltjes uit de auto, pet/hoed op en tijd om te lezen. Relax…..drinken, drinken en nog warmer water drinken…..tent bouwen doen we wel vlak voor het donker wordt.

Op ons pitje een soepje warm maken, broodje erbij en yoghurtje na….mooi ondergrondje voor de malariapillen. Er is hier echt niets. De wc is een gat in de grond en daar staat wel een wc-pot op. Verder geen stromend water, wasbakje of wat dan ook.

Voor het donker tentje gebouwd, maar het was nog zo warm dat we besloten geen buitentent erover te trekken. We gokken het er maar op. Hij ligt wel start klaar voor je weet maar nooit….maar we verwachten dat het niet veel afkoelt en water hebben ze al heel lang niet gezien….nou deze nacht slaan ze ook maar over dan.

Vandaag dus op tijd naar bed….de malariamug is hier actief en daar hebben we niet zo zin in, dus in de tent liggen we het meest veilig.

10 november Khama Rhino Sanctuary

Na een goede nachtrust werd het tijd voor een ontbijt in het hotel. Deze zou vanaf 7.30 uur te vinden zijn. Haha geweldig geen haast….ze moesten nog opstarten. Alles op zijn tijd. Dus tegen 8 uur reden we richting Khama Rhino Sanctuary. Bij binnenkomst was de vraag of we een 4×4 bij hadden, want er was veel los zand. Zeker….check! We reden dus het park in en jeetje alsof we in de Drunense duinen terecht waren gekomen. Diepe sporen, smalle paden en heel veel los zand…..blijven rijden dus, want stil vallen is geen optie.

En wat is er gebeurd…..we vallen stil en komen niet mee voor of achteruit. In de 4×4 versnellingsbak is geen beweging te krijgen. Wat te doen….in het wild park en een auto die niet van zijn plek wil. Rustig blijven….op de kaart van het park staat en telefoonnummer en we kunnen waarschijnlijk wel achter onze coordinaten komen. De vraag is hebben we bereik met onze telefoon. Maarrrrr daar was ons geluk…..een jeep achter ons met drie wijze mannen. Na lang wrikken kwam er beweging in de 4×4 versnellingsbak, maar de auto wilde nog niet vooruit. Na wat beraad besloten de aardige mannen uit alle banden 1,5 minuut lucht te laten ontsnappen. Na deze actie en de bak in low gear en in zijn achteruit, vooruit, achteruit en weer vooruit…..schoot de auto los. Tof! Volgens de mannen zouden we op deze wijze het park rond moeten kunnen komen. Wel wees één van de heren op een plekje in onze achterband. Er kwam een soort van doorn uit en hij wist niet of de band vol zou blijven als hij het eruit trok. Advies: na het park terug naar Serowe en de band laten checken en alle banden weer op laten pompen.

De mannen zouden met ons naar de eerste drinkplaats rijden om te zien of we goed aan kwamen. Voor ons ook een mooie test, want daarna konden we besluiten in het park te blijven of af te haken. Maar het ging soepel nu en we durfden het aan. Wat een wijze les was dit!

Ook dit was weer een schitterend park. Zandvlaktes afgewisseld moet struiken dor en groen, impala’s, zebra’s, giraffen en vele vogels. Maar we werden beloond, want ergens onder de boom lag een witte neushoorn te chillen. WoW….hij draaide als een echt fotomodel even met zijn hoofd, zodat we zijn hoorn op zijn neus goed konden zien.

Na dit bezoek dus terug naar Serowe….balen, maar we willen zeker weten dat onze banden goed zijn voordat we de zoutpannen in gaan. Daar is namelijk werkelijk niets. Daar willen we niet vast raken of pech krijgen. Eigenlijk was de band plakken zo gebeurd en voor 2,70 euro was de band weer okay en weer lucht in onze banden. Op haar ons volgende doel!

