5 juni 2026
Vanochtend vroeg was er contact met de wegenwacht van Roadbear om te zien of het warm water probleem opgelost kon worden. De vraag was of dit vandaag nog ging lukken en uiteindelijk kwam het bericht dat helaas de garage hier in de buurt geen mogelijkheid had. Dus we konden vandaag naar Capitol Reef en bleven in afwachting van verdere instructies voor later.
Bij het bezoekerscentrum van Capitol Reef adviseerden ze ons een mooie route die we ook met de camper zouden kunnen rijden. Het gebergte kleurt hier weer schitterend rood en ook hoodoos zijn hier te zien. Je kunt allerlei figuren in de bergen zien met een beetje fantasie.
We toerden dus was door dit gebied en ondanks dat het gebergte hier ook rood is, is het echt anders dan Bryce Canyon.
Na het toertje drinken we wat koffie in de camper bij een boomgaard. Er groeit hier van alles: walnoten, appels, amandelen, perziken, kersen enz.
Er is een klein museum bij en hier kijken we wat rond. Heerlijk ouderwets kneuterig spul: schortjes, pannenlappen, mutsjes om schalen mee af te dekken. Ze bakken hier dus ook zelf taart met de vruchten uit de boomgaard. We nemen een appeltaartje en perziktaartje mee voor bij de koffie vanavond.
We zijn vervolgens naar de Hickman brug gereden. We dachten hier samen naar deze brug te lopen. Het was ongeveer 1,5 mijl en we dachten dat moet lukken. We beginnen samen en na een korte klim gaf mama aan dat ze niet wilde en om wilde draaien. We hebben nog geprobeerd haar te verleiden, maar ze bleef volhardend. Okay, maar dan wel een plek in de schaduw zoeken. Papa was inmiddels wat verder, maar ging terug toen hij hoorde dat moeders om gedraaid was. Samen uit, samen thuis. Zij hebben ook een sleutel van de camper, dus konden de koele bus in en wij zouden doorlopen. Een hele trip en zo’n 0,7 mijl voor de brug gaf ook Linda aan dat het haar niet meer lukte. Het ontbrak aan lucht, maar het was ook ontzettend warm. Dus zij settelende zich op een steen in de schaduw en Ria ging door.
Linda zat naast een vrouw die zich steeds minder goed ging voelen en daar was verder niemand bij. Ze kon alleen maar hopen dat zij niet om zou vallen. De vrouw vertelde dat zij longproblemen heeft en het dus niet te doen was voor haar. Ondertussen zat Linda naar een steen te kijken waarin een engel zichtbaar was. Wonderlijk!
Niemand weet hoe lang het geduurd heeft voordat Ria weer terug was. 😀
Maar het was een taaie wandeling geweest. Nog een behoorlijke hoogte te overbruggen en weinig schaduw, maar het was de moeite waard geweest om de natuurlijke brug te zien.
Terug bij de camper konden we afkoelen met een ijsje….we zweetten op plekken waarvan je niet weet dat er vocht uit kan komen. 😉
Een stukje verderop waren er petroglyphen te zien, dus camper aan de kant en op zoek naar die rotstekeningen. Jawel, we hebben ze gevonden en was toch mooi. De indianen hebben deze op de muur gezet en de mormonen zijn er altijd zuinig op geweest.
We kwamen weer in wat meer bewoond gebied en kregen een bericht van Roadbear dat er morgen een monteur bereid gevonden is om ons vooruit te helpen. Rond de klok van 12 uur worden we in Moab verwacht. We gaan ervoor!
Onderweg doen we nog een winkeltje aan om wat voorraad in te slaan, want morgen wordt een flinke trip om op tijd daar te zijn. Deze winkel ligt in een leuk dorpje met ouderwetse huisjes en gebouwen. Het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan. Al kennen ze het toerisme ook, want aan het einde van het dorp staan de foodtrucks waar de campinggasten en/of motelgasten een lekker hapje kunnen halen.
Eenmaal op de camping voelden we ons toch weer moe maar voldaan. Dus tijd voor siësta en ondertussen genieten van de beestjes die hier rond lopen of vliegen. Het is nog lekker stil. Af en toe komt er een windje voorbij en we zien wat donkere wolken, maar we gaan aan ons voorbij.
Morgen gaat de wekker om zes uur. Meestal zijn we wel wakker, maar we hebben de tijd morgen hard nodig. We willen daarom geen risico lopen dat we pas laat wakker worden.
Op naar de dag van morgen!
Ria en Linda
|
en Ria |