De weg van zo’n 200 kilometer was echt zo saai. Het is zo warm en we hebben geen radio. Wel een cd-speler, maar wie neemt er nu een cd mee op vakantie. Zelf zingen dus….maar we hebben echt niet de voice of Holland. We vermaken ons verder prima, hoor. Ezels, geiten, schapen, koeien, bokken en paarden lopen hier allemaal langs de weg en soms menen ze ook over te moeten steken. Zij hebben altijd voorrang. 😀

We besluiten onze tank in Letihakane vol te gooien. We weten zeker dat hier nog benzine is. We krijgen advies hoe we naar Kubu Island moeten gaan, want daar moet je zijn op de zoutpannen. Er is geen slaapplaats meer in het volgende plaatsje, dus besluiten we ook hier te overnachten. In Oma’s Lodge….grappig! Bedden zien er goed uit en wat fijn een koelkastje….kan ons water flink koud worden.

Er is ook een supermarkt in het dorp, dus morgen kunnen we een voorraadje inslaan voor vertrek.

 Warme groet, Ria en Linda

9 november Serowe

Vanochtend ging de wekker om 5.30 uur. Deze hadden we gezet omdat het aardedonker was en we niet onze tijd wilden verslapen. Het is ook fijn om op ons gemak wakker te worden i.p.v. te haasten. Douchen met twee grote spinnen in de hoeken….ieeeee…..maar ze bleven hoog en droog zitten.

Tijd voor het ontbijt en als een stel vluggerikken zaten de apen om ons heen. Werkelijk te loeren hoe ze  eten weg konden halen en al wat meer wat op tafel stond. Ondertussen liepen de springbokken op hun gemak door onze voortuin heen te grazen. Wat een mooi moment.

Om 7 uur zaten we in de auto om door het Natuurpark heen te rijden. WoW die wegen waren echt heftig. Geulen, kuilen en zand….maar zo gaaf. Het is wel enorm droog hier en dan te bedenken dat de regentijd in november begint. Later die dag vertelde een inwoonster van Botswana dat ze eigenlijk de afgelopen twee jaar nauwelijks regen meer zien in dit gedeelte van het land. Het is echt nodig dat er water gaat vallen, zei ze. In het noorden regent het nog wel en veel ook als het valt.

We hebben vandaag wederom genoten van een groot aantal dieren, maar het was hier echt lastiger te spotten. Vele struiken en bomen waar ze achter konden verschuilen. Bij de waterbronnen was iets meer leven te zien. Helaas hebben we de neushoorn en de bejaarde cheeta gemist, maar we hebben nog zoveel weken te gaan.

Tegen 11 uur hadden we alle wegen in het park gehad en moesten we nog bedenken waar we nu op af zouden gaan.

Gaborone zelf heeft eigenlijk niet echt iets te bieden, dus waarom zouden we hier dan blijven? Maar doorrijden naar het neushoornreservaat is eigenlijk nog wel ver. We besloten gewoon die kant op te rijden en te zien waar we zouden eindigen. Op de kaart staan campings aangegeven, dus komt vast goed.

Eigenlijk verliep de reis best goed en snel en waren we zo een aantal kilometers weg. In Palapye wilden we eigenlijk stoppen, maar er was alleen een camping een aantal kilometer voor het stadje. Terug vonden we jammer van de tijd, dus vervolgden we onze weg en zouden we wel zien wat we tegen kwamen.

Uiteindelijk kwamen we in Serowe uit….helaas geen camping en het hotelletje wat de Eenzame Planeet adviseert was dicht. Lang zoeken hadden we geen zin meer in, want het was inmiddels 18 uur en we willen gewoon binnen zijn met het donker.

Nu zitten we in een leuk hotelletje waar we WiFi zouden hebben…..maar helaas……de verbinding komt maar niet tot stand. Tja….daar maken de Botswanen zich echt niet druk om….dus het berichtje komt vandaag weer niet naar het thuisfront.

Groet, Ria en Linda

8 november van Zuid Afrika naar Botswana

Vroeg in de ochtend leek het even te gaan regenen, maar naar drie druppels was het al gedaan. Vannacht hadden ze deze grap ook al een keer uitgehaald, dus ze maken ons zomaar niet meer gek. Maar goed, toch maar in pakken want we willen wat kilometers vreten vandaag. Het is tijd om naar Botswana te gaan.

Aangezien we geen goede kaart van Zuid Afrika hebben vragen we onze TomTom maar wat de beste route is zonder tolwegen. Hij verzint een leuke route, die wel wat tijd gaat kosten. Hij waarschuwt al dat hij niet weet of hij alles op zijn kaarten heeft staan en dat er stukken onverhard kunnen zijn. Yes!

We slingeren over wegen vol met putten en uitzichten als droog gras en bomen. Er klinkt nog steeds muziek uit de radio, dus we vermaken ons prima.

Aangezien we al een tijdje geen internetverbinding hebben dachten we slim te zijn en koffie te gaan drinken bij onze vriend Ronald McDonald. Jammer dan…..wel heerlijke koffie maar geen internet. Helaas kunnen we het thuisfront dus nog niets laten weten. Wat zijn we verwend vorig jaar in Australie daar hadden ze bijna overal WiFi.

Zuid Afrika uit komen is niet zo’n probleem aan de grens. Op tijd van loket naar loket schuiven en vooral vriendelijk blijven lachen. Door naar de volgende halte waar ze een autocheck doen, maar dit lieten ze bij ons achterwege. Want tja we komen uit het land van Ajax en daar spelen kennelijk een aantal Afrikanen. Ja….geweldig voetbal in Amsterdam (haha). Okay dit is te makkelijk en dat bleek ook zo te zijn. Botswana in is wat lastiger. Schuiven van loket naar loket en iets minder glimlachen op de gezichten. Invullen van formulieren en vertellen waar je gaat slapen….waarom naar Botswana. Ach we hadden overal antwoord op……volgende loket…..even betalen…..ehm waarmee? Zuid-Afrikaanse Rand? Nee…alleen Botswaanse Pula’s…..en hoe komen we daaraan? Nou simpel even oversteken en terug komen…..of weet je….je mag ook swipen…..ofwel pinnen. Okay met VISA dus….die wisselkoers zal hier wel om te lachen zijn….daar trappen we niet in. Laatste fase….check de auto….die dame had lol in haar werk. Ze begroette ons in het Botswaans….maar dat hadden wij nog niet door. Dus keken haar aan met een gezicht: “zeg ons wat er nu nog niet klopt”. Ze vertelde dus dat ze ons begroette en vroeg hoe het met ons ging. Haha….we’re fine….thank you!

Op naar het Mokolodi National Park……dit ligt bij Gaborone in de buurt. Tegen vieren kwamen we hier aan en zijn we neergestreken in het park zelf. Een chalet die uitkijkt om een niet hele natte drinkplaats…..maar het idee is geweldig. WoW wat een omgeving. De apen lopen langs het terras en ook Poemba kunne we voorbij zien scharrelen.

Eerst maar eens een sms naar huis sturen met onze coordinaten. Tja…..zoekt en gij zult vinden. Hopelijk kan er om gelachen worden.

Het is hier vanavond aardedonker en de dieren zijn te horen….maar we liggen lekker onder onze ventilator in bed. Ook wel eens lekker na twee nachten in een warme tent!

 Zeer warme groet, Ria en Linda

7 november Pilanesberg National Park

We hebben heerlijk geslapen in onze tent. Om 20 uur lagen we erin en rond de klok van 5.30 uur waren we wakker. Opgestaan en het Nationaal Park in gereden. Geweldig weer om de springbokken en zebra’s rond te zien wandelen. Het blijven geweldige beesten. Door het park lopen diverse routes die eigenlijk erg goed weergegeven worden op de bijgeleverde plattegrond. Natuurlijk verlaten wij al snel het asfalt. De slinger schraapwegen vinden wij veel leuker. Olifanten, wildebeesten, apen….het loopt er allemaal rond. Nijlpaarden drijven in het water. Waarom willen zij toch niet op de foto? Giraffen die komen drinken in een waterplas. Schitterend hoe zij dat doen. Ineens zagen we tussen het gras 3 leeuwen lopen, maar zij gingen op een drafje de berg op. Ze keken af en toe wel om, maar ze waren te snel om op de foto vast te leggen. Jammer, maar het gevoel dat we ze weer gezien hebben nemen ze niet af.

Wie natuurlijk ook altijd leuk blijven zijn de poemba’s. Rollen door de modder en modder omhoog gooien met hun neus en eronder blijven staan. Tof!

Tegen de klok van 16 uur hadden we zo ongeveer alles wel gezien, dus tijd om de boodschappen te gaan doen. Blij dat ons tentje al stond, want we moesten er niet aan denken dat we nog op zoek hadden moeten gaan naar een slaapplek.

Vandaag lag er kipfilet in de supermarkt, dus die gaat geroosterd worden op de braai. Lekker hoor!

Om 18.30 uur is het echt donker, dus die kip moet in het licht nog gaar worden. Gelukt!

Morgen gaan we naar Botswana. Via welke route…..dat weten we nog niet. Morgen maar eens op de kaart kijken bij daglicht.

 warme groet, Ria en Linda

5 november 2015 vertrek naar Botswana

De eerste nacht van onze vakantie brachten we door in hotel Mama. ‘S morgens een stevig ontbijt, zodat we de komende tijd geen honger zouden hoeven lijden. Chauffeur Guido schoof rond 5.30 uur gezellig aan en om 6 uur was het tijd om naar Schiphol te vertrekken.

Mooi op tijd daar, zodat we op ons gemak in konden checken. Jammer…..de automatische incheckbalie wilde ons niet helpen, dus gewoon in de rij.

Schiphol zijn ze flink aan het verbouwen, dus niet heel veel gezelligheid na de douane, maar ach…

Tijdens het boarden kon Linda niet meer verder. Ze leek al ingecheckt te zijn en dan gaan alle alarmbellen rinkelen. Wat bleek….de dame beneden aan de balie had twee keer alles op naam van Ria geprint. Kreeg Linda op haar donder, want je moet altijd een instapkaart op je eigen naam hebben. Tja….wij hadden het werk van de stewardess niet gecontroleerd nee….maar goed nieuwe kaart geprint en gaan met die banaan.

De vlucht ging prima. We hadden een buurman die zo’n 11 uur niet naar de wc hoefde dus we hadden kei veel vrijheid.

Tegen 23 uur waren we door de douane en hadden we onze bagage. De jongen van het hotel stond klaar om ons weg te brengen. Het was direct vakantie.  Leuke kamer en de bedden leken prima.

6 november Johannesburg

De wekker ging om 7 uur, zodat we relaxt wakker konden worden. We wilden graag tegen 8 uur aan het ontbijt, zodat we tegen 9 uur richting vliegveld konden gaan. Geslaagd!

Op het vliegveld bij de autoverhuurder waren we eigenlijk snel aan de beurt, maar kregen we even flink schrik. De auto was geannuleerd. Wat???? Wanneer??? Op 4 november….nou niet door ons! Bellen en kijken in de systemen…..wat bleek er stonden twee boekingen, dus hebben we er één uit gegooid. Okay best logisch. Alle papieren invullen en grensovergang naar Botswana regelen. Bijna klaar….ehm….de gps zit deze in de auto of krijgen we die los. En daar ging hét mis! We hadden namelijk eerst de auto zonder gps geboekt. Vervolgens besloten wel gps te nemen, omdat Botswana veel zandwegen kent. Tja….twee boekingen dus en de verkeerde geannuleerd in Zuid-Afrika. Of we ons konden redden met kaarten? Nou in Zuid-Afrika wel, maar Botswana is de vraag. We kregen een gps mee….pfffff……

Johannesburg uitkomen is toch een uitdaging we wisten het nog van de vorige keer. We willen namelijk geen tolwegen. We hebben TomTom daarom toch maar direct mee laten denken. Richting Pretoria gegaan, zodat we nog konden bedenken of we het Pilanes Nationaal Park nog aan zouden doen. Onderweg de eerste boodschappen gedaan en besloten het Nationaal Park mee te pikken.

We kamperen in het Nationaal Park en beginnen hier maar eens met wild spotten. We hebben vakantie immers. Kunnen we mooi érvaren hoe onze Nissan 4×4 zich beweegt.

lieve groet, Ria en Linda

15 december:

Rond 6.30 uur waren we al wakker. De zon scheen heerlijk de kamer in via een piepgaatje. Vandaag gaat het gebeuren. Het is tijd om naar huis gaan. We gaan toch nog lekker in het zonnetje op ons balkon zitten. Het is heerlijk warm en we kijken nog wat uit over Brisbane. Uiteindelijk wordt het toch tijd om te pakken. Alle zooi ligt op bed en als je er van een afstandje naar kijkt lijkt het een grote chaos. Hoe krijgen we dit terug in onze rugzakken. We weten dat het altijd goed komt en het is gewoon een ritueel.

Iets voor tienen checken we uit en rijden we weg. Nog steeds met de uitdaging om tolwegen te vermijden en ook de tunnel naar het vliegveld. Het is heel de vakantie gelukt, dus moet nu toch ook goed komen. En jawel…..ook deze keer kwam het goed. We tanken de auto vol en eten nog wat. Rond 11 uur zijn we op het vliegveld en leveren we de auto in. Inmiddels hebben we ook begrepen dat er een gijzeling in Sydney is en dat er vele gebouwen ontruimd worden vlakbij de Opera. Pffff we zijn dan toch blij dat we daar niet (meer) zijn en vanaf daar hoeven te vertrekken. Vreselijk!

Op het vliegveld verwisselen we onze zomerkleding voor de lange broeken en dan leveren we onze bagage in. We drinken een bakske koffie met de laatste Australische muffin voor ons (dit jaar). Om 13.40 uur zouden we gaan boarden, maar er gebeurde niets op dat tijdstip. Tegen 14.30 uur kwam alles op gang. Het ging wel vrij vlug en voor dat we het wisten zaten we in de lucht. We hebben een goed plekje voor de eerste vlucht. Er draaien leuke films, want het is kersttijd en daar hebben ze hun programmering op aan gepast. Het vliegtuig is versiert met kerstversiering. Heerlijk hoor!

We hebben op de weersvoorspelling gezien dat het flink gaat onweren in Singapore, dus we houden rekening met turbulentie. We zullen zien!

Een goede vlucht gehad naar Singapore. Er werd wel turbulentie aangegeven, maar stelde eigenlijk niets voor. Het was nog flink warm toen we aankwamen daar. We zaten op de goede terminal met betrekking tot winkels en eetgelegenheden. Dus we konden mooi nog even wat eten/drinken. Om 23.50 uur zouden we door vliegen naar Amsterdam, dus we hadden zo’n 3 uur aan de grond. Tegen 22.50 uur werd bekend dat we een andere vluchttijd zouden krijgen. We gingen naar een andere gate en zouden om 00.50 uur gaan vliegen. Okay een uur langer vakantie 😉

Vervolgens kregen we een brief uitgedeeld waarin dit bevestigd stond, maar ze maken hier gebruik van am en pm. Niet voor iedereen zo duidelijk. Gemopper ontstond er want een aantal dachten dat ze de volgende middag pas door zouden vliegen. Maar de rust kwam snel terug en veel mensen gingen in standje slaap. Voordeel van dit tijdstip is dat er ruimte genoeg is. Haha

De laatste vlucht is ook weer goed gegaan. Het is gewoon lang 14 uur vliegen. De billen gaan zeer doen en de benen worden onrustig, maar dat nemen we op de koop toe.

We worden opgehaald door mama’s hotel. Zou er een ontbijt geserveerd worden als we aankomen?

Wat zal Nietzche blij zijn als hij ons ziet en wij dat we hem weer zien! En dan de foto’s…..wat zal het geworden zijn. Ook weer een leuke fase!

Vrolijke groet,

Ria en Linda

14 december:

Vandaag is het zo ver: de laatste dag Australië. Wat hebben wij een top vakantie (gehad)!

Maar we gaan eerst nog maar eens genieten! Vandaag geen dingen die moeten….we zien het allemaal wel. De zon schijnt al als we opstaan, dus op ons balkonnetje genoten van de ochtendzon en wat gegeten en gedronken. Ondertussen een schitterend uitzicht op de skyline van Brisbane. Vervolgens pakken we de spulletjes die we over hebben na 6 weken reizen door Australië in in de koeltas. We gaan deze spullen weggeven aan een dakloze, zodat iemand er nog blij van wordt. We wandelen richting het centrum en letten ondertussen op of we iemand zien die we blij kunnen maken met deze tas. Bij het stoplicht staat een mevrouw met kapotte kleren en ze ziet er echt uit als dakloos. Ria probeert in contact met haar te komen, maar de mevrouw lijkt wel paranoïde en moet er allemaal niets van hebben. Ze weet niet hoe snel ze weg moet komen. Dan niet. We lopen verder in een parkje zien we een man op een bankje liggen te slapen. Tja….wat is wijsheid? Wakker maken niet waarschijnlijk. We gaan zelf even zitten op een bankje en overdenken de situatie. We komen steeds dichter bij het centrum en blijven lopen met die tas is geen optie. We besluiten de tas bij het beeld te zetten ter nagedachtenis van het mishandelde kind. Het beeld staat vlak bij die man. Als hij wil, is het voor hem en anders voor elke ander die de tas wil hebben. We lopen zelf het centrum in en hopen dat iemand er gewoon blij van wordt. We beginnen met het bekende kopje koffie en besluiten het water nog eens over te gaan naar Southbank. We doen onszelf daar een souvenier cadeau en zitten een lange tijd in het park aan het water. Heerlijk wat lezen en mensen kijken. Uiteindelijk lopen we via de botanische tuin terug naar het centrum. Het is zo heerlijk rustig daar en zo mooi. Na de lunch lopen we naar Roma Parkland. In dit park hebben ze een amphitheater en hier zingen ze tot een uur of zes kerstliedjes. Gezellig! De banken zijn van gras en mensen hebben picknickkleden bij en wat te eten en drinken. De zon schijnt en we zingen met elkaar kerstliedjes. Zo grappig. Tegen vijf uur haken we af. De sfeer is nog steeds okay, maar het ouderenkoor spreekt ons iets minder aan. Terwijl we overigens naar dit park liepen konden we ook zien dat de koeltas bij het beeldje weg was. Truc geslaagd dus! We eten in een pannenkoekenhuis die gevestigd is in een kerk. Deze was leuk ingericht. We hebben een niet al te grote pannenkoek op, zodat er nog plaats was voor een ijsje bij de ijscoboer in het centrum. Met dit ijsje in ons hand hebben we nog eens naar de kerstparade gekeken. Dezelfde optocht als gisteren, maar deze avond zagen we iets meer. We lopen na de parade naar het George plein en daar begint net een kerstshow. Eerst wat kerstliedjes in een kerstverhaal. De slechte heks die alles bevriest, zodat er geen kerst gevierd kan worden en de kerstman met zijn hulpjes die dat natuurlijk voorkomt. Leuk gedaan met lichteffecten. Daarna was er nog een lichtshow op het stadhuis. Enorm mooi gedaan! Het was echt een gave avond. Inmiddels was het wel echt donker en zijn we terug naar huis gelopen. Zoals jullie weten is het een eindje lopen en ook de laatste avond willen we veilig doen. Dus aan al het goede komt een einde…..

Morgen zullen we inpakken en ons voor gaan bereiden op de vlucht. We vliegen om 14.40 uur en dinsdagochtend tegen de klok van 7 uur ’s morgens zullen we in Amsterdam zijn. Tot die tijd even geen berichtjes waarschijnlijk. We melden zeker nog dat we thuis zijn aangekomen en of we nog gekke dingen mee gemaakt hebben.

In ieder geval hebben wij ontzettend genoten van jullie reacties op onze verhalen, dus op naar volgend jaar 😉

Warme groet,

Ria en Linda